Антитип

Калимаи «антитип» дар Тарҷумаи Иҷозатдодашуда мавҷуд нест, аммо калимаи юнонии ἀντίτυπον дар Ибриён 9:24, ки «шаклҳо» тарҷума шудааст, ва дар 1 Петрус 3:21, ки «шакли монанд» тарҷума шудааст, мавҷуд аст. Ин чизест, ки ба намуна мувофиқат мекунад, чунон ки изи мум ба мӯҳр мувофиқат мекунад: агар нақш ғарқ шавад, из бардошта мешавад, ё баръакс. Барои мисоли оддӣ, вале зебо, барра ҳам субҳ ва ҳам шом тибқи қонун барои қурбонии сӯхтанӣ пешниҳод карда мешуд; ва дар Аҳди Ҷадид мехонем: «Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Маълум аст, ки барраи субҳ ва шом дар Исроил намунаҳо буданд ва марги Худованд Исо антитип буд. Дар Ибриён 9:23, «чизҳои осмонӣ» намуна мебошанд, ва «ҷойҳои муқаддас», Ибриён 9:24, антитип, ё он чизе, ки ба намуна мувофиқат мекард. Дар 1 Петрус 3:21, ҳашт нафар тавассути об наҷот ёфтанд, ки таъмид шакли он аст, ё он чизе, ки ба он мувофиқат мекунад. Бешубҳа, дар Аҳди Ҷадид бисёр антитипҳои дигар мавҷуданд, аммо ҳар як антитип бояд намунае дошта бошад, ки ба он мувофиқат кунад, гарчанде ки мувофиқат метавонад дар сатҳи он набошад. Дар ҷое ки Навиштаҳо дар бораи намунаҳо ва антитипҳо хомӯшанд, таълими Рӯҳулқудс лозим аст, ё хатои ҷиддӣ метавонад дар пайваст кардани ду чизе, ки робитаи рӯҳонӣ надоранд, ба вуҷуд ояд, гарчанде ки номҳо ва калимаҳо метавонанд мувофиқат кунанд.