Виҷдони виҷдон (2) — (Идҳо)
Яке як рӯзро аз дигаре болотар медонад; дигаре ҳар рӯзро яксон медонад. Бигзор ҳар яке дар ақли худ комилан мутмаин бошад. Касе ки рӯзро риоя мекунад, онро ба Худованд риоя мекунад; ва касе ки риоя намекунад… ба Худованд онро риоя намекунад… чаро доварӣ мекунед… Ё чаро ба бародари худ нафрат нишон медиҳед? Зеро ки ҳамаи мо дар назди курсии доварии Масеҳ хоҳем истод. Румиён 14:5–6, 10 Румиён 14:5-6; 10 · NKJV
Евгений П. Веддер, Ҷр.
Худо ба халқи заминии худ Исроил гуфта буд, ки рӯзҳои махсуси идро риоя кунанд ва ба онҳо гуфта буд, ки чӣ тавр, кай ва бо кадом қурбониҳо онҳоро ҷашн гиранд. Дар ҳоле ки баъзе масеҳиёни яҳудӣ ҷашн гирифтани ин идҳоро идома доданд ва то имрӯз ҳам идома медиҳанд, Худо дигар ба онҳо фармон намедиҳад, ки ин корро кунанд. Рӯҳулқудс низ дар вохӯриҳои Ерусалим дар Аъмол 15 хеле возеҳ нишон дод, ки хатна ва Қонун набояд ба имондорони ғайрияҳудӣ таҳмил карда шаванд.
Ғайрияҳудиёни бисёр миллатҳо, ки ҳар яке худои худ ё худоёни худро доштанд, инчунин ба бутҳои худ идҳо баргузор мекарданд. Каломи Худо ба мо мегӯяд: «Чизҳоеро, ки ғайрияҳудиён қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо, ва ман намехоҳам, ки шумо бо девҳо шарик бошед» (1 Қӯр. 10:20). Идҳои бутпарастонаи ғайрияҳудӣ ба идҳое, ки Худо ба халқи заминии худ Исроил фармуда буд, ки ба Ӯ ҷашн гиранд, баръало баробар набуданд. Ягона иди Худованд аз они Худро хоҳиш кардааст, ки ба Ӯ ҷашн гиранд, шикастани нон аст.
Масеҳиёни аввал марг ва эҳёи Худовандро ҷашн мегирифтанд, на таваллуди Ӯро, ки санаи он номаълум буд. Масеҳият дар Империяи Рум дар соли 313 мелодӣ қонунӣ карда шуд. Ҷашн гирифтани таваллуди Масеҳ дар 25 декабр аз ҷониби Папа Юлий I тақрибан соли 350 мелодӣ расмӣ карда шуд. Он ҷашни бутпарастонаи Сатурналияро, ки қаблан дар он вақт баргузор мешуд, иваз кард. Аммо, мо набояд бародарони худро, ки мувофиқи эътиқоди худ дар назди Худованд амал мекунанд, доварӣ кунем, ҳатто вақте ки эътиқоди мо фарқ мекунад. Биёед чизҳоеро пайгирӣ кунем, ки сулҳ ва ободӣ меоранд!
