Наҷот ҳатто дар доварӣ

Ин ояти аҷоиб дар мобайни се боби доварии шадид бар зидди Нинве ҷойгир аст. Наҳум аз ҷониби Худованд даъват шудааст, ки бар зидди ҳамон одамоне, ки вақте Юнус ба онҳо бо дили нохоҳам мавъиза карда буд, тавба карда буданд, доварӣ кунад. Аммо вақт гузашт ва мардуми Нинве ба роҳҳои шариронаи худ баргаштанд. Дар боби аввал мо дар бораи эълони доварӣ, дар боби 2 дар бораи қудрати доварӣ ва дар боби 3 дар бораи ниҳоии чунин доварӣ мехонем. Се боби доварӣ ҳама дар ин китоб!

Аммо ояти мо мисли маяке, ки ба шаби торик барои ҳамаи онҳое, ки мегузаранд, умед мебахшад, фарқ мекунад! Дар ин як оят мо се чизро мебинем. Аввалан, мо дар бораи некии Худо мехонем. Ин шояд он чизе набошад, ки мо онро баён мекардем; мо шояд эълон мекардем, ки Худованд муқаддас аст ё Худованд бузург аст, аммо Наҳум некии Худовандро эълон мекунад! Худованд аз рӯи моҳият, ахлоқ, одоб ва амал некӯст. Забурнавис ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованд некӯст ва некӣ мекунад (Заб. 119:68). Ин некии Худо дар тамоми ҳаёти Худованд Исо зоҳир шуд, вақте ки Ӯ ба ҳар гуна некӣ машғул буд (Аъмол 10:38).

Нуқтаҳои дуюм ва сеюми паёми Наҳум равшананд. Худованд қодир аст онҳоеро, ки ба Ӯ рӯ меоранд, аз сахтии доварӣ, ки ба зудӣ ба Нинве меафтод, наҷот диҳад. Наҳум метавонист эълон кунад, ҳатто дар доварӣ, ки Худованд некӯст, зеро Ӯ барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, бурҷи қавӣ аст.

Чӣ тавре ки доварӣ ба Нинве омад, он ба тамоми инсоният меояд. Имрӯз маяке ҳаст, ки Инҷили файзи Худоро паҳн мекунад, ки медурахшад: «Худо шуморо дӯст медорад!» Ӯ дар салиби Исои Масеҳ роҳи наҷотро фароҳам овардааст. Ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ меоянд ва гуноҳи худро эътироф мекунанд, наҷот хоҳанд ёфт! Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, мешиносад.