Азоб
Аюб хеле мӯҳтарам, сарватманд ва «бузургтарин марди тамоми Шарқ» буд (Аюб 1:3). Фарзандони ӯ аз онҳо гирифта шуданд – ба таври даҳшатнок кушта шуданд, ҳамроҳи хизматгорон. Дороиҳои фаровони онҳо дар муддати хеле кӯтоҳ дуздида ё нобуд карда шуданд.
