Хизматгорон...*Ба хотири Масеҳ*
Баъзе ғайримасеҳиён метавонанд ба имони шумо паст назар кунанд, шуморо масхара ё таҳқир кунанд. Ба хотири Масеҳ ба онҳо нишон диҳед, ки шумо ба ҳар ҳол онҳоро дӯст медоред. Ҳамкорони масеҳӣ метавонанд мағрур, догматик ва озордиҳанда бошанд. Ба хотири Масеҳ талх нашавед. Масеҳ ҳанӯз бо онҳо корро тамом накардааст. Он чиро, ки дар Навиштаҳо ба таври возеҳ гуфта шудааст, амалӣ кунед, ва баъзеҳо шуморо ба кӯҳнапарастӣ, ғайривоқеӣ ё тангназарӣ айбдор мекунанд. Ба хотири Масеҳ ҳақиқатро ба таври ҷолиб зиндагӣ кунед. Бар зидди ҷараёнҳои қавии мазҳабгароӣ ва қонунпарастӣ истодагарӣ кунед, ва одамони дохилӣ шуморо ба либералӣ будан, ба надоштани эътиқод ё ба ҳамкорӣ бо бадӣ айбдор мекунанд. Ба хотири Масеҳ бар зидди системаҳои манипулятивӣ ва золим сухан гӯед. Бародари худро аз айбҳои беадолатона ё дурӯғин муҳофизат кунед, ва шумо хавфи онро доред, ки шуморо ҷудоиандоз, мустақил ё дӯстдори одам бештар аз Худо меноманд. Ба хотири Масеҳ содиқ бошед ва барои он чи ҳақ аст, истодагарӣ кунед. Агар шумо даъвати Худоро барои хидмат ба таври нав ҳис кунед, баъзеҳо мегӯянд, ки шумо дунявӣ ҳастед, ё иғвоангез ҳастед ё роҳҳои «кӯҳна ва санҷидашударо» тарк мекунед. Ба хотири Масеҳ эҳтиёткор бошед, аммо боварӣ ҳосил кунед, ки шумо роҳнамоии Ӯро пайравӣ мекунед. Агар шумо ба Худованд бо тамоми қувваи худ хидмат кунед, баъзеҳо шуморо фанатик, бемасъулият меноманд ё ба ниятҳои шумо шубҳа мекунанд. Ба хотири Масеҳ ба ҳар ҳол ба Ӯ бо шавқ хидмат кунед. Ӯ арзанда аст. Зиндагӣ холӣ аст, агар мо барои хушнуд кардани худ зиндагӣ кунем. Зиндагӣ девона аст, агар мо барои хушнуд кардани ҷаҳон зиндагӣ кунем. Зиндагӣ рӯҳафтодакунанда аст, агар мо барои хушнуд кардани ҳамкорони масеҳӣ зиндагӣ кунем. Ба хотири Масеҳ биёед аз тори анкабут аз интизориҳои зиддунақизи инсонӣ озод шавем. Мисли мардони бузурги Худо дар замонҳои гузашта, биёед дилҳои худро пок кунем ва азми худро барои пайравӣ аз роҳнамоии Ӯ мустаҳкам кунем ба ҳар куҷое ки Ӯ моро барад ва бо ҳар нархе. «Оё ман ҳоло кӯшиш мекунам, ки ризоияти одамонро ба даст орам, ё Худоро? Ё ман кӯшиш мекунам, ки одамонро хушнуд кунам? Агар ман ҳанӯз кӯшиш мекардам, ки одамонро хушнуд кунам, ман хизматгори Масеҳ намебудам» (Ғалатиён 1:10). «Мо кӯшиш намекунем, ки одамонро хушнуд кунем, балки Худоро, ки дилҳои моро месанҷад» (1 Таслӯникиён 2:4). Ба хотири Масеҳ биёед он чиро, ки аз ин умри кӯтоҳ боқӣ мондааст, барои хушнуд кардани Ӯ зиндагӣ кунем. Биёед дар насли худ дар ҳақиқат хизматгорони Ӯ бошем. аз Филип Нанн
