Оила – июл/августи 2017 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Истифодаи шамшери Рӯҳ
Борҳо таъкид шудааст, ки шамшери Рӯҳ ягона силоҳи ҳамлавар дар рӯйхати қисмҳои зиреҳи масеҳӣ мебошад, ки дар Эфсӯсиён 6 ба мо дода шудааст. Дар замонҳои қадим лашкарҳо силоҳҳои гуногун доштанд, ки чанде аз онҳо дар Китоби Муқаддас зикр шудаанд. Шамшер, мисли найзаи имрӯза, метавонист дар масофаи наздик ҳам барои муҳофизат ва ҳам барои ҳамла истифода шавад. Ба ҳамин монанд, Каломи Худо силоҳи мо бар зидди душман аст.
Чӣ тавр мо бояд Каломи Худоро бар зидди душман истифода барем? Каломи Худо барои истифода ҳамчун чӯб барои ҷисм пешбинӣ нашудааст. Бешубҳа, мо набояд Китоби Муқаддаси худро барои зарба задан ба касе истифода барем. Шамшерҳо имрӯз дар ҷанг кам истифода мешаванд, аммо шамшербозӣ то ҳол як варзиши моҳирона дар Бозиҳои олимпӣ ва ғайра мебошад. Истифодаи Каломи Худо бар зидди душмани ҷонҳои мо кори сабук нест. Он дар бар мегирад, ки мо метавонем матнҳои мушаххаси дурустро бар зидди душмани худ истифода барем. Худо мехоҳад, ки мо Каломи Ӯро донем ва онро бо маҳорат истифода барем, аммо на танҳо бо маҳорати инсонӣ. Рӯҳулқудс, ки Китоби Муқаддасро илҳом бахшидааст, омода аст ва мехоҳад ба мо дар истифодаи он кӯмак кунад.
Мисли ҳамеша, Худованд Исо дар ин ҷо намунаи бузурги мост. Пас аз таъмид гирифтанаш, Ӯ 40 рӯзро бе хӯрок дар биёбон гузаронд ва аз ҷониби Иблис васваса карда шуд. Се васвасаи Ӯ дар Матто ва Луқо барои мо сабт шудаанд.
Барои муқобилат кардан ба Шайтон, Худованди мо, ки борҳо Худро «Писари Одам» меномад, аз қудрати илоҳии худ ҳамчун Писари Худо истифода накард. Балки Ӯ дар ин ҷо ҳамчун Инсони вобаста, Қуддуси Худо буд, ки иродаи Худро иҷро намекард. Мувофиқи Ишаъё 50:4, Ӯ ҳар субҳ дар ҳар сухан ва амал аз ҷониби Худои Падар роҳнамоӣ мешуд. Ӯ ба ҳар як васваса бо иқтибос аз ояти Навиштаҳо, ки он васвасаро рад мекард, муқобилат кард. Ӯ ҳатто бо он чизе, ки мо метавонем онро порчаҳои норавшани Навиштаҳо ҳисоб кунем, комилан ошно буд. «Навишта шудааст» ин буд, ки Ӯ ҳар як ҳамлаи душманро дафъ мекард.
Вақте ки мо Аъмол ва Номаҳоро меомӯзем, мебинем, ки ҳаввориён аксар вақт дар паёмҳо ва навиштаҳои худ аз Аҳди Қадим иқтибос меоранд. Онҳое, ки юнонӣ медонанд, ба мо мегӯянд, ки баъзе аз ин иқтибосҳо аз Септуагинта, тарҷумаи Аҳди Қадим ба юнонӣ мебошанд, ки зиёда аз 200 сол пеш анҷом дода шуда буд. Дигар иқтибосҳо тарҷумаҳои хеле айнан аз ибрӣ мебошанд ва баъзеи онҳо тарҷумаҳои хеле озод ё ишораҳо ба порчаи дар Аҳди Қадим зикршуда мебошанд. Рӯҳулқудс ҳаввориёнро дар ҳама чизе, ки онҳо гуфтанд ё навиштанд, роҳнамоӣ мекард. Мо инчунин қадр мекунем, ки Рӯҳулқудс нависандагони Аҳди Ҷадидро роҳнамоӣ кард ва ба ин васила ба мо сабти комилан дақиқи таълимоти ҳаввориёнро фароҳам овард.
Мо инчунин медонем, аммо аксар вақт дар хотир надорем, ки дар замонҳои китобӣ ҳар як нусхаи ягон қисми Каломи Худо бо даст навишта шуда буд. Дастнависҳо калонҳаҷм ва гаронбаҳо буданд ва шумораи хеле ками одамон нусхаҳои шахсии чунин китобҳоро доштанд. Чоп то миёнаи солҳои 1400 ихтироъ нашуда буд. Мо хеле хушбахтем, ки дар забони худ нусхаҳои шахсии Китоби Муқаддас дорем, ки мо метавонем онҳоро дар ҳар куҷое, ки меравем, хонем ва бо худ барем! Мо ҳатто метавонем тамоми Китоби Муқаддасро дар телефони мобилӣ нигоҳ дорем.
Дар рӯзҳои Худованд ва ҳаввориёни Ӯ бисёр одамон бесавод буданд, мушкиле, ки ҳатто имрӯз комилан бартараф нашудааст. Барои истифода бурдани шамшери Рӯҳ маънои онро дошт, ки шахс ҳангоми шунидани Калом бодиққат гӯш кардааст, онро қабул кардааст, ҳазм кардааст ва эҳтимол дорад, ки қисмҳои онро аз ёд кардааст. Ба ҳамин монанд, мо бояд Каломи Худоро дар дилҳои худ, маркази мавҷудияти худ пинҳон кунем. Ин бештар аз дониши зеҳнии Калом аст.
Аз ёд кардан чизест, ки бисёре аз системаҳои таълимии мо дигар онро ташвиқ намекунанд. Мо метавонем инро аз нуқтаи назари чизҳои ин ҷаҳон фаҳмем. Ҳама гуна маълумот бо чанд клик дар интернет ба осонӣ дастрас аст. Аммо Каломи Худо на танҳо барои ақл аст.
Технология ҳисоб кардани он, ки як калима ё ибора чанд маротиба дар Китоби Муқаддас ё дар як қисми он, хоҳ бо забони мо ё бо забони аслии ибрӣ ё юнонӣ, ки Каломи Худо навишта шудааст, осон кардааст. Аммо ин барои дили мо чӣ маъно дорад? Чӣ тавр мо дар қадр кардани гаронбаҳои Худованд Исо ё имтиёзи узви бадани Масеҳ будан афзоиш меёбем? Чӣ тавр мо дар орзуи писанд омадан ба Ӯ ва шиносонидани Ӯ афзоиш меёбем? Чунин шодиҳо ва хоҳишҳо на танҳо масъалаҳои ақл, балки масъалаҳои дил мебошанд!
Яке аз роҳҳое, ки мо ба арзиши аз ёд кардан розӣ мешавем, ин аст, ки фарзандони мо оятҳоро омӯзанд ва онҳоро дар Мактаби якшанбе қироат кунанд. Аммо мо дар ин кор нисбатан нимдил ҳастем. Аксар вақт мо кӯдакеро ситоиш мекунем, ки як ояти ягонаеро, ки чанд дақиқа пеш омӯхтанро оғоз карда буд ва эҳтимол дорад, ки то охири рӯз фаромӯш кунад, бо душворӣ мехонад ё ҳатто мехонад. Мо кам маънои калимаҳо ва мафҳумҳоеро, ки кӯдак намефаҳмад, шарҳ медиҳем ва аксар вақт интизор мешавем, ки оятҳо бо тарҷумаи кӯҳнае аз ёд карда шаванд, ки кӯдакон бо он душворӣ доранд. Мо ба фарзандони худ ва масеҳиёни нав беҳтар кӯмак мекардем, ки Каломи Худоро дар дилҳои худ пинҳон кунанд, агар ба онҳо маънои оятҳоеро, ки меомӯзанд, таълим медоданд. Дар рӯзҳои Наҳемё халқи заминии Худо шодӣ карданд, «зеро ки суханонеро, ки ба онҳо эълон шуда буд, фаҳмида буданд» (Наҳ. 8:12), на танҳо аз он сабаб, ки онҳо дар як вохӯрии калон ва ғайриоддӣ муҳим буданд. Пас аз ин вохӯрӣ онҳо ба омӯхтани бештари он чизе, ки Худо ба онҳо гуфтанӣ буд, таваҷҷӯҳ доштанд!
Пинҳон кардани Каломи Худо дар дилҳои мо бештар аз танҳо аз ёд кардани Навиштаҳост. Худо ба аксари фарзандони мо ақлҳои аъло додааст. Аҷиб аст, ки онҳо чӣ қадар метавонанд қабул кунанд ва чӣ қадар хуб метавонанд омӯзанд! Худо ба онҳо барои хоҳиши омӯхтан низ эътибор медиҳад ва Ӯ ба волидон мегӯяд, ки ба саволҳои онҳо ҷавоб диҳанд. Яке аз бузургтарин хатогиҳои мо дар таълими Калом ба фарзандони мо ин аст, ки аз кӯдакони синни мактабӣ хоҳиш кунем, ки танҳо як оятро дар як ҳафта омӯзанд. Аксари онҳо қодиранд порчаҳои дарозтарро омӯзанд, хеле бештар аз он чизе, ки мо одатан аз онҳо интизор ҳастем. Барои ҷавоб додан ба саволҳои онҳо, ташвиқ ва даъват кардани онҳо барои омӯхтани истифода ва моҳир шудан дар истифодаи шамшери Рӯҳ вақт сарф кардан меарзад. Чӣ қадар мо метавонем ба онҳо кӯмак кунем, ки вақт ҷудо карда, Каломи Худоро ба онҳо ва бо онҳо хонем, ба онҳо фаҳмонем, ки Худо чӣ мегӯяд ва ба онҳо кӯмак кунем, ки ин чизҳоро дар дилҳои худ пинҳон кунанд. Мо низ ҳангоми кӯмак ба онҳо кӯмак хоҳем ёфт! Каломи Худо як кони бойи ганҷ аст. Ҳеҷ маҳдудияте нест, ки мо чӣ қадар метавонем аз он лаззат барем ва аз кӯшиши фаҳмидан ва пинҳон кардани он дар дилҳои худ, онро як қисми мавҷудияти ботинии худ гардонем, манфиат гирем.
Аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ (мутобиқшуда аз «Тақвими дуо», ноябри 2015)
