Адамант

шамир. Ҳизқиёл 3:9; Закарё 7:12. Гарчанде ки як бор «алмос» тарҷума шудааст, Ирмиё 17:1, он ба таври рамзӣ барои сахтии шадид, «сахттар аз санг» истифода мешавад. Ин калима «хорҳо» тарҷума шудааст ва маънои «нуқтаи тез»-ро дорад: аз ин рӯ нуқтаи алмос ё ҳар чизи сахт.

ду маротиба (Ҳизқиёл 3:9, Закарё 7:12) дар Нашри иҷозатдодашуда ва Нашри таҷдидшуда ҳамчун тарҷумаи шамир истифода шудааст, ки дар ҷойҳои дигар ё «хор» (Ишаъё 5:6; Ишаъё 7:23-25; Ишаъё 9:18; Ишаъё 10:17; Ишаъё 27:4; Ишаъё 32:13) ё «алмос» (Ирмиё 17:1) тарҷума шудааст. «Алмос», ки аз «адамант» бо гуногунии имло («адамант» ё «адимант», сипас «диамант» ё «алмос») ба вуҷуд омадааст, «адамант»-ро ҳамчун номи санги қиматбаҳо иваз кардааст, «адамант» ҳоло ба таври риторикӣ барои ифодаи сахтии шадид истифода мешавад.