Адунё

Худованди ман Яҳува аст

1. Писари чоруми Довуд аз Ҳаггит, ки дар Ҳебрӯн таваллуд шудааст. 2 Подшоҳон 3:4. Ӯ зоҳиран калонтарин писари Довуд дар охири умри Довуд буд ва шояд гумон карда бошад, ки ӯ ба тахт менишинад; аммо бидуни машварат бо падараш гуфт: «Ман подшоҳ хоҳам шуд», ва ҳам Юоб ва ҳам Абётар ба ӯ кӯмак карданд. Довуд фавран Сулаймонро подшоҳ эълон кард. Адунё аз тарсу ҳарос ба шохҳои қурбонгоҳ давид, аммо Сулаймон ваъда дод, ки агар ӯ худро марди шоиста нишон диҳад, ба ӯ осебе намерасад. Ӯ баъдтар хоҳиш кард, ки Абишаг, ки Довуд бо ӯ бистари худро мубодила карда буд, ҳамчун зан гирад. Мувофиқи Ҳеродот (3. 68) ин дар кишварҳои шарқӣ ҳамчун даъво ба тоҷ ҳисобида мешуд, ки бо гуфтаи Сулаймон, «Барои ӯ салтанатро низ талаб кунед», мувофиқат мекунад ва инчунин маслиҳати Аҳитофелро ба Абшолӯм, ки ба таври оммавӣ ба назди занони падараш равад, шарҳ медиҳад. Адунё фавран кушта шуд. 1 Подшоҳон 2:19-25. 2. Левит дар замони Еҳушафат. 2 Вақоеънома 17:8. 3. Яке аз онҳое, ки аҳдро дар Наҳемё 10:16 мӯҳр заданд.

(«Яҳува Худованд аст»). 1. Чорумин аз шаш писари Довуд, ки дар Ҳебрӯн таваллуд шудаанд; модари ӯ Ҳаггит буд, номи эҳтимолан филистимӣ (2 Подшоҳон 3:4). Қиссаи Адунё (намунаи бисёр интригаҳои дарбори Шарқ) дар 1 Подшоҳон 1:1-53; 1 Подшоҳон 2:1-36 сабт шудааст; чунон ки дар ин ҷо нақл шудааст, он имкон медиҳад, ки беш аз як тафсир дошта бошад, зеро ин порча ба раванди «таҳрирӣ» дучор шудааст, ки қариб шубҳанок нест, ва дар баробари мушкилоти тафсир, ки аз ин ба вуҷуд омадаанд, мо маҷбурем, ки ҷараёни рӯйдодҳоро то андозае аз нав созем. Пас аз марги Абшолӯм, Адунё вориси қонунии тахт шуд; дар бораи ҳуқуқи ӯ ҳеҷ шакке набуд, онро ҳам худи ӯ ва ҳам мардум дар маҷмӯъ қабул карда буданд (1 Подшоҳон 2:15). Аммо Батшоба, ба назар мерасад, мехост, ки ворисиро барои писараш Сулаймон таъмин кунад; бо ин мақсад, ӯ, бо кӯмаки пайғамбар Нотон, як ҳизбро дар дарбор бар зидди даъвоҳои Адунё роҳбарӣ мекунад. Дере нагузашта дӯстони Адунё интригаеро, ки дар пеш буд, кашф карданд; ва Адунё, аз хатаре, ки дар он буд, аз даст додани ворисии қонунии худ огоҳ шуда, барои муқобила бо макрҳои душманонаш чораҳо меандешад. Хизматгорони кӯҳна ва боэътимоди салтанат, Юоб ва Абётар, чунон ки интизор мерафт, дар атрофи ӯ ҷамъ мешаванд; ӯ дӯстони худро дар санги Зӯҳелет ҷамъ мекунад ва бо амали намоёни қурбонӣ, подшоҳии худро эълон мекунад; ин охирин, аммо, амали беақлӣ буд, зеро он ба душманонаш баҳона дод, зеро подшоҳ Довуд ҳанӯз зинда буд. Инҳо, табиист, ки ҳушёр буданд, ҷамъомадро ба Довуд, ки ҳоло хеле пир шуда буд, ҳамчун кӯшиши ғасби тахт дар ҳоле ки ӯ ҳанӯз зинда аст, муаррифӣ мекунанд; Батшоба ба Довуд ваъдаи ӯро хотиррасон мекунад, ки Сулаймон, писараш, дар тахт ҷойгузин хоҳад шуд (1 Подшоҳон 1:17) [^1]; Довуд, шояд шӯриши Абшолӯмро ба ёд оварда (ки Адунё ба назар мерасад, ки ҳам аз ҷиҳати табъ ва ҳам аз ҷиҳати зоҳир ба ӯ монанд буд), ба осонӣ ба интиқоли ворисӣ ба Сулаймон розӣ мешавад (1 Подшоҳон 1:33 ва ғайра). Ҳатто агар Батшоба дар нақшаи худ муваффақ намешуд, агар ӯ Беноёро ба тарафи худ ҷалб карда наметавонист, хеле шубҳанок аст; ҳамчун сардори посбонони подшоҳ (Керетиён ва Пелетиён), Беноё шахсе буд, ки натиҷа воқеан ба ӯ вобаста буд, зеро ӯ ягона қувваҳои мусаллаҳро, ки фавран дастрас буданд, фармондеҳӣ мекард. Дар ҳолати фавқулодда ба монанди ин, ҳама чиз аз он вобаста буд, ки кӣ метавонад аввалин зарбаи ҳалкунандаро занад. Агар сарфармондеҳи кӯҳна Юоб вақт дошта бошад, ки қувваҳои худро ҷамъ кунад, бешубҳа натиҷа дигар мебуд; аммо Батшоба ва дӯстонаш нақшаҳои худро хеле хуб таҳия карда буданд ва онҳо ғолиб омаданд. Адунё «бахшида мешавад» (1 Подшоҳон 1:52-53); аз сабаби муносибати мардум (1 Подшоҳон 2:15) куштани ӯ хатарнок мебуд, то даме ки Сулаймон дар тахт бехатар бошад; аммо азбаски ӯ вориси қонунӣ буд, бехатарии тахти Сулаймон ҳеҷ гоҳ кафолат дода намешуд, то даме ки Адунё зинда буд. Батшоба зане набуд, ки ин далелро нодида гирад, аз ин рӯ ӯ интригаҳои худро аз нав оғоз мекунад; ӯ ба Сулаймон мефаҳмонад, ки Адунё мехоҳад бо Абишаги Шунамӣ, духтаре, ки дар пиронсолӣ ба Довуд оварда шуда буд (1 Подшоҳон 1:3-4), ва ки, мувофиқи ақидаҳои Шарқ, яке аз занони шоҳӣ ҳисобида мешуд, издивоҷ кунад. Чунин хоҳишро Сулаймон табиист, ки ҳамчун нияти ҷустуҷӯи салтанат тафсир кард (1 Подшоҳон 2:22), ва худмуҳофизат ӯро маҷбур кард, ки марги Адунёро фармон диҳад, ҳукме, ки аз ҷониби Беноё иҷро шуд (1 Подшоҳон 2:25). Ин дар боло бо ҳисоботи Библия, ки дар шакли ҳозираи худ як қатор мушкилоти ҷиддиро ба вуҷуд меорад, комилан мувофиқ нест. Мо танҳо дутои онҳоро зикр хоҳем кард. Дархосте, ки Адунё аз Батшоба хоҳиш мекунад, ки расонад (1 Подшоҳон 2:17), сахттарин таҳқире буд, ки ба подшоҳ пешниҳод карда мешуд; Адунё дақиқан медонист, ки натиҷа чӣ хоҳад буд, яъне марг барои худи ӯ, агар аз ҷониби лашкар дастгирӣ нашавад; аммо ҳеҷ ишорае нест, ки ӯ шӯриши мусаллаҳонаро дар назар дошт. Дуюм, Батшоба охирин шахсест, ки ӯ аз ӯ хоҳиш мекард, ки ин дархостро пешниҳод кунад; ҳамчун модари подшоҳ ва сарвари асосии тавтеаи муваффақ, ки ӯро аз ворисии худ маҳрум карда буд, ӯ беҳтар медонист, ки худро ба таври беасос дар ихтиёри ӯ нагузорад. Адунё яке аз он мардонест, ки сарнавишти бераҳмона ва марги фоҷиавии ӯ, ки ҳарду бесазо буданд, бояд ҳамдардӣ ва раҳмдилии амиқро ба вуҷуд оранд. 2. Шояд = Адоникам, яке аз онҳое, ки аҳдро мӯҳр заданд (Наҳемё 9:38; Наҳемё 10:16). 3. Яке аз онҳое, ки дар соли сеюми Еҳушафат барои таълим додани Шариат дар шаҳрҳои Яҳудо фиристода шуда буданд (2 Вақоеънома 17:7-9). В. О. Е. Остерли.

[^1]: ин метавонад бошад ё набошад; дар ҷои дигар ба он ишорае нест, ва он бешубҳа бо он чизе, ки мо дар 1 Подшоҳон 1:6, 1 Подшоҳон 2:15 мехонем, мувофиқат намекунад.