Ангурғунҷак, Ангурдон

Гуфта мешавад, ки инҳо «поймолшуда» мебошанд, ки маънои онро дорад, ки ангурҳо дар зарф гузошта шуда, бо пойҳо поймол карда мешуданд, ва лӯлае шарбатро ба зарфе дар паҳлӯ мебурд. Ҷойҳое ёфт шудаанд, ки зоҳиран барои ин мақсад истифода мешуданд: онҳо аз санг бо ҷӯйбори начандон чуқур канда шудаанд, ки тавассути он шарбат метавонист берун равад. Доварон 6:11; Наҳемё 13:15; Айюб 24:11; Ишаъё 5:2; Ишаъё 63:2; Марқӯс 12:1; ва ғайра. Дар Миср ангурҳо низ дар халта бо печонидани он сахттар ва сахттар фишурда мешуданд. Ба таври рамзӣ, ангурғунҷак ҳамчун рамзи иҷрои ҳукмҳои Худо истифода мешавад: одамон, ҳамчун ангур, дар ангурғунҷак гузошта мешаванд ва дар он ҷо фишурда мешаванд: «ва хун аз ангурғунҷак берун омад, то ба лаҷомҳои аспҳо, ба масофаи 1600 фарсанг» (тақрибан ба андозаи Фаластин) Ваҳй 14:19-20; Ваҳй 19:15.