Табобати масеҳиёни ҷисмонӣ
Ва ман, эй бародарон, натавонистам бо шумо чун бо рӯҳониён сухан гӯям, балки чун бо ҷисмониён, чун бо кӯдакони дар Масеҳ буда. Ман шуморо бо шир ғизо додам, на бо ғизои сахт; зеро то ҳол шумо наметавонистед онро қабул кунед, ва ҳатто ҳоло ҳам наметавонед; зеро шумо ҳанӯз ҷисмонӣ ҳастед. Зеро дар куҷое ки ҳасад, низоъ ва тафриқа дар миёни шумо бошад, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва мисли одамони оддӣ рафтор намекунед? 1 Қӯринтиён 3:1–3 1 Қӯринтиён 3:1-3 · NKJV
Ҷейкоб Редекоп
Дар андеша дар бораи ин қисми Навиштаҳо, мо бояд ҳадафи бузургеро, ки ҳавворӣ Павлус дар назар дошт, дар хотир дорем. Ӯ мехост, ки муқаддасони Қӯринт аз ҳолати пасти рӯҳонии худ, ки ӯ дар ин ҷо тасвир мекунад, боло раванд. Ӯ наметавонист бо онҳо ҳамчун имондорони рӯҳонӣ сухан гӯяд, балки бояд бо онҳо ҳамчун ҷисмонӣ ё нафсонӣ сухан гӯяд. Ҳолати онҳо ба дунявият ва бепарвоии ахлоқӣ оварда расонида буд, ки минбаъд дарро ба бетартибӣ ва хатои таълимӣ дар ҷамъомад боз кард. Ин онҳоро бо дониши ками рӯҳонӣ ва набудани қувваи рӯҳонӣ барои мубориза бо ниёзҳо ва мушкилот дар миёнашон гузошт. Ин ҳам барои мо имрӯз як сухан аст.
Ҳолати имондорон, ки дар 1 Қӯринтиён ошкор шудааст, дар 2 Қӯринтиён баррасӣ мешавад, то ба мо роҳи Худоро барои табдил додани мо ба сурати Худованди мо Исои Масеҳ нишон диҳад. Ин вақте ба амал меояд, ки Рӯҳулқудс дар мо ба таври субъективӣ он чизеро, ки Худо ба таври объективӣ барои мо дар Масеҳ пешбинӣ кардааст, иҷро мекунад. Он гоҳ мушкилот ва душвориҳоро метавон ба таври Худописанд ҳал кард, зеро худ дар ҳама шаклҳои гуногуни худ канор гузошта мешавад ва ба ҷои он Масеҳ дар тамоми зебоии худ дида мешавад.
Мақсад на он аст, ки бо душвориҳо ва мушкилот машғул шавем, балки табобати Худоро барои онҳо бубинем. Ин маънои онро надорад, ки мо кӯшиш мекунем аз душвориҳо гурезем, зеро мо наметавонем аз онҳо гурезем. Ба ҷои ин, мо таъминоти Худоро барои қонеъ кардани ҳар як ниёз мебинем; ва ин таъминот дар Масеҳ аст: «Худованд Исои Масеҳро бипӯшед ва барои ҷисм ҳеҷ таъминоте накунед, то шаҳватҳои онро иҷро кунед» (Рум. 13:14).
