Амӯн

Қабилавӣ (мардумӣ)

Бен-амми писари Лут аз духтари хурдиаш буд. «Ҳамон падари фарзандони Амон аст». Ҳастӣ 19:38. Насли ӯ ҳамсояи Исроил дар байни Арнон ва Яббок дар шарқ буданд ва бо Исроил бисёр кор доштанд. Худо ба Мусо фармуда буд, ки ба аммониён даст нарасонад ва замини онҳоро Исроил соҳиб нашавад: он ба фарзандони Лут дода шуда буд. Шаҳри онҳо Раббат-аммон буд, шояд ягона шаҳри онҳо, зеро онҳо қавми кӯчманчӣ буданд. Ҳеҷ яке аз ин миллат ба даҳ насл, яъне то абад, ба ҷамъомади Исроил дохил шудан иҷозат дода намешуд. Такрори Шариат 23:3; Наҳемё 13:1. Бо Амолек онҳо ба подшоҳи Мӯоб бар зидди Исроил кӯмак карданд ва Ериҳӯ ба дасти онҳо афтод. Доварон 3:13. Исроил худоёни онҳоро ибодат мекард ва Худо онҳоро дар ҳар ду тарафи Урдун ба аммониён дод, то ба онҳо хидмат кунанд. Вақте ки Исроил ба Яҳува фарёд зад, фарзандони Амон таҳти сарварии Ефтоҳ шикаст хӯрданд. Дар рӯзҳои аввали ҳукмронии Шоул онҳо Ёбеш-ҷилъодро муҳосира карданд ва танҳо ба шарте сулҳ мекарданд, ки чашмони рости сокинон канда шавад, то ин ки ин ба Исроил нангин бошад; аммо Шоул ба кӯмаки онҳо шитофт ва аммониёнро шикаст дод. 1 Самуил 11:1-11; 1 Самуил 12:12. Тилло ва нуқраи онҳо, ки дар ҷанг гирифта шуда буданд, аз ҷониби Довуд ба Яҳува бахшида шуданд. Подшоҳи онҳо ба хизматгорони Довуд, ки барои нишон додани меҳрубонӣ ба ӯ фиристода шуда буданд, таҳқир кард, зеро ҷаҳон меҳрубонии подшоҳи Худоро рад мекунад ва доварӣ бар он меорад. 2 Самуил 10:1-10; 2 Самуил 11:1; 2 Самуил 12:26-31.

Аз тарафи дигар, Шоби аз Рабба, вақте ки Довуд аз Абшолӯм гурехт, хӯрок овард, 2 Самуил 17:27, ва Зелек, як аммонӣ, яке аз сӣ марди ҷасури Довуд буд. Сулаймон баъзе аз занони онҳоро дӯст медошт ва модари писараш Реҳобоам Наама, як аммонӣ буд. 1 Подшоҳон 14:21, 31. Онҳо Исроилро бо муваффақиятҳои гуногун то рӯзҳои Еҳуёқим озор доданд: 2 Подшоҳон 24:2. Лут падари ҳам Мӯоб ва ҳам Амон буда, тааҷҷубовар нест, ки мӯобиён аксар вақт бо аммониён дар ҳамлаҳои худ ба Исроил алоқаманд буданд. Нафрати қавми Худо онҳоро дар як хоҳиши умумӣ муттаҳид кард, то онҳоро аз миллат будан маҳрум созанд. Забур 83:4-8. Тӯбиё, як аммонӣ, пас аз бозгашти яҳудиён аз асорат душмани мушкилсоз буд. Наҳемё 2:10, 19; Наҳемё 4:3, 7. Бо вуҷуди ин, яҳудиён бо ин миллат издивоҷ карданд, ба ин васила «насли муқаддас»-ро бо мардуми замин омехта карданд. Эзро 9:1-2; Наҳемё 13:23-25.

Тамоми таърих ба мо дастур медиҳад, ки барои бо Худо роҳ рафтан ва аз Ӯ баракат гирифтан, аз ифлосиҳои ҷаҳон ҷудо мондан ҳатмист.

Вақте ки подшоҳи шимол, дар рӯзи оянда, ба «замини пурҷалол» дохил мешавад, Эдом, Мӯоб ва Амон аз дасти ӯ халос мешаванд, Дониёл 11:41; онҳо барои тобеъ шудан аз ҷониби Исроил, ки онҳоро дар асрҳои гузашта фиреб дода ва таъқиб карда буданд, нигоҳ дошта шудаанд. Ишаъё 11:14.

Милком ва Мӯлех худоёни аммониён буданд: ба ибодати онҳо Сулаймон аз ҷониби занони аҷибаш фирефта шуда буд. 1 Подшоҳон 11:5, 7.