Гуноҳро бахшидан мумкин аст, аммо ҳамеша оқибатҳо дорад

Вақте ки пайғамбар Нотон ӯро дар бораи гуноҳҳояш бар зидди Уриё ва Батшобаҳ рӯ ба рӯ кард, Довуд иқрор шуд ва ба ӯ итминон дода шуд, ки бахшида шудааст. Аммо ҳарчанд ӯ бахшида шуд, оқибатҳои гуноҳҳояш хеле вазнин хоҳанд буд, на танҳо барои ҳаёти шахсии ӯ, балки инчунин дар робита ба шараф ва ҷалоли Худо. Амалҳои ӯ ба душманони Худованд фурсати бузурге доданд, ки куфр гӯянд.

Солҳо пас шоҳ Манашша таҷрибаи шабеҳ дошт. Ӯ чунон гуноҳ кард, ки Худо шоҳи Ашшурро бар зидди ӯ фиристод, ки ӯро ба Бобил бурд. Дар он ҷо дар Бобил, зери дасти доварии Худо, Манашша худро фурӯтан кард ва тавба кард; ва Худо, ки аз илтимоси ӯ ба ҳаракат омада буд, дуои ӯро шунид ва ӯро боз ба Ерусалим овард. Бо ин дар ҳаёти Манашша як гардиши куллӣ ба амал омад. Ӯ баргашт ва ба Худованд қурбониҳои осоиштагӣ ва шукргузорӣ кард, на ба бутҳо. Мисли Довуд, Манашша бахшида шуд ва аммо оқибатҳо боқӣ монданд. Ҳарчанд Манашша тавба кард, бисёриҳо дар роҳҳои баде, ки ӯ намуна нишон дода буд, идома доданд ва аз сабаби гуноҳҳои гузаштаи Манашша зери доварии Худо қарор гирифтанд (Ирм. 15:4).

Чӣ ғам ва андӯҳ, чӣ беҳурматӣ ба Худованд аз гуноҳи ин ду мард ба амал омад! Ин барои ҳамаи мо чӣ қадар ҷиддӣ аст: гуноҳҳои мо, ҳарчанд бахшида шуда ва ҳатто аз ҷониби Худо фаромӯш шуда бошанд ҳам, аз ҷониби одамон фаромӯш намешаванд. Онҳо ба номи Худованд чӣ куфр ва беҳурматии бузурге меоранд! Пас аз он ки тарзи ҳаёти тӯлонӣ, риёкорона, фиребанда ва бади як муаллими машҳури масеҳӣ ошкор шуд, як атеисти худшинос гуфт: «Агар ман аллакай атеист намебудам, ӯ маро водор мекард, ки атеист шавам». Баръакс, бигзор мо бо файз ва қудрати Худо ҳифз шавем!