Арабҳо

номи Арабистон

Мо мехонем, ки Иброҳим писарони Кетура ва канизони худро «ба шарқ, ба сарзамини шарқӣ» фиристод. Ҳастӣ 25:6. Инчунин насли Исмоил ва насли Эсов буданд. Бисёре аз онҳо «мирон» шуданд ва шубҳае нест, ки насли онҳо то ҳол ин сарзаминро дар ихтиёр доранд. Баъзеҳо худро арабҳои исмоилӣ меноманд ва дар ҷануб то ҳол арабҳои ёқтонӣ ҳастанд. Мо дар бораи Сулаймон мехонем, ки аз подшоҳони Арабистон тӯҳфаҳо ё хироҷ мегирифт. 1 Подшоҳон 10:15. Еҳӯшофат низ чунин кард, 2 Вақоеънома 17:11; аммо дар рӯзҳои Еҳӯром онҳо ба ӯ ҳамла карданд, хонаи ӯро ғорат карданд ва занону баъзе писаронашро бурданд, 2 Вақоеънома 21:17; 2 Вақоеънома 22:1. Онҳо аз ҷониби Узиё шикаст хӯрданд. 2 Вақоеънома 26:7. Дар давраи асирӣ баъзе арабҳо дар Фаластин сокин шуданд ва душмани Наҳемё буданд. Қиёс кунед Наҳемё 2:19; Наҳемё 4:7; Наҳемё 6:1. Дар байни халқҳое, ки бо Исроил муносибат доштанд ва бар зидди онҳо ҳукм эълон шудааст, арабҳо ҳастанд. Ишаъё 21:13-17; Ирмиё 25:24. Ва бешубҳа онҳо ба иттиҳодияҳое дохил хоҳанд шуд, ки бар зидди қавми қадимии Худо бархоста хоҳанд шуд, вақте ки Исроил боз ба сарзамини худ барқарор карда мешавад. Қиёс кунед Забур 83. Дар Аҳди Ҷадид «арабҳо» дар рӯзи Пантикост ҳузур доштанд, аммо оё онҳо яҳудӣ буданд ё прозелит, гуфта нашудааст. Аъмол 2:11.