Аблаҳ

Забони ибрӣ аз калимаҳое бой аст, ки намудҳои гуногуни беақлиро ифода мекунанд. 1. Кесил забонзада аст, «даҳони ӯ ҳалокати ӯст» (Масалҳо 18:7; ниг. Масалҳо 9:13; Масалҳо 14:33); дар Воиз 5:1 ва ғ. «қурбонии аблаҳон»-ро касе меорад, ки бо даҳони худ беандеша аст. Аммо чунин кас «сабукдил, беандеша ва пурғавғо аст, на бадкирдор». 2. Сахал беақлии худро на дар сухан, балки дар амал зоҳир мекунад; баъд аз он ки Довуд мардумро ҳисоб кард, худро барои «хеле беақлона» рафтор кардан сарзаниш кард (2 Подшоҳон 24:10). Оқибатҳо нишон медиҳанд, ки аблаҳони ин синф дар ҳисобҳои худ хато кардаанд (Ҳастӣ 31:28, 1 Подшоҳон 13:13, Ишаъё 44:25). 3. Эвил аблаҳ, ба сарзаниш тоқатнакарда, аксар вақт хира ва ҷанҷолӣ аст. Ӯ ҳикмат ва таълимро нафрат мекунад (Масалҳо 1:7; ниг. Масалҳо 15:5), зуд хашмгин мешавад (Масалҳо 12:16; Масалҳо 27:3) ва баъзан метавонад гунаҳкор тавсиф шавад (Масалҳо 5:22 ва ғ., Масалҳо 24:9). 4. Беақлии навал ҳеҷ гоҳ танҳо норасоии зеҳнӣ ё аблаҳӣ нест; ин як айби ахлоқӣ, баъзан ҷиноят, ҳамеша гуноҳ аст. «Беақлӣ кардан» як ифодаи эвфемистӣ барои зинои дағалона аст (Такрори Шариат 22:21, Ирмиё 29:23); ин калима инчунин барои таҳқири муқаддасот (Еҳушаъ 7:15), барои куфр (Забур 74:18), инчунин барои бехудоӣ дар маҷмӯъ истифода мешавад (Такрори Шариат 32:6, Забур 14:1). Ин калимаҳо баъзан ба маънои умумӣ истифода мешаванд; барои муайян кардани маънои дақиқ дар ҳар як порча, омӯзиши матн муҳим аст. Барои тафсилоти бештар ниг. Кеннеди, Синонимҳои ибрӣ, саҳ. 29 ва ғ. Дар Аҳди Ҷадид калимаҳои юнонӣ барои «аблаҳ» ӯро ҳамчун «норасо дар фаҳмиш» (Луқо 24:25), «бехирад» (Эфсӯсиён 5:16), «беақл» (Луқо 12:20), «бефаҳм» (Румиён 1:21) тавсиф мекунанд. Калимаи юнонӣ, ки ба «аблаҳи бехудо»-и Аҳди Қадим мувофиқат мекунад, дар Матто 5:22 пайдо мешавад: Рака «нафрат ба сари одам = ту аблаҳ!»-ро ифода мекунад. Аммо «аблаҳ» (море) «нафрат ба дил ва хислати ӯ = ту бадкирдор!»-ро ифода мекунад (Брюс, Тафсири Аҳди Ҷадиди юнонӣ, дар ҳамон ҷо). Агар море «ифодаи ибрӣ барои маҳкумият» мебуд (ҳошияи Нашри таҷдидшуда), он «шарафи ягона калимаи холиси ибрӣ дар Аҳди Ҷадиди юнонӣ буданро» медошт (Филд, Қайдҳо оид ба тарҷумаи Аҳди Ҷадид, саҳ. 3). «Калимаи холиси ибрӣ» маънои калимаеро дорад, ки аз Септуагинта гирифта нашудааст ва оромӣ нест. Ҷ. Ҷ. Таскер.