Аталия

Вақти муносиб барои Яҳ

1. Ягона маликае, ки тахти Яҳудоро ишғол кардааст. Вай духтари Аҳоб ва Изабел буд ва бо Еҳӯром, писари Еҳӯшафат издивоҷ карда буд. Ҳангоми ба тахт нишастани писараш Аҳазиё, вай малика-модар шуд, ки аз рӯи қудрат ва нуфуз танҳо аз подшоҳ камтар буд. Вақте ки Аҳазиё аз ҷониби Еҳӯ кушта шуд, вай натавонист мавқеи пасттарро қабул кунад ва тахтро барои худ гирифт ва онро, чунон ки гумон мекард, бо куштани ҳамаи мардони хонадони Довуд, то он даме ки онҳо дар дастрасии вай буданд, мустаҳкам кард. Як кӯдак наҷот ёфт ва шаш сол дар маъбад бомуваффақият пинҳон карда шуд. Шахсоне, ки дар ин кор фаъол буданд, Еҳӯшеба, хоҳари Аҳазиё, ва шавҳараш Еҳӯёдо, саркоҳин буданд. Ҳикояи тоҷгузории шоҳзодаи ҷавон аз ҷониби муҳофизон яке аз драмавтарин дар таърихи ибронӣ мебошад. Марги Аталия аз дасти муҳофизон хулосаи мантиқии ин ҳодисаро ташкил медиҳад. Харобшавии маъбади Баал, ки дар ҳамин робита зикр шудааст, нишон медиҳад, ки Аталия ба ибодати Баали финикиягӣ, ки модараш ба Исроил оварда буд, майл дошт (2 Подшоҳон 11:1-21).
2. Ба Готолиё нигаред.
3. Бинёминӣ (1 Вақоеънома 8:26).