Абба Падар! Мо ба Ту наздик мешавем...
Абба, Падар! Мо ба Ту наздик мешавем Ба исми гаронбаҳои Наҷотдиҳандаи мо; Мо, фарзандони Ту, ки дар ин ҷо ҷамъ омадаем, Акнун баракати ваъдашударо талаб мекунем. Хуни Ӯ моро аз гуноҳҳоямон шуст, Ба воситаи Ӯ ҷонҳои мо наздик мешаванд; Ва Рӯҳи Ту низ моро таълим дод, ки «Абба, Падар!» гӯем. Як вақтҳо мо мисли писарони гумроҳ саргардон будем Дар беақлии худ аз Ту дур; Аммо файзи Ту, ки аз гуноҳ фаровонтар аст, Моро аз бадбахтӣ наҷот дод. Ту писарони гумроҳи Худро бахшидӣ, Моро бо муҳаббати Падар бӯсидӣ; Гӯсолаи фарбеҳро куштӣ ва моро даъват кардӣ, Ки ҳамеша бо Ту дар осмон зиндагӣ кунем. Бо либосҳои наҷот пӯшида, Дар сари дастархони Ту ҷои мост; Мо шодӣ мекунем ва Ту шодӣ мекунӣ, Дар сарватҳои файзи Ту: «Муносиб аст», мешунавем, ки Ту мегӯӣ, «Мо бояд шод ва хурсанд бошем, Ман фарзандони як вақт гумшудаи Худро ёфтам, Акнун онҳо зиндаанд, ки як вақт мурда буданд». Абба, Падар, ҳама Туро ибодат мекунанд, Ҳама дар осмон шодӣ мекунанд; Дар ҳоле ки дар мо онҳо мӯъҷизаҳои Ҳикмат, файз ва муҳаббати Туро меомӯзанд. Ба қарибӣ дар пеши тахти Ту ҷамъ омада, Ҳама фарзандони Ту эълон хоҳанд кард, «Ҷалол, ҷалоли абадӣ, Ба Худо ва Барра бод!» Аз ҷониби Ҷ. Г. Дек (1807-1884)
