Силсила– Марти 2024 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим
Қисми 12
Омадани Самуил ба Шило
Вай … ӯро ба хонаи Худованд дар Шило овард. — 1 Самуил 1:24 НКҶВ
Волидони Самуил
Се боби аввали 1 Самуил нишон медиҳад, ки чӣ тавр Худо дар рӯзи таназзули рӯҳонӣ ва ахлоқӣ дахолат кард. Аз ҷиҳати пешгӯӣ, ин замон ба мо тасвири рӯзҳои охирро пеш аз омадани Масеҳ, Подшоҳи Исроил, пешкаш мекунад. Ин ҳам мавзӯи суруди ҳамди Ҳанно дар 1 Самуил 2:1-10 мебошад. Бисёре аз шахсоне, ки роҳҳои Худоро тарк мекунанд, ки ҳамчун муртадҳо маълуманд, доварӣ хоҳанд шуд, аммо як боқимондаи камбағал ва хурди пайравони содиқ аз ҷониби қудрати Худо ва пайдоиши Подшоҳи тадҳиншудаи Ӯ баланд бардошта хоҳанд шуд. Вақте ки Довуд ба қудрат расид, ин интизориҳо дарёфт карданд пешакӣ иҷро. Аммо,ниҳоӣ дарк танҳо дар замони охир ҳангоми омадани Масеҳ ба амал меояд.
Мо метавонем нақшаҳоеро, ки дар ин ҷо тасвир шудаанд, ба худамон низ татбиқ кунем, зеро мо дар рӯзҳои охир (2 Тим. 3:1), пеш аз омадани дуюми Масеҳ зиндагӣ мекунем. Замони мо замони таназзул аст. Хизмати Худо паст зада мешавад, зеро одамоне, ки номи хизматгорон ва ходимони Худоро доранд, номуносиб рафтор мекунанд, мисли писарони Элӣ (2:12-17,22-25).
Бо вуҷуди ин, ҳатто дар замонҳои бад, Худо кор карданро бас намекунад. Дар 1 Самуил Ӯ пайғамбареро бархезонд, ки дар марҳилаи баъдӣ подшоҳро мувофиқи дили Худо меовард: Довуд (Аъмол 13:22-ро баррасӣ кунед). Худо халқи Худро ҳатто агар онҳо аз Ӯ дур шуда бошанд ҳам, тарк намекунад. Ӯ ба сухан гуфтан бо истифода аз хизматгор – Самуил – оғоз кард, ки омода буд овози Ӯро бишнавад: «Бигӯ, Х УДОВАНД, зеро хизматгори Ту мешунавад» (3:9). Имрӯз мо хизмати пайғамбарии Каломи Худоро дорем, ки омадани Худованди моро дар қудрат ва ҷалол эълон мекунад.
Пеш аз ҳама, мо метавонем аз намунаи волидони Самуил ибрат гирем. Онҳо ба хизмати Худо содиқ буданд ва ҳар сол ба Шило мерафтанд, то Х УДОВАНДИ лашкарҳоро ибодат кунанд (1:3). Дар он рӯзҳо сандуқи аҳд, ки Худо бар он тахт нишаста буд ва бо он ҳузури Худро пайваст карда буд, дар Шило – «ҷои истироҳат» боқӣ монд. Дар он ҷо Худо ҷои истироҳат ёфта, дар миёни халқи Худ сокин буд.
Дар рӯзи файз – имрӯз – ҷое, ки Худо дар миёни худ сокин аст, макони махсуси ҷуғрофӣ нест. Мо Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат мекунем. Ин дар ҳар ҷое, ки имондорон, маркази ҳақиқии аз ҷониби Худо ба мо додашударо эътироф карда, ба номи Масеҳ ҷамъ омадаанд, амалӣ мешавад (Мат. 18:20). Сандуқи аҳд рамзи Масеҳ буд, ки бо Рӯҳи Худ дар миёни худ сокин буд ва онҳоро бо ҳузури Худ баракат медод.
Сарфи назар аз таназзули дар Шило ёфтшуда, волидони Самуил ҳеҷ гоҳ аз эътирофи он ҳамчун макони зисти Худо даст накашиданд. Писарони Элӣ коҳинаро масхара карда буданд ва аз сабаби рафтори онҳо қурбонии Худованд нафрат дошт. Худи Элӣ барои ин масъул дониста шуд. Ба ӯ гуфта шуд, ки ҳукм бар хонаи ӯ ногузир шудааст ва Шило ҳамчун макони ибодат канор гузошта мешавад (1 Сам. 2:27-34; ниг. Ирм. 7:12).
Аммо, азбаски ин ҳанӯз рӯй надода буд, муҳим буд, ки содиқ монд ва ибодат ва қурбонӣ ба Худованди лашкарҳоро дар Шило идома дод. Мо ин садоқати шахсиро дар волидони Самуил меёбем ва онро дар писари онҳо аз лаҳзаи ба Шило оварда шуданаш низ мебинем.
Бахшидани Самуил
Чизи дуюме, ки мо мехоҳем баррасӣ кунем, тарзи бахшидани Самуил ба хизмати Х УДОВАНД аст. Модараш писари хурдакаки худро ба хонаи Х УДОВАНД дар Шило овард ва ӯро ба Х УДОВАНД қарз дод. Ҳангоми ин кор, вай қурбониҳоро барои Ӯ овард: се барзагов, як эфа орд ва як пӯсти шароб (1 Сам. 1:24).
Инро ба мо низ, аз ҷиҳати рӯҳонӣ, татбиқ кардан мумкин аст, зеро мо ба хизмати Худо ба туфайли қурбонии Масеҳ бахшида шудаем. Ҳамон тавре ки Самуил дар Шило ба туфайли қурбониҳои дар боло зикршуда дар назди Худо пайдо шуд, мо низ Худои худро дар маъбад дар асоси қурбонии Писари маҳбуби Ӯ хизмат ва ибодат мекунем. Ҳар вақте ки мо дар назди Худо пайдо мешавем, мо бо ҳеҷ чизи худамон намеоем, балки бо қурбонии ҳамд, яъне меваи лабони худ (Ибр. 13:15). Мақсади ин қурбониҳои рӯҳонӣ Масеҳ аст.
Барзаговҳое, ки дар 1 Самуил 1:24 зикр шудаанд, дар бораи арзиши қурбонии гуноҳ сухан мегӯянд, чунон ки дар тақдиси коҳинон дар Хуруҷ 29 нишон дода шудааст. Мувофиқи ин боб як барзагови ҷавон ҳамчун қурбонии гуноҳ пешниҳод карда шуд. Илова бар ин, ҳамчун як қисми қурбонии дар Хуруҷ таълим додашуда, ду қӯчқор буданд, яке барои қурбонии сӯхтанӣ ва дигаре барои маросими тақдис. Дар ин ҷо дар китоби аввали Самуил мо низ се ҳайвони қурбонӣ меёбем, ва гарчанде ки байни онҳо фарқият вуҷуд надорад, мо мехонем, ки Ҳанно писари ҷавони худро пас аз забҳ кардани як барзагов ба Элӣ овард. Ин дар ҳақиқат қурбонии гуноҳ буд. Ба ҳамин монанд, мо Худоро дар асоси қурбонии Масеҳ барои гуноҳ хизмат мекунем. Масеҳ барои мо гуноҳ карда шуд, қурбонӣ барои гуноҳ, қурбоние, ки дар он гуноҳ доварӣ карда шуд ва аз ҳузури Худои муқаддас ва одилона дур карда шуд, то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем. Акнун, мо метавонем ба Худо наздик шавем.
Ҳанно инчунин қурбонии хӯрокворӣ, ки аз як эфа орд иборат буд, пешниҳод кард. Ин қурбонии бе хун буд ва ба ҳаёти Масеҳ дар ин ҷо дар рӯи замин ишора мекунад, ки бе доғ ё нуқсон буд. Дар Навиштаҳо қурбонии хӯрокворӣ ё ғалладона ҳамеша бо қурбонии сӯхтанӣ алоқаманд аст. Масеҳ комилияти Худро дар ҳар як озмоиш дар давоми роҳравии худ дар ин ҷо дар рӯи замин нишон дода, Худро дар салиби Ҷолҷото пешниҳод кард, қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хуш. Ин қурбонии бе доғ буд; шахси комил кори комилро иҷро мекард. Аз ин рӯ, вақте ки мо ҳамчун ибодаткунандагон ва коҳинони Аҳди Ҷадид ба Худо наздик мешавем, ин танҳо ба туфайли кори анҷомёфтаи Масеҳ аст. Худо моро дар Маҳбуб қабул кардааст ва мо ҳамчун коҳинон дар ин шаъну шарафи нав наздик мешавем.
Ниҳоят, Ҳанно инчунин қурбонии нӯшокӣ – як пӯсти шаробро пешниҳод кард, ки бар дигар қурбониҳо рехта шуд. Дар Каломи Худо, шароб тасвири шодӣ аст. Қурбонии нӯшокӣ бо қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии хӯрокворӣ алоқаманд буд (ниг. Хуруҷ 29; Ададҳо 15). Он дар бораи бахшидан ба Худо ҳатто то марг ҳамчун масъалаи шодӣ сухан мегӯяд. Ҳанно писари ҷавони худ Самуилро бо хурсандӣ ба Худованд дод, зеро Ӯ ба дуоҳои вай ҷавоб дода буд ва ба ҳаёти ҷавоне, ки Ӯ ба файз дода буд, ҳуқуқ дошт.
Рушди рӯҳонии Самуил
Нуқтаи сеюме, ки мо мехоҳем баррасӣ кунем, рушди назарраси рӯҳонии Самуил пас аз омаданаш ба Шило мебошад. Ӯ ба Х УДОВАНД бо тарзе, ки мо ҳоло баррасӣ кардем, бахшида шуд – ва ин нишон медиҳад, ки ҳатто дар рӯзи торик бахшидани шахсӣ ба Худованд имконпазир аст. Худованд ин хизматгори ҷавонро баракат дод ва ба истифодаи ӯ барои тағйирот дар ҳаёти одамоне, ки аз Ӯ дур шуда буданд, оғоз кард.
«Дар ҳамин ҳол кӯдак Самуил дар назди Х УДОВАНД меафзуд» (1 Сам. 2:21). Бешубҳа, ин сирри рушди ӯ буд: ӯ дар ҳузури Х УДОВАНД буд ва аз ин рӯ аз ҳар ҷиҳат баракат ёфт. Дар 1 Самуил 3:3 мебинем, ки ҷои истироҳати ӯ дар назди сандуқи Худо буд. Ин ба ҳаёте ишора мекунад, ки дар ҳузури Худованд, ки маркази ҳақиқии ибодати халқи Ӯст, зиндагӣ мекард. Мо бояд ҷои истироҳати худро дар Ӯ ва дар иродаи Ӯ пайдо кунем. Вақте ки Барнаббо ба имондорон дар Антиохия ташриф овард, «ӯ шод шуд ва ҳамаи онҳоро ташвиқ кард, ки бо қасди дил бо Худованд бимонанд» (Аъмол 11:23). Хизмати мо дар маъбад бояд дар ҳузури Ӯ сурат гирад, аммо агар мо ҷои истироҳати худро дар Ӯ низ пайдо намекардем, мо наметавонистем ба Ӯ хизмат кунем.
«Ва кӯдак Самуил дар қад ва дар файз ҳам дар назди Х УДОВАНД ва ҳам дар назди одамон меафзуд» (1 Сам. 2:26). Ибораи ин оят ба мо он чиро, ки дар бораи кӯдак Исо навишта шудааст, хотиррасон мекунад: «Ва Исо дар ҳикмат ва қад, ва дар файз дар назди Худо ва одамон меафзуд» (Луқ. 2:52). Мисли Масеҳ, Самуил як пайғамбар буд (1 Сам. 3:20). Азбаски ӯ омода буд овози Х УДОВАНД ро бишнавад, ӯ инчунин метавонист аз номи Ӯ ба мардум сухан гӯяд. Самуил инчунин охирин довар буд, ки бо дархости мардум подшоҳиро ҷорӣ кард (1 Сам. 8–9).
Ғайр аз ин, ӯ ҳамчун як коҳин амал мекард, зеро коҳинаи Элӣ ва писарони ӯ ба таври назаррас ноком шуда буданд. Дар Ирмиё 15:1 ӯ дар як сатҳ бо Мусо ҳамчун як миёнарав байни Худо ва мардум гузошта шудааст. Аммо, нуқтаи ибтидоии ҳамаи ин ҷанбаҳои муҳими хизмати ҷамъиятии ӯ ҳаёти ӯ дар Шило дар ҳузури Худо буд, ки ӯро баракат дод ва ӯро баракат барои дигарон гардонд. ҶТ
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Шило дар қаламрави Эфроим буд,ки дар он хаймаи муқаддас дар охири ҳаёти Еҳушаъ ҷойгир буд (Еҳушаъ 18:1). Сандуқ дар Шило монд, то он даме ки ба урдугоҳ бурда шуд ва аз ҷониби фалиштиён забт карда шуд (1 Сам. 4:3-11).—Луғати мухтасари Китоби Муқаддас (мутобиқшуда)
Қисми 13-и ин силсиларо моҳи оянда ҷустуҷӯ кунед.
