Антиномиёнҳо

Ба таври қатъӣ, онҳое, ки ба талқини аъмоли нек аз назари таҳрифшудаи таълимоти файз мухолифанд; аммо ин истилоҳ ба таври нодуруст ба онҳое низ татбиқ мешавад, ки худро тавассути марги Масеҳ аз шариат, ки аз ҷониби Мусо дода шудааст, озод медонанд. Румиён 7:4; Ғалотиён 2:19. Бас аст, ки номаи Ғалотиёнро бодиққат хонд, то бубинад, ки барои имондорони ғайрияҳудӣ худро зери шариат гузоштан аз файз афтодан аст; ва Павлус онҳоро насиҳат дод, ки мисли ӯ бошанд, зеро ӯ (гарчанде ки аз рӯи таваллуд яҳудӣ буд) аз шариат тавассути марги Масеҳ мисли онҳо ҳамчун ғайрияҳудиён озод буд. Онҳо ба ӯ ҳеҷ зараре нарасонида буданд, ки мегуфтанд ӯ яҳудии қатъӣ нест, Ғалотиён 4:12: ба ибораи дигар, онҳо шояд ӯро антиномиан номида бошанд, чунон ки дигаронро номидаанд, ки рафторашон мувофиқтарин буд. Баргаштан ба шариат тахмин мекунад, ки инсон қудрати риояи онро дорад. Барои рафтори худотарсона масеҳӣ бояд дар Рӯҳ роҳ равад, ва файз таълим медиҳад, ки «бехудоӣ ва шаҳватҳои дунявиро рад карда, мо бояд дар ин ҷаҳони ҳозира бо ақл, адолат ва худотарсона зиндагӣ кунем.» Титус 2:12. Аз тарафи дигар, буданд, ва бешубҳа ҳастанд, баъзеҳое, ки аъмоли некро ҳамчун меваи зарурии файз дар дил инкор мекунанд: файз, инчунин ҳама чизи дигар, аз ҷониби инсон сӯиистифода шудааст. Ниг. ШАРИАТ.