Аҳоз

Соҳиб

, писар ва вориси Ютом, подшоҳи Яҳудо, тақрибан соли 734 пеш аз милод ба тахт нишаст. Ягона ҳодисаи намоёни ҳукмронии ӯ, то ҷое ки мо медонем, ҳамлаи ҳамсоягони шимолии ӯ, Пеқаҳи Исроил ва Резини Димишқ буд. Ин ду подшоҳ алайҳи ашшуриён иттифоқ баста буданд ва кӯшиш мекарданд, ки Аҳозро маҷбур кунанд, ки ба ин эътилоф ҳамроҳ шавад. Радди ӯ онҳоро чунон ба хашм овард, ки онҳо барканории ӯ ва таъини як шахси зери дасти худро ба тахт тарҳрезӣ карданд. Аҳоз ҷуръат накард, ки ба майдони ҷанг барояд, балки худро дар Ерусалим маҳкам кард ва қалъаҳои онро мустаҳкам намуд. Шояд дар ҳамин вақти ниёзмандӣ ӯ писари худро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ ба Яҳве қурбонӣ кард. Ишаъё кӯшиш кард, ки подшоҳи ноумедшударо рӯҳбаланд кунад ва нишон дод, ки душманони ӯ ҳеҷ умеде ба муваффақият ё ҳатто ба мавҷудияти дарозмуддат надоранд. Аммо Аҳоз ба чораҳои сиёсӣ бештар аз сухани пайғамбарӣ бовар дошт. Ӯ ба Тиглат-Пилесер, подшоҳи Ашшур, паём фиристод ва худро бечунучаро ба ӯ таслим кард. Сафорат далелҳои муҳими вассалиро дар шакли тамоми тилло ва нуқра аз хазинаи қаср ва аз маъбад (2 Подшоҳон 16:1-20, Ишаъё 7) овард. Тиглат-Пилесер аллакай дар роҳ буд ва фавран Димишқро муҳосира кард ва ба ин васила Ерусалимро аз душманонаш озод кард. Ду сол пас подшоҳи Ашшур ба Димишқ ворид шуд ва Аҳоз дар он ҷо ба ӯ ташриф овард. Натиҷаи ин боздид сохтани қурбонгоҳи нав барои маъбад дар Ерусалим ва зоҳиран ҷорӣ кардани худоёни Ашшур буд (2 Подшоҳон 16:10 ва ғайра).

1. Подшоҳи Яҳудо (742-727 пеш аз милод), писар ва вориси Ютом (зоҳиран, ҳамон АХАЗ дар Матто 1:9). Ӯ барои Баалҳо бутҳои рехташуда сохт, фарзандони худро аз оташ гузаронд ва ба бутпарастии ошкоро машғул шуд. 2 Подшоҳон 16:2-20; 2 Вақоеънома 28:2-27. Аз ҷониби Пеқаҳ подшоҳи Исроил, Резин подшоҳи Димишқ ва дигарон таҳқир ва заиф шуда, ӯ ба Тиглат-Пилесер подшоҳи Ашшур муроҷиат кард, ки ба ӯ ганҷҳои Ерусалимро дод; ки пас аз пароканда кардани онҳое, ки бар зидди Аҳоз ҷанг мекарданд, худаш ӯро «азоб дод» ва ӯро хироҷгузор кард. Ин харобкунандаи бузурги Исроил, Ашшурро ба замин овард. Аҳоз қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣро бо қурбонгоҳе, ки ба қурбонгоҳе, ки ӯ дар Димишқ ҳангоми боздид аз Тиглат-Пилесер дида буд, монанд буд, иваз кард. Ишаъё дар рӯзҳои Аҳоз пайғамбар буд, аммо подшоҳ ба дастуроти ӯ гӯш надод. Хонаи Довуд барои доварӣ пухта мешуд: 120,000 нафар дар як рӯз кушта шуданд ва 200,000 зану кӯдак ба Самария бурда шуданд, аммо аз ҷониби Одед пайғамбар озод карда шуданд. Раҳмати Худо бар Яҳудо боқӣ монд ва ба Аҳоз нишонае дода шуд, ки «духтаре ҳомиладор шуда, писаре ба дунё меорад ва номи ӯро Иммануил меноманд». Ишаъё 7:14. Ҳарчанд ҳама чиз дар Яҳудо ва Исроил ноком мешуд, Худо як нафарро дар назар дошт, ки тавассути ӯ баракат ниҳоят таъмин карда мешуд. Ҳам дар Подшоҳон ва ҳам дар Вақоеънома гуфта мешавад, ки Аҳоз ҳангоми ба тахт нишастан 20 сола буд ва 16 сол ҳукмронӣ кард; Ҳизқиё писари ӯ ҳангоми ба ҷои Аҳоз омадан 25 сола буд. Зоҳиран дар синну солҳои додашуда хатогӣ мавҷуд аст: ё Аҳоз калонтар буд, ё Ҳизқиё он қадар калон набуд, зеро ӯ вақте ки падараш 11 сола буд, таваллуд мешуд. Дар як дастнависи ибрӣ, LXX ва ғайра, 25 сол дар Вақоеънома ҳамчун синни Аҳоз дода шудааст. 2. Писари Мико. 1 Вақоеънома 8:35.