Ашдод

Ман вайрон мекунам

Яке аз панҷ шаҳри асосии Фалиштиён. Он ба Яҳудо таъин шуда буд, аммо аз ҷониби онҳо тобеъ нашуд ва ба ин васила ба як хор дар паҳлӯи онҳо табдил ёфт. Ададҳо 33:55. Ба ин шаҳр сандуқ аз ҷониби Фалиштиён бурда шуд ва дар он ҷо Дагон, худои моҳии онҳо, дар пеши он афтод. 1 Самуил 5:1-7. Узиё девори онро вайрон кард ва дар наздикии он шаҳрҳо сохт. 2 Вақоеънома 26:6. Он дар роҳи асосии аз Фаластин ба Миср буд, ки бешубҳа Саргон, подшоҳи Ашшурро водор кард, ки онро тавассути генерали худ, тақрибан соли 714 пеш аз милод забт кунад. Ишаъё 20:1. Ҳеродот сабт мекунад, ки Псамметих, подшоҳи Миср, онро 29 сол муҳосира кардааст. Ирмиё дар бораи Ашдод ҳамчун яке аз ҷойҳое сухан меронад, ки аз хашми Худо нӯшидааст. Ирмиё 25:15-20. Маккабейҳо шаҳрро хароб карданд, аммо Габиниус онро дар замони забти Яҳудия аз ҷониби Румиён, соли 55 пеш аз милод, аз нав сохт ва баъд аз марги Ҳиродуси Кабир ба хоҳараш Саломе таъин шуд. Он тақрибан 3 мил аз баҳри Миёназамин ва дар миёнаи Ғазза ва Яффо ҷойгир буд. Ҳоло онро Эсдуд ё Эсдуд меноманд, 31 46' Ш, 34 40' В, ва дар ҳолати ниҳоят бад қарор дорад, гарчанде ки дар як ҳамвории ҳосилхез ҷойгир аст. Дар Аҳди Ҷадид онро АЗОТУС меноманд, ки дар он ҷо Филиппус пас аз таъмиди хасис пайдо шуд. Аъмол 8:40. Сокинони онро АШДОДИЁН, АШДОТИЁН меноманд. Еҳушаъ 13:3; Наҳемё 4:7.

Ашдод (‘қалъа’; юнонӣ Азотус). Шаҳре дар Пентаполиси Фалиштиён; аз ҷониби Еҳушаъ забт нашудааст (Еҳушаъ 13:3), ва паноҳгоҳ барои Аноқимҳои накушташуда (Еҳушаъ 11:22); назариявӣ ба қабилаи Яҳудо таъин шудааст (Еҳушаъ 15:47). Ба ин ҷо Фалиштиён сандуқро оварданд ва аз он ҷо ба Гат фиристоданд, аз сабаби хуруҷи эҳтимолии вабои бубонӣ (1 Самуил 5:1-8). Узиё шаҳрро ҳамла кард, деворҳои онро хароб кард ва дар наздикии он шаҳракҳо бунёд кард (2 Вақоеънома 26:6). Ашдодиён бо Санбаллат дар муқобили барқарорсозии Ерусалим аз ҷониби Наҳемё ҳамроҳ шуданд (Наҳемё 4:7), аммо баъзе аз яҳудиёни он давра бо занони Ашдод издивоҷ карданд ва фарзандони онҳо бо лаҳҷаи он сухан мегуфтанд (Наҳемё 13:23-24). Он аз ҷониби сарфармондеҳи Саргон забт шуд (Ишаъё 20:1). Ирмиё, Амос, Сафанё ва Закарё бар зидди он маҳкумиятҳоро баён мекунанд. Он боз аз ҷониби Яҳудои Маккабей (1 Маккабей 5:68) ва боз аз ҷониби Юнотон (1 Маккабей 10:84) забт шуд. Ягона ишора ба он дар Аҳди Ҷадид сабти рафтани Филиппус ба он ҷо пас аз таъмиди ҳабашӣ мебошад (Аъмол 8:40). Он бо Эсдуди муосир, деҳае тақрибан аз се ду ҳиссаи роҳ аз Яффо то ‘Асқалон ва тақрибан 3 мил аз баҳр муайян карда мешавад. Он дар нишебии теппа ҷойгир аст ва дар даромадгоҳи он боқимондаҳои як хони бузурги асримиёнагӣ мавҷуданд. Дар деворҳои муосир пораҳои биноҳои қадимӣ дар ин ҷо ва он ҷо пайдо мешаванд. Р. А. С. Макалистер.