Виҷдони виҷдон (1) — Хӯрокҳо
Пас, мо, ки қавӣ ҳастем, бояд ба заъфи заифон тоб орем ва худро писанд накунем. Бигзор ҳар яки мо ҳамсояи худро барои некии ӯ писанд кунад, ки ба ободӣ мебарад. Зеро ки Масеҳ ҳам худро писанд накард. Румиён 15:1–3 Румиён 15:1-3 · NKJV
Евгений П. Веддер, Ҷр.
Аудио
Аз Румиён 14 сар карда, ҳавворӣ Павлус ба мушкилоте, ки аз заминаҳои фарҳангӣ ва рӯҳонии имондорони Рум бармеоянд, машғул мешавад. Бисёре аз имондорони нав дар он ҷо яҳудӣ буданд. Қонуне, ки Худо ба халқи заминии худ дода буд, ба онҳо гуфта буд, ки кадом хӯрокҳо пок ва хӯрданӣ ҳастанд ва кадомҳо нопок ва аз ин рӯ набояд хӯрда шаванд. Имондорони ғайрияҳудӣ ҳеҷ гоҳ зери Қонун набуданд ва аз ин рӯ аз хӯрдани бисёр чизҳое, ки яҳудӣ онҳоро нафратовар меҳисобид, лаззат мебурданд. Имондорони яҳудӣ дигар зери Қонун набуданд, аммо бисёриҳо бешубҳа ҳанӯз ҳам худро палид ҳис мекарданд, агар чизҳоеро, ки Худо нопок номида буд, мехӯрданд.
Чунин имондорон эҳтимол худро аз имондорони ғайрияҳудӣ, ки озодона ҳар гуна гӯштро мехӯрданд ва аз ин рӯ Худоро барои он шукр мегуфтанд ва сипас бо лаззат мехӯрданд, рӯҳонӣтар меҳисобиданд. «Чӣ тавр онҳо метавонанд Худоро барои он гӯшти нопок шукр гӯянд ва аз хӯрдани он лаззат баранд?» — онҳо метавонанд фикр кунанд. Онҳо худро масеҳиёни қавӣ ҳис мекарданд.
Аммо Худо онҳоро заиф меномад. Имондори қавӣ аз озодие, ки мо дар Масеҳ дорем, лаззат мебарад. Ӯ медонад, ки «ҳар махлуқи Худо некӯст ва ҳеҷ чизро рад кардан лозим нест, агар он бо шукргузорӣ қабул карда шавад; зеро ки он бо каломи Худо ва дуо муқаддас карда мешавад» (1 Тим. 4:4–5). Аммо ба ӯ гуфта шудааст, ки ба виҷдони бародари заиф барои некии ӯ тоб орад, зеро «барои касе, ки чизеро нопок меҳисобад, барои ӯ нопок аст» (Рум. 14:14). Ба бародари заиф ҳеҷ гоҳ гуфта нашудааст, ки эътиқоди худро ба дигарон маҷбур кунад — бо номидани иродаи онҳо «виҷдони ман» ва хоҳиши он ки дигарон онро эҳтиром кунанд. Аммо агар мо дар файзе, ки дар Худованди мо Исо буд, қавӣ бошем, биёед ба виҷдоне, ки медонем бародарони мо доранд, тоб орем ва ба озодии худ ба тавре, ки ба онҳо зарар расонад, исрор накунем.
