Хизмат – Июл/Август 2025 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Хизмат ба Худованд Чӣ тавр хизмати Ӯро бо дигар масъулиятҳо мувозинат кардан ва аз ҳад зиёд сарборӣ нашудан
Биёед ба Каломи Худо, Китоби Муқаддас назар андозем, то барои ин масъалаи муҳим кӯмак пайдо кунем. Вақте ки мо ҳаёти ҳаввориён ва бисёре аз имондоронро меомӯзем, ҳайрон мешавем, ки онҳо чӣ тавр тавонистанд хизмати Худовандро бо дигар масъулиятҳое, ки доштанд, мувозинат кунанд. Аён аст, ки ин масъалаест, ки ҳамаи имондороне, ки дили хизмат ба Ӯро доранд, бо он рӯ ба рӯ мешаванд. Вақте ки Худовандро дар ҷои аввал мегузорем, Ӯ ба мо файз медиҳад, то мувозинати дурустро байни хизмат ба Худованд ва ғамхории дуруст дар бораи дигар масъулиятҳо пайдо кунем.
Ҳар як имондор, ҷавон ё пир, мард ё зан, оиладор ё не, бо мушкилот рӯ ба рӯ хоҳад шуд, ки чӣ тавр чунин мувозинатро пайдо ва нигоҳ дорад, албатта бо кӯмаки Худованд. Ҷавоби ман ба ин саволи муҳим оддӣ аст: хизматгори Худованд – бародар ё хоҳар дар Масеҳ, ки ба Ӯ дар ҳар гуна вазифае, ки бошад, хизмат мекунад – бояд барои роҳнамоӣ ва дастгирӣ ба Ӯ пурра эътимод кунад. Ҳангоми додани ин ҷавоб, мо қайд мекунем, ки барои хизматгор гуфтан осонтар аст, ки ӯ ба Худованд такя мекунад, назар ба зиндагӣ кардан дар озмоишҳо ва мушкилоти гуногуне, ки Худо метавонад иҷозат диҳад.
Ҳалли дуруст чист? Ман бисёр тарҷумаи ҳоли миссионерҳоро хондаам ва ин масъалаи муҳими мувозинати дуруст аксар вақт баррасӣ мешуд. Гуфтан, ки мо бояд ҳангоми хизмат ба Худованд ба Ӯ пурра эътимод кунем, метавонад ҷавоби соддалавҳона ба назар расад. Аммо, бисёриҳое, ки ҳангоми хизмат ба Худованд аз озмоишҳои бузург гузаштаанд, тасдиқ мекунанд, ки ҷавоб дуруст аст ва Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки Ӯ ба онҳое, ки Ӯ даъват кардааст ва ба Ӯ такя мекунанд, содиқ аст. Барои таҷриба кардани садоқати Ӯ имон лозим аст.
Дар ҳақиқат, бе Ӯ мо ҳеҷ коре карда наметавонем – ҳақиқати ҷиддӣ. Худованд Исои Масеҳ гуфт: «Ман ток ҳастам, ва Падари Ман токпарвар аст. Ҳар шохаеро, ки дар Ман мева намеоварад, Ӯ мебурад; ва ҳар шохаеро, ки мева меоварад, Ӯ тоза мекунад, то ки меваи бештар оварад. Шумо аллакай ба сабаби каломе, ки Ман ба шумо гуфтам, пок ҳастед. Дар Ман бимонед ва Ман дар шумо. Чӣ тавре ки шоха наметавонад аз худ мева оварад, агар дар ток намонад, ҳамин тавр шумо ҳам наметавонед, агар дар Ман намонед. Ман ток ҳастам, шумо шохаҳо ҳастед. Касе ки дар Ман мемонад ва Ман дар ӯ, ӯ меваи бисёр меоварад; зеро бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳ. 15:1-5). Муошират бо Худованд, бо имон ва тавассути Рӯҳи Муқаддас, сирри хизмат ба Ӯст. Ин масъалаи муҳими хизматгор ва масъулиятҳои ӯ, инчунин таъминоти Худованд барои кори Ӯ, зарурати доимии такя ба Ӯро дар назар дорад.
Худованд дар ҳамон порча шарҳ дод: «Агар касе дар Ман намонад, ӯ мисли шоха берун партофта мешавад ва хушк мешавад; ва онҳо онҳоро ҷамъ карда, ба оташ мепартоянд, ва онҳо сӯхта мешаванд. Агар шумо дар Ман бимонед ва каломи Ман дар шумо бимонад, шумо ҳар чизеро, ки хоҳед, талаб хоҳед кард ва он ба шумо рӯй хоҳад дод. Дар ин Падари Ман ҷалол меёбад, ки шумо меваи бисёр меоваред ва шогирдони Ман хоҳед шуд» (оятҳои 6-8). Чӣ қадар оддӣ, аммо чӣ қадар амиқ!
Пас аз наҷоти мӯъҷизавии Исроил аз Миср, Етро, падарарӯси Мусо, ба дидори Мусо ва оилаи ӯ омад. Онҳо аз муоширати ширин лаззат бурданд ва аз баракатҳое, ки Худо барои халқи худ Исроил дода буд, шодӣ карданд. Рӯзи дигар Етро дид, ки Мусо чӣ қадар ба ҳалли масъалаҳо дар байни мардум банд аст, ва Етро ба домоди худ маслиҳат дод, ки ин масъалаҳоро ба дигарон вогузор кунад, ба истиснои масъалаҳои хеле душвор (Хур. 18:14-26; Так. 1:14-18). Ин тартибот дуруст ба назар мерасид ва сабукӣ овард, аммо саволе боқӣ мемонад, ки оё ин дар ҳақиқат ҳалли дилхоҳи Худо буд.
Вақте ки халқи Исроил ба Замини Ваъдашуда наздик шуд, дувуним аз Дувоздаҳ қабила мехостанд дар шарқи Урдун бимонанд, ки дар он ҷо фаровонии таъминот буд. Мусо ба онҳо қисми замини онҳоро дар он ҷо дод, аммо нӯҳуним қабилаи дигар ҳанӯз бояд таҳти роҳбарии Еҳушаъ аз Урдун мегузаштанд ва мероси ваъдашудаи худро соҳиб мешуданд. Ин кӯшиши назаррасро дар назар дошт: гузаштан аз дарё, ворид шудан ба замин ва мубориза бо душманони он ҷо. Шояд дар минтақае, ки онҳо аллакай буданд, дар шарқи Замини Ваъдашуда, бо тамоми фаровонии он, ҷойгир шудан хеле осонтар менамуд.
Сарфи назар аз хатарҳои зиёди зоҳирӣ, Еҳушаъ пеш рафт ва Худованд ба ӯ ва нӯҳуним қабила кӯмак кард. Онҳо мероси ваъдашудаи худро, ҳамроҳ бо баракатҳои зиёд, соҳиб шуданд. Мардони шуҷои дувуним қабила бародарони худро аз қабилаҳои дигар ҳамроҳӣ карданд, ба онҳо дар мағлуб кардани душманон ва соҳиб шудан ба мероси ваъдашудаи Худо кӯмак карданд.
Мо чӣ гӯем? Дувуним қабила ҳалли зоҳиран осонтарро афзал донистанд, ҳарчанд онҳо ӯҳдадор буданд, ки ҳамроҳи нӯҳуним қабила рафта мубориза баранд. Сипас онҳо ба мероси худ дар шарқи Урдун баргаштанд, ба ҷои он ки Замини Ваъдашударо соҳиб шаванд. Дар ин барои мо дарсе ҳаст. Ӯ мехоҳад, ки мо баракатҳои осмонӣ ва рӯҳонии худро соҳиб шавем (Эфс. 1:3) ба ғайр аз лаззат бурдан аз баракатҳои заминӣ ва муваққатӣ, ки Ӯ ба мо бо файз медиҳад. Дар ҳақиқат, Худованд ба мо дар ин ҷо фаровонӣ медиҳад, то ҳамчун сарпарастони хуб барои ҷалоли Ӯ ва барои манфиати муваққатии мо истифода барем. Аммо, Ӯ мехоҳад, ки мо диле дошта бошем барои он чизе ки барои Ӯ азиз аст ва аз баракатҳои осмонӣ, рӯҳонӣ ва абадӣ, ки Ӯ ба мо додааст, лаззат барем, ки онҳо моликияти воқеӣ ва доимии мо мебошанд. Ва мо хеле имтиёз дорем, ки Ӯ мехоҳад ба мо кӯмак кунад, то байни масъулиятҳои заминӣ ва манфиатҳои Ӯ дурнамои дуруст дошта бошем. Мо Ӯро дӯст медорем ва интизори омадани Ӯ ҳастем!
Аз ҷониби Алфред Бутер
Имконияти хизмати мо дар ҳозира аст; мо наметавонем ба фардо такя кунем. Зиёда аз ин, агар кори шумо нотамом монад, ҳеҷ каси дигар онро карда наметавонад, зеро ҳар кас соҳа ва кори хоси худро дорад. Касе метавонад гӯяд: «Ман истеъдод надорам; ман наметавонам дар назди мардум сухан гӯям». Аммо мо ҷавоб медиҳем: «Ҳаёте, ки барои Масеҳ зиндагӣ карда мешавад, пурқувваттарин мавъиза аст!» Ба Худо дар хонаи худ, дар тиҷорати худ, дар шаҳри худ хизмат кунед, аммо ҳатто як мил аз хонаи худ мавъиза накунед, агар шумо Масеҳро дар хона зиндагӣ накунед. Ба насли худ хизмат кунед. Шумо метавонед ба гуноҳкорон бо мавъизаи Инҷил хизмат кунед, ё агар ин соҳаи шумо набошад, бо суханронӣ ба шахсони алоҳида, бо паҳн кардани варақаи оддии Инҷил ва бо кӯмак дар кори Ӯ тавассути дуоҳои худ. Аммо, пеш аз ҳама, Масеҳро зиндагӣ кунед. Ё шояд хизмати шумо барои ҳамимонон бошад. Шояд шумо натавонед ба онҳо дар назди мардум хизмат кунед, аммо шумо метавонед бо онҳо ба таври инфиродӣ дар бораи Масеҳ сӯҳбат кунед, ба заифон ғамхорӣ кунед, ба пиронсолон дидан кунед ё барои хоҳари бемор фаршро шӯед. Чизҳои хурд, ки гӯё бузург буданд, дили садоқатро нишон медиҳанд, зеро ҳар як чизи хурд бояд барои Ӯ, ки бениҳоят бузург ва сазовор аст, анҷом дода шавад. Ва бузургтарин коре, ки мо карда метавонем, дар ҳақиқат хурд аст, вақте ки мо дар бораи Ӯ, ки барои Ӯ анҷом дода мешавад, фикр мекунем. —А. Ҷ. Поллок, «Эпитафияи хуб» (мутобиқшуда).
