Абиҳу

Падари ман ӯст, ё «падари ӯ»

«ӯ падар аст». Писари дуюми Ҳорун (Хуруҷ 6:23, Ададҳо 3:2; Ададҳо 26:60, 1 Вақоеънома 6:3; 1 Вақоеънома 24:1); Мӯсоро ба қуллаи Сино ҳамроҳӣ кард (Хуруҷ 24:1; Хуруҷ 24:9); ба вазифаи коҳинӣ қабул карда шуд (Хуруҷ 28:1); ҳамроҳи бародараш Нодоб барои пешниҳоди оташи бегона кушта шуд (Ибодат 10:1-2, Ададҳо 3:4; Ададҳо 26:61, 1 Вақоеънома 24:2).

Абиҳу ва Нодоб, писарони Ҳорун, бо ҳафтод нафар аз пирони Исроил, даъват карда шуданд, ки бо Мӯсо ба боло бароянд, ки дар он ҷо Худоро диданд ва хӯрданд ва нӯшиданд, Хуруҷ 24:1, 9-11. Онҳо барои хидмат ба Худованд ҳамчун коҳинон тақдис карда шуданд, аммо дар аввалин мавриде, ки онҳо коҳиниро барои Исроил иҷро карданд, оташи бегонаеро пешниҳод карданд, ки Худованд фармон надода буд, ва аз ҷониби оташ аз Худо зада шуданд. Ибодат 10:1-2. Дарҳол пеш аз ин мо мехонем, ки «оташ аз пеши Худованд омад ва қурбонии сӯхтанӣ ва равғанро дар қурбонгоҳ фурӯ бурд». Он оташ ҳеҷ гоҳ набояд хомӯш мешуд, ва бешубҳа оташе, ки Абиҳу бояд истифода мебурд, оташе буд, ки дар қурбонгоҳи мисин буд, чунон ки дар Ибодат 16:12 фармуда шудааст. Мо дар ҷои дигар мехонем, ки ҳама чиз бояд «чунон ки Худованд ба Мӯсо фармуда буд» иҷро мешуд; аммо дар бораи ин коре, ки Нодоб ва Абиҳу карданд, ба таври возеҳ гуфта шудааст, ки он фармон дода нашуда буд; аз ин рӯ, он гуноҳ буд ва Худо беобрӯ шуд. Марги онҳо ба амал омад, ва Ҳорун ва писарони дигараш набояд хаймаро тарк мекарданд ва на барои мурдагон мотам мегирифтанд. Ададҳо 26:60-61; 1 Вақоеънома 24:1-2. Қиссаи Нодоб ва Абиҳу бояд ба мо омӯзонад, ки на ҳар гуна ибодат барои Худо қобили қабул аст: «онҳое, ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд Ӯро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд», Юҳанно 4:24: ибодати танҳо зоҳирӣ кор намекунад ва он бояд мувофиқи он чизе бошад, ки Худо ошкор кардааст. Агар аз қурбонии Масеҳ ҷудо карда шавад, он танҳо энергияи табиат аст ва барои Худо ногувор аст.