МАҶОЗИ БАШОРАТДИҲӢ
Истгоҳи наҷотбахшӣ
Дар соҳили хатарноки баҳр ки дар он ҷо киштиҳо зуд-зуд ғарқ мешуданд, як истгоҳи хурди наҷотбахшии оддӣ вуҷуд дошт. Бино танҳо як кулба буд ва танҳо як қаиқ дошт, аммо чанд нафари аъзои содиқи экипаж доимо ба баҳр назорат мекарданд ва бе фикр дар бораи худ, шабу рӯз беист ба ҷустуҷӯи гумшудагон мерафтанд.
Ин истгоҳи хурди аҷиб ин қадар ҷонҳоро наҷот дод, ки он машҳур шуд. Баъзе аз наҷотёфтагон ва дигар одамони гирду атроф мехостанд бо истгоҳ ҳамкорӣ кунанд ва вақт, пул ва кӯшиши худро барои дастгирии кори он сарф кунанд. Қаиқҳои нав харида шуданд ва экипажҳои нав омӯзонида шуданд. Ва истгоҳи хурди наҷотбахшӣ калон шуд.
Баъзе аз аъзоёни истгоҳи наҷотбахшӣ аз он норозӣ буданд, ки бино ин қадар оддӣ ва бад муҷаҳҳаз буд. Онҳо ҳис мекарданд, ки барои онҳое, ки аз баҳр наҷот ёфтаанд, ҷои бароҳаттар бояд ҳамчун паноҳгоҳи аввал таъмин карда шавад. Аз ин рӯ, онҳо катҳои ёрирасонро бо катҳо иваз карданд ва мебели беҳтарро дар бинои васеъшуда гузоштанд.
Ҳоло истгоҳи наҷотбахшӣ барои аъзоёни худ ҷои машҳури ҷамъомад шуд ва онҳо онро зебо оро доданд ва бароҳат муҷаҳҳаз карданд, зеро онро ҳамчун як навъ клуби хусусӣ истифода мебурданд. Ҳоло шумораи камтари аъзоён ба миссияҳои наҷотбахшӣ ба баҳр рафтанро дӯст медоштанд, аз ин рӯ онҳо экипажҳои қаиқҳои наҷотбахшро барои ин кор киро карданд. Мотиви наҷотбахшӣ ҳанӯз дар ороишоти ин клуб ҳукмфармо буд ва дар ҳуҷрае, ки маросимҳои ибтидоӣ ва расмӣ баргузор мешуданд, як қаиқи наҷотбахши литургӣ мавҷуд буд.
Тақрибан дар ин вақт, як киштии калон дар наздикии соҳил ғарқ шуд ва экипажҳои кироя қаиқҳои пур аз одамони хунук, тар ва нимғарқшударо оварданд. Онҳо ифлос, бемор ва маҷрӯҳ буданд. Баъзеи онҳо пӯсти сиёҳ ва дигарон пӯсти зард доштанд.
Кумитаи амвол аз ин таҳдид ба тозагӣ ва покии клуби худ чунон нороҳат шуд, ки онҳо фавран як ҳаммомро дар берун сохтанд, ки дар он ҷо қурбониёнро пеш аз даромадан тоза кардан мумкин буд.
Дар ҷаласаи навбатӣ, дар узвияти клуб тақсимот ба амал омад. Аксарияти аъзоён мехостанд, ки фаъолиятҳои наҷотбахшии клуб қатъ карда шаванд, зеро онҳо ногувор буданд ва ба ҳаёти муқаррарии иҷтимоии клуб монеъ мешуданд.
Баъзе аъзоён ба наҷотбахшӣ ҳамчун ҳадафи асосии худ исрор меварзиданд ва қайд карданд, ки онҳо ҳанӯз ҳам истгоҳи наҷотбахшӣ номида мешуданд. Аммо ин чанд нафар ниҳоят бо овоздиҳӣ рад карда шуданд ва ба онҳо гуфта шуд, ки агар онҳо мехоҳанд ҷони ҳама гуна одамонеро, ки дар он обҳо ғарқ шудаанд, наҷот диҳанд, метавонанд истгоҳи наҷотбахшии худро дар поёни соҳил оғоз кунанд. Ва онҳо ин корро карданд.
Бо гузашти солҳо, истгоҳи нав ҳамон тағйиротеро аз сар гузаронд, ки дар истгоҳи кӯҳна рух дода буд. Он боз ба як клуб табдил ёфт ва боз як истгоҳи наҷотбахшӣ дар поёни соҳил таъсис дода шуд.
Таърих такрор мешуд, ва агар шумо имрӯз ба он соҳили баҳр ташриф меовардед, шумо як қатор клубҳои истисноиро дар он соҳил пайдо мекардед. Ғарқшавии киштиҳо дар он обҳо зуд-зуд идома дорад, аммо аксарияти одамон ғарқ мешаванд!
