Атоҳо дар калисо

Худованд Исо, асириро асир карда, ба осмон баромад ва аз он ҷо ба одамон тӯҳфаҳо дод. Забур 68:18. Инҳо ҳаввориён, пайғамбарон, башоратдиҳандагон, чӯпонон ва муаллимон буданд, барои такмил додани муқаддасон, барои бино кардани бадани Масеҳ. Дар ин ҷо шахсон тӯҳфаҳо мебошанд, δόμα. Эфсӯсиён 4:8, 11, 12. (Ба ҳар як ном нигаред.) Рӯйхати дигар дар 1 Қӯринтиён 12 оварда шудааст, ки дар он калима χάρισμα, 'файз, илтифот' аст. Инҳо атоҳои як Рӯҳ мебошанд, ки ба шахсони гуногун дода шудаанд, ба монанди ҳикмат, дониш, имон, шифо, кор кардани мӯъҷизаҳо, пайғамбарӣ, фарқ кардани рӯҳҳо, намудҳои забонҳо, тарҷумаи забонҳо: «ҳамаи инҳоро ҳамон як Рӯҳ ба амал меоварад, ки ба ҳар кас мувофиқи иродаи худ тақсим мекунад». Баъдтар дар ҳамин боб ин шахсон аъзои бадани Масеҳ дониста мешаванд ва ба ин тариқ дар калисо таъин шудаанд — ҳаввориён, пайғамбарон, муаллимон. Дигар атоҳо илова карда мешаванд: мӯъҷизаҳо, атоҳои шифо, кӯмакҳо, ҳукуматҳо, гуногунии забонҳо. Онҳое, ки дар Эфсӯсиён 4:11 зикр шудаанд (ба истиснои ҳаввориён ва пайғамбарон ба маънои пурра) атоҳо барои такмил додани муқаддасон, барои кори хидмат, барои бино кардани бадани Масеҳ мебошанд, «то даме ки ҳамаи мо ба ягонагии имон ва дониши Писари Худо, ба марди комил, ба андозаи қади пуррагии Масеҳ бирасем». Ин такмил додани муқаддасон ва бино кардани бадани Масеҳ дар замони ҳозира ба амал оварда мешавад. Рӯҳи Худо боқӣ мемонад, ки дар аъзои гуногуни бадани Масеҳ амал мекунад: аз ин рӯ, атоҳо низ боқӣ мемонанд, гарчанде ки баъзеҳо ҳатман қатъ шудаанд. Атоҳо мустақиман аз Худованди эҳёшуда дода мешаванд ва аз ҳама гуна интихоб ё ваколати эълоншуда аз ҷониби инсон комилан мустақиланд ва барои кӯмаки калисо дар саросари ҷаҳон мебошанд.