Далер бошед. Ин паёми Худо барои шумо имрӯз аст. Дар Румиён боби 15 ояти 5, мо мехонем, ки Худо Худои рӯҳбаландкунанда аст, ва Ӯ мехоҳад моро рӯҳбаланд кунад, вақте ки мо афтодаем, ва Ӯ мехоҳад моро ҳар рӯз дар роҳи имони мо рӯҳбаланд кунад. Имрӯз ман мехоҳам панҷ порча аз Аҳди Ҷадид бихонам, ки дар онҳо Худованд Исо ба одамон гуфтааст: «Далер бошед» ё «Далерӣ кунед,» ва ман мехоҳам ба ҳаёти мо баъзе татбиқоти амалӣ кунам.
Бахшиши гуноҳҳо
Мо аввал аз Матто боби 9 дар аввал мехонем:
Ва инак, ба назди Ӯ фалаҷеро, ки дар бистар хобида буд, оварданд. Ва Исо, имони онҳоро дида, ба фалаҷ гуфт: «Далер бошед, фарзанд. Гуноҳҳои ту бахшида шудаанд.» (Матто 9:1-2)
Ин нуқтаи оғоз аст. Аввалин чизе, ки ба мо лозим аст, бахшиши гуноҳҳост, ва танҳо Писари Худо метавонад ба мо бахшиши гуноҳҳоро диҳад. Аммо вақте ки мо бахшиши гуноҳҳоро гирифтем, бори гуноҳҳои мо бардошта мешавад ва мо метавонем далер бошем. Бахшиши гуноҳҳо чунин баракати бузург аст. Барои тамоми абадият, мо бе ҳеҷ гуноҳ дар назди Худои ҳақиқӣ ва Зинда хоҳем истод, ва аз ин рӯ Худованд Исо мегӯяд: «Далер бошед, гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд.»
Он чизе, ки дар ин ҳикоя рӯҳбаландкунанда аст, ин аст, ки чаҳор дӯст буданд, ва ин чаҳор дӯст, онҳо як дӯстро гирифта, ӯро бо имон ба назди Худованд Исо оварданд. Мо метавонем инро ба ҳаёти худ татбиқ кунем. Агар мо касеро, як ғайриимондорро дар минтақаи худ мешиносем, ва мо бо дигарон ҷамъ омада, махсус барои ин як шахс дуо мекунем, Худо аз чунин муносибат хушнуд аст ва Ӯ мехоҳад ба дуоҳои мо ҷавоб диҳад. Пас, биёед мо низ далерӣ кунем ва рӯҳбаланд шавем, то барои одамоне, ки ҳанӯз наҷот наёфтаанд, дуо кунем.
Шифо ва имон
Дар Матто боби 9, мо дар ояти 22 мехонем:
Аммо Исо рӯй гардонда, ӯро дида, гуфт: «Далер бошед, духтар. Имони ту туро шифо дод.» Ва он зан аз ҳамон соат шифо ёфт. (Матто 9:22)
Дар ин ҷо мо занеро дорем, ки бо қувваи худ кӯшиш карда буд, ки аз бемории худ шифо ёбад, ва ӯ ба бисёр табибон рафт ва аз одамон кӯмак хост, аммо ӯ борҳо ва борҳо ноумед шуд. Ниҳоят, он чизе, ки ӯ кард, ин буд, ки ӯ ба назди Худованд Исо рафт ва ба либоси Ӯ даст расонд, ва ҳамин ки ӯ бо Худованд тамос гирифт, ӯ шифо ёфт. Худованд Исо, Ӯ мехост, ки ӯ ба назди Ӯ ояд ва ба Ӯ тамоми ҳақиқат, тамоми ҳикояи ҳаёти худро нақл кунад. Ва вақте ки ӯ ин корро кард, Худованд ба ӯ гуфт: «Далер бошед,» ва дар Инҷили дигар, Ӯ мегӯяд: «Бо осоиштагӣ бирав.»
Мо аз ин чӣ омӯхта метавонем? Аввалан, мо бояд омӯзем, ки мо бояд барои мушкилоти худ аз Худованд кӯмак пурсем ва дар аввал ба назди одамон барои кӯмак аз онҳо наравем. Агар мо хоҳем, ки гуноҳро дар ҳаёти худ мағлуб кунем, мо инро танҳо тавассути тамос бо Худованд Исо карда метавонем. Ин бо қувваи худ имконнопазир аст. Мо бояд дарк кунем, ки мо заифем, аммо Павлус дар Филиппиён боби 4 ояти 13 мегӯяд: «Ман ҳама чизро тавассути Масеҳ, ки ба ман қувват медиҳад, карда метавонам.»
Ва ин аст он чизе, ки мо бояд омӯзем. Вақте ки мо бо Худованд Исо тамос мегирем, вақте ки мо бо Ӯ дар муошират зиндагӣ мекунем, мо барои иҷрои иродаи Худо қувват хоҳем гирифт. Мо бояд дилҳои худро дар назди Худованд холӣ кунем. Мо бояд ба Ӯ ҳама чизеро, ки дар дилҳои мост, нақл кунем, ва натиҷа ин хоҳад буд, ки осоиштагии Худо, ки аз тамоми фаҳмиш болотар аст, дилҳои моро пур хоҳад кард ва дилҳои моро дар Масеҳ Исо ҳифз хоҳад кард.
Мағлуб кардани тӯфонҳо
Ҳоло мо ба Матто боби 14 рӯ меорем, ва ман мехоҳам ояти 27-ро бихонам:
Аммо Исо дарҳол ба онҳо сухан гуфта, гуфт: «Далерӣ кунед. Ин Ман ҳастам. Натарсед.» (Матто 14:27)
Дар ин ҷо, Худованд Исо шогирдони худро бо қаиқ фиристода буд, то кӯлро убур кунанд, ва ҳангоми убур кардани кӯл, тӯфон баланд шуд ва бод ба муқобили онҳо буд. Онҳо бо бод ва мавҷҳо мубориза мебурданд. Дар посбонии чоруми шаб—яъне байни соати се ва шаши субҳ—онҳо чизеро мебинанд, ки дар болои об қадам мезанад, ва онҳо боз ҳам бештар метарсанд, зеро намедонанд, ки он чист. Онҳо фикр мекунанд, ки он арвоҳ аст, аммо дар асл, ин Писари Худост, ки барои наҷот додани онҳо меояд. Вақте ки Ӯ ба назди онҳо меояд ва ба онҳо мерасад, Ӯ мегӯяд: «Ин Ман ҳастам. Натарсед. Далер бошед,» ё «Далерӣ кунед.»
Мо аз ин омӯхта метавонем, ки Худованд Исо ҳамеша дар вақти муносиб меояд. Баъзан Ӯ иҷозат медиҳад, ки дар ҳаёти мо тӯфонҳо рӯй диҳанд, аммо вақте ки Ӯ иҷозат медиҳад, ки тӯфонҳо рӯй диҳанд, Ӯ ҳамеша мехоҳад ба мо нишон диҳад, ки Ӯ аз ҳар тӯфоне, ки метавонад рӯй диҳад, бузургтар аст. Худованд Исо қудрат дорад, ки тӯфонро ором кунад, ва Ӯ инчунин қудрат дорад, ки моро аз тӯфон гузаронад. Вақте ки Ӯ иҷозат медиҳад, ки тӯфон рӯй диҳад, Ӯ мехоҳад чизеро аз бузургӣ ва ҷалоли худ дар ҳаёти мо зоҳир кунад. Ин шогирдон, онҳо дарк карданд, ки Ӯ воқеан Писари Худост. Вақте ки мо аз тӯфон мегузарем, Худованд ба мо мегӯяд: «Далер бошед. Ин Ман ҳастам.» Худованд дар паси тӯфон аст. Худованд дар тӯфон аст. Худованд моро аз тӯфон мегузаронад. Ва аз ин рӯ мо бояд далерӣ кунем.
Осоиштагӣ дар мусибат
Дар Юҳанно боби 16 ояти 33, Худованд Исо мегӯяд:
Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон шумо мусибат доред, аммо далер бошед. Ман ҷаҳонро мағлуб кардам. (Юҳанно 16:33)
Вақте ки Худованд Исо дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекард, Ӯ бо мухолифати зиёде аз душманонаш рӯ ба рӯ шуд, ва Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Агар шумо хоҳед, ки Маро пайравӣ кунед, шумо низ бо мухолифат рӯ ба рӯ хоҳед шуд, ва шумо аз бисёр, бисёр душвориҳо мегузаред.» Аммо Ӯ мегӯяд: «Ман ҷаҳонро мағлуб кардам. Шумо бояд далерӣ кунед. Ман роҳро пеш аз шумо тай кардам, ва агар шумо Маро пайравӣ кунед, шумо бояд огоҳ бошед, ки Ман ба ҳадаф расидаам, ва Ман шуморо низ то расидан ба ҳадаф мегузаронам. Ва Ман мехоҳам ба дилҳои шумо осоиштагӣ диҳам. Ва агар шумо чашмони худро ба Ман нигаронед, шумо аз ғолибон бештар хоҳед буд. Шумо онҳое хоҳед буд, ки дар ин ҷаҳон пирӯзӣ доранд. Пас, далер бошед. Ман мехоҳам ба шумо дар ҳолатҳои кунунии шумо осоиштагӣ диҳам.»
Мо метавонем омӯзем, ки мо бояд Худовандро ҳамчун шогирдони вафодор пайравӣ кунем. Мо бояд мухолифатро интизор шавем, аммо мо бояд далерӣ кунем, зеро Худованд моро то расидан ба хонаи осмониамон мегузаронад.
Далерӣ барои хидмат
Ниҳоят, мо ба Аъмол боби 23 рӯ меорем. Дар Аъмол боби 23, мо дар бораи Ҳавворӣ Павлус мехонем, ки дар ҳолати хеле душвор қарор дошт. Ӯ дар зиндон буд. Ӯ аллакай аз ҷониби душманонаш пора-пора шуда буд. Ва ҳоло мо дар ояти 11 мехонем:
Аммо шаби дигар, Худованд дар назди ӯ истода, гуфт: «Далер бошед, зеро чунон ки шумо дар бораи Ман дар Ерусалим шаҳодат додед, ҳамон тавр шумо бояд дар Рум низ шоҳид бошед.» (Аъмол 23:11)
Дар лаҳзае, ки Павлус эҳтимолан рӯҳафтода ва афтода буд, Худованд ба ӯ зоҳир мешавад, то бандаи худро қувват бахшад. Мо борҳо мебинем, махсусан дар вақтҳое, ки мо рӯҳафтодаем, Худованд меояд, то моро қувват бахшад ва моро рӯҳбаланд кунад, то идома диҳем ва таслим нашавем. Худованд Павлусро дар назардошти хидматаш рӯҳбаланд кард. Ӯ мегӯяд: «Шумо дар бораи Ман дар Ерусалим шаҳодат додед. Ман мехоҳам, ки шумо дар бораи Ман дар Рум низ шаҳодат диҳед.» Баъзан Худованд моро ба ҷойҳои гуногун мефиристад, ки дар он ҷо мо бояд барои Ӯ шаҳодат диҳем, ва вақте ки мо бояд ҷойҳоро иваз кунем, бо ин бисёр номуайяниҳо алоқаманданд. Аммо Худованд мегӯяд: «Рӯҳафтода нашавед. Ман бо шумо хоҳам буд, ва Ман ба шумо барои шаҳодат додан кӯмак хоҳам кард. Ман ба шумо дар иҷрои вазифаҳое, ки ба шумо додаам, кӯмак хоҳам кард.»
Ва дар Аъмол боби 27, вақте ки Павлус бештар ва бештар ба Рум наздик мешавад, ӯ ваҳйи дигаре аз Худованд Исо мегирад, ва ӯ рӯҳбаланд мешавад. Он чизе, ки ӯ ҳоло карда метавонад, ин аст, ки ӯ ҳатто метавонад дигаронро рӯҳбаланд кунад, зеро ӯ худаш аз ҷониби Худованд рӯҳбаланд шуда буд. Ва мо дар ояти 25 мехонем:
Аз ин рӯ, далер бошед, мард, зеро ман ба Худо боварӣ дорам, ки ҳамин тавр хоҳад шуд, чунон ки ба ман гуфта шудааст. (Аъмол 27:25)
Вақте ки мо аз Худованд рӯҳбаландӣ мегирем, мо метавонем дигаронро рӯҳбаланд кунем, ва мо метавонем ба ваъдаҳои Каломи Худо эътимоди нав дошта бошем. Ин аст он чизе, ки Ҳавворӣ Павлус метавонист ба дигарон интиқол диҳад: онҳоро рӯҳбаланд кунад, то ба Худованд новобаста аз ҳолатҳо бовар кунанд. Биёед мо низ ба Худованд бовар кунем. Ӯ Худои тамоми рӯҳбаландӣ аст, ва Ӯ ба шумо ва ба ман имрӯз мегӯяд: «Далер бошед.»
