Аъмол

Инҳо фаъолиятҳо, илоҳӣ ё инсонӣ мебошанд, ки метавонанд аз некӣ ё бадӣ бармеоянд. Мо дар бораи «аъмоли мурда» мехонем: амалҳои танҳо маросимӣ ва кӯшишҳои динии ҷисм (ҷисм ҳеҷ фоидае надорад). Ибриён 6:1; Ибриён 9:14. Инҳо дар муқоиса бо «аъмоли имон» меистанд, ки ифодаи ҳаёт тавассути амали Рӯҳи Муқаддас мебошанд. Ибриён 11. Аъмоли ҷисм дар Ғалотиён 5:19-21 муфассал оварда шудаанд. Инсон ба воситаи имон, новобаста аз «аъмоли шариат» (Румиён 3:20; Ғалотиён 2:16) сафед карда мешавад, аммо имони ҳақиқӣ «аъмоли нек»-ро ба вуҷуд меорад, ва инҳоро одамон дида метавонанд, ҳарчанд худи имон ноаён бошад. Яъқуб 2:14-26. Худованд Исо ҳангоми дар замин буданаш эълон кард, ки аъмоли Ӯ далели он аст, ки Ӯ Писари Худо буд, ва аз ҷониби Падар фиристода шуда буд, ва Падар дар Ӯ буд, ва Ӯ дар Падар. Юҳанно 9:4; Юҳанно 10:37-38; Юҳанно 14:11. Вақте ки яҳудиён Масеҳро таъқиб мекарданд, зеро Ӯ дар рӯзи шанбе мардеро шифо дода буд, Ӯ гуфт: «Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам». Юҳанно 5:17. Худо аз аъмоли офариниши Худ дар рӯзи ҳафтум истироҳат карда буд, аммо гуноҳ ворид шуда буд, ва дар Аҳди Қадим ишораҳо ба фаъолияти Яҳува барои баракати рӯҳонии инсон зуд-зуд мебошанд. Ҳавворӣ Павлус, дар номаи худ ба Титус, ба аъмоли нек сахт исрор мекунад, то ки масеҳият бесамар набошад. Ҳар кас бояд дар назди Худо ҳисобот диҳад, Румиён 14:12; ва мурдагони шарир эҳё карда мешаванд ва мувофиқи аъмоли худ доварӣ карда мешаванд. Ваҳй 20:12-13.