Алоэ

(’аҳалим, Масалҳо 7:17, Ададҳо 24:6 [‘лигн алоэ’]; ’аҳалот, Забур 45:8, Суруди Сурудҳо 4:14; инчунин алоэ, Юҳанно 19:39). Ин чӯби уқоби муосир аст (номе, ки аз санскрит агуру гирифта шудааст); он ба алоэи талхи маъмулии тиббӣ ё ба алоэи амрикоӣ, ки ҳоло дар боғҳои Фаластин хеле парвариш карда мешавад, аммо ба наздикӣ ворид шудааст, ҳеҷ иртиботе надорад. Ин чӯби уқоб аз растаниҳои тартиби Aquilariaceæ ба даст оварда мешавад, аммо қисмҳои хушбӯй онҳое мебошанд, ки бемор мебошанд; хосиятҳои хушбӯй аз сабаби воридшавии қатрон ба вуҷуд меоянд ва навъҳои беҳтарин ҳангоми гузоштан ба об ғарқ мешаванд. Рушди ин тағирот дар чӯб бо дафн кардани он дар замин суръат мегирад. Тиҷорати ин чӯб аз замонҳои қадим идома дорад; он аз Ҳиндустон, нимҷазираи Малайзия ва ғайра меояд ва муддати тӯлонӣ дӯстдоштаи арабҳо буд, ки онро эл ‘уд меноманд. Истифодаи калима (тарҷумаи ‘лигн алоэ’, Ададҳо 24:6) аз ҷониби Бильом душворӣ эҷод мекунад. Ё ӯ бояд ба дарахт танҳо аз рӯи шунидаҳо ишора мекард, ё ягон растании дигари ҳамном метавонист дар он вақт дар водии Урдун мерӯяд, ё, ки эҳтимолан бештар аст, калимаи ибрӣ нодуруст навишта шудааст. Ҳам ‘хурмо’ ва ҳам ‘дарахтони терпентин’ ҳамчун алтернативаҳои мувофиқ пешниҳод шудаанд. Э. В. Г. Мастерман.