МАХСУС БАРОИ ЗАНҲО
Бандаи Маро ба назар гиред
Ҳаёт хуб буд дар хонаводаи Аюб. Аюб хеле эҳтиромшуда, сарватманд ва «бузургтарин аз ҳама мардони Шарқ» буд (Аюб 1:3). Ӯ шавҳар ва падари комил буд ва Худоро эҳтиром мекард. Фарзандонаш бо ҳам хуб муносибат мекарданд ва аз ҳамдигар лаззат мебурданд. Хонум Аюб ҳама чизеро, ки зан метавонист орзу кунад, дошт.
Ногаҳон ҳама чиз тағйир ёфт. Чунин ба назар мерасид, ки бе ягон сабаби аён, Худо ба муқобили ин оила рӯй гардонда буд. Фарзандони онҳо аз онҳо гирифта шуданд – ба таври даҳшатнок кушта шуданд, ҳамроҳ бо хизматгорон. Дороиҳои фаровони онҳо дар муддати хеле кӯтоҳ ё дуздида шуданд ё нобуд карда шуданд. Зани Аюб бояд худро комилан таркшуда, ошуфта ва бечора ҳис мекард, ва кӣ ӯро айбдор мекард. Вай ҳеҷ сабабе пайдо карда наметавонист, вай Библия барои хондан надошт ва Рӯҳи Муқаддас барои тасаллӣ додани ӯ набуд. Ва чӣ гуна вай метавонист бидонад, ки дар паси парда чӣ мегузарад?
Сипас, ба ғайр аз ҳамаи ин, Аюб ба бемории хеле заифкунанда ва таҳқиркунанда гирифтор шуд, ки ӯро бо захмҳо пӯшонид ва ӯро мисли гадои шаҳр дар хокистар нишонд. Ӯро масхара ва таҳқир карданд. Ин ҳама барои ин зани ошуфта хеле зиёд буд, ва ӯ ба шавҳари маҳбубаш фарёд зад: «Худоро лаънат кун ва бимир!» (2:9). Дар назари ӯ, марг бояд аз ин беҳтар мебуд. Аммо мо мехонем: «Дар ҳамаи ин Аюб гуноҳ накард ва Худоро ба беақлӣ айбдор накард» (Аюб 1:22 KJV). Аксар вақт дар ҳаёт Шайтон наздиктарин ва азизтарин хешовандони моро барои иҷрои кори бади худ истифода мебарад.
Ба Аюб номаълум ва зани ӯ, ва дар паси ин саҳнаи даҳшатнок, Худо бо иблис дар муноқиша буд, ки он вақт дар рӯи замин сайр мекард, ҳамон тавре ки имрӯз мекунад, «меҷӯяд, ки кӣ метавонад фурӯ барад» (1 Петрус 5:8); ва оилаи Аюб ҳадафи ҳозираи ӯ буд. Хонум Аюб ба нақшаи бади Шайтон дода шуд ва Худоро барои вазъияти фалокатбори онҳо айбдор кард. Чӣ қадар осон аст, ки ба доми Шайтон афтод – махсусан вақте ки наздикони мо ҷалб карда мешаванд.
Худо Шайтонро бо ин савол даъват кард: «Оё ба бандаи Ман Аюб назар кардӣ, ки дар рӯи замин мисли ӯ касе нест, марди беайб ва ростқавл, ки аз Худо метарсад ва аз бадӣ дурӣ меҷӯяд?» (Аюб 1:8). Пас Шайтон ба Аюб ва ҳамаи он чизе, ки ӯ дошт, ҳамла кард, ба умеди пирӯзӣ бар Худо. Аммо Аюб ҳеҷ яке аз нақшаҳои бади ӯро қабул накард. Дар ҳамаи азобҳои худ Аюб ҳанӯз дар дифоъ аз Худои худ эълон кард: «Ҳарчанд Ӯ маро бикушад, ман ба Ӯ бовар хоҳам кард ... Ӯ низ наҷоти ман хоҳад буд» (Аюб 13:15-16).
Шояд ҳоло ҳаёт барои шумо хеле душвор аст, ва шумо на сабабе барои он мебинед, на роҳи халосӣ аз он. Агар хоҳед, аз ҳолатҳои худ ба ҷаҳони рӯҳонӣ, ки Худо дар он аст, назар кунед, ва шояд шумо бишнавед, ки Худо ба Шайтон мегӯяд: «Оё ба бандаи ман Салли, Рут, Дэйв, Боб ё ҳар кӣ бошад, назар кардӣ?»
Худо меҷӯяд мардон ва занонеро, ки дар рӯ ба рӯи озмоиши воқеӣ, ба Ӯ бо имони ҳақиқӣ ва шукргузорӣ барои муҳаббат ва файзи бепоёни Ӯ, ки борҳо дар тӯли ҳаёти онҳо рехта шудааст, бовар хоҳанд кард. Мо наметавонем Ӯро ноумед кунем. Ӯ аз ин беҳтарро сазовор аст. Шайтон набояд дар ҳаёти мо пирӯзӣ ба даст орад.
Ин душмани Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо аз зоҳир шудан ҳамчун фариштаи нур лаззат мебарад (2 Қӯринтиён 11:14). Ӯ устоди фиребгар аст. Аз ин рӯ, барои фарзандони Худо муҳим аст, ки лаҳза ба лаҳза бо Худованд роҳ раванд, ба Ӯ нигоҳ кунанд ва аз Каломи Ӯ, ки шамшери Рӯҳ аст, барои мубориза бо душман истифода шавад, омӯзанд. Шайтон медонад, ки вақти ӯ кӯтоҳ аст, аз ин рӯ ҳамлаҳои ӯ бешубҳа афзоиш хоҳанд ёфт. Мо бояд ҳамеша омода бошем, ки ба даъватҳои ӯ, чунон ки Аюб кард, ҷавоб диҳем.
Ҳикояи Аюб бо ин суханон ба итмом мерасад: «Пас Худованд охири Аюбро аз аввали ӯ бештар баракат дод» (Аюб 42:12). Ва охири масеҳӣ аз он чизе, ки мо тасаввур карда метавонем, аҷибтар хоҳад буд. Мо Наҷотдиҳандаи худро рӯ ба рӯ хоҳем дид, ва «Худо ҳамаи ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва дигар марг нахоҳад буд, на ғам, на гиря, на дигар дард нахоҳад буд: зеро чизҳои пешина гузаштанд» (Ваҳй 21:4).
Аз ҷониби Фрэн Фрагар, Аз Маҷаллаи байналмилалии масеҳӣ. Бо иҷозат истифода шудааст.
