Шуҷоъ бошед. Ин паёми Худо барои шумо имрӯз аст. Дар Румиён боби 15 ояти 5, мо мехонем, ки Худо Худои рӯҳбаландкунанда аст ва Ӯ мехоҳад моро рӯҳбаланд кунад, вақте ки мо афтодаем, ва Ӯ мехоҳад моро ҳар рӯз дар роҳи имони мо рӯҳбаланд кунад. Имрӯз ман мехоҳам панҷ порча аз Аҳди Ҷадид бихонам, ки дар онҳо Худованд Исо ба одамон гуфтааст: «Шуҷоъ бошед» ё «Далер бошед», ва ман мехоҳам ба ҳаёти мо баъзе татбиқоти амалӣ кунам.
Бахшиши гуноҳҳо
Мо пеш аз ҳама аз Матто боби 9 дар аввал мехонем:
Ва инак, онҳо ба назди Ӯ фалаҷеро, ки бар бистар хобида буд, оварданд. Ва Исо, имони онҳоро дида, ба фалаҷ гуфт: «Шуҷоъ бошед, фарзанд. Гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». (Матто 9:1-2)
Ин нуқтаи ибтидоӣ аст. Аввалин чизе, ки ба мо лозим аст, бахшиши гуноҳҳост, ва танҳо Писари Худо қодир аст ба мо бахшиши гуноҳҳоро диҳад. Аммо вақте ки мо бахшиши гуноҳҳоро гирифтем, бори гуноҳҳои мо бардошта мешавад ва мо метавонем дар ҳақиқат шуҷоъ бошем. Бахшиши гуноҳҳо чунин баракати бузург аст. Барои тамоми абадият, мо бе ҳеҷ гуноҳ дар назди Худои ҳақиқӣ ва Зинда хоҳем истод, ва аз ин рӯ Худованд Исо мегӯяд: «Шуҷоъ бошед, гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд».
Худованд Исо нишон дод, ки Ӯ қудрати бахшидани гуноҳҳоро дорад, бо шифо додани одамон аз бемориҳои онҳо ва зоҳир кардани қудрати илоҳӣ. Он чизе, ки дар ин ҳикоя рӯҳбаландкунанда аст, ин аст, ки чор дӯст буданд, ва ин чор дӯст, онҳо як дӯстро гирифта, ӯро бо имон ба назди Худованд Исо оварданд. Мо метавонем инро ба ҳаёти худ татбиқ кунем. Агар мо касеро, як беимонро дар минтақаи худ медонем, ва мо бо дигарон ҷамъ омада, махсус барои ин як нафар дуо мекунем, Худо аз чунин муносибат хушнуд аст ва Ӯ мехоҳад ба дуоҳои мо ҷавоб диҳад. Пас, биёед мо низ далер бошем ва биёед рӯҳбаланд шавем, ки барои одамоне, ки ҳанӯз наҷот наёфтаанд, дуо кунем.
Шифо ва имон
Дар Матто боби 9, мо дар ояти 22 мехонем:
Аммо Исо рӯй гардонда, ӯро дида, гуфт: «Шуҷоъ бошед, духтар. Имони ту туро шифо дод». Ва зан аз ҳамон соат шифо ёфт. (Матто 9:22)
Дар ин ҷо мо занеро дорем, ки бо қувваи худ кӯшиш карда буд, ки аз бемории худ шифо ёбад, ва ӯ ба бисёр табибон рафта буд ва аз одамон кӯмак меҷуст, аммо ӯ борҳо ва борҳо ноумед шуд. Ниҳоят, он чизе, ки ӯ кард, ин буд, ки ӯ ба назди Худованд Исо рафт ва ба либоси Ӯ даст расонд, ва ҳамин ки ӯ бо Худованд тамос гирифт, ӯ шифо ёфт. Худованд Исо мехост, ки ӯ ба назди Ӯ ояд ва ба Ӯ тамоми ҳақиқат, тамоми ҳикояи ҳаёти худро нақл кунад. Ва вақте ки ӯ ин корро кард, Худованд ба ӯ гуфт: «Шуҷоъ бошед», ва дар Инҷили дигар, Ӯ мегӯяд: «Бо осоиштагӣ бирав».
Мо аз ин чӣ омӯхта метавонем? Пеш аз ҳама, мо бояд омӯзем, ки мо бояд барои мушкилоти худ аз Худованд кӯмак ҷӯем ва дар аввал ба назди одамон наравем, то аз онҳо кӯмак ҷӯем. Агар мо хоҳем, ки гуноҳро дар ҳаёти худ мағлуб кунем, мо инро танҳо бо тамос гирифтан бо Худованд Исо карда метавонем. Ин бо қувваи худ имконнопазир аст. Мо бояд дарк кунем, ки мо заифем, аммо Павлус дар Филиппиён боби 4 ояти 13 мегӯяд: «Ман ҳама чизро ба воситаи Масеҳ, ки ба ман қувват медиҳад, карда метавонам». Ва ин аст он чизе, ки мо бояд омӯзем. Вақте ки мо бо Худованд Исо тамос мегирем, вақте ки мо дар ҳақиқат бо Ӯ дар муошират зиндагӣ мекунем, мо барои иҷрои иродаи Худо қувват хоҳем гирифт. Мо бояд дилҳои худро дар назди Худованд бирезем. Мо бояд ба Ӯ ҳама чизеро, ки дар дилҳои мост, нақл кунем, ва натиҷа ин хоҳад буд, ки осоиштагии Худо, ки аз тамоми фаҳмиш болотар аст, дилҳои моро пур хоҳад кард ва дилҳои моро дар Масеҳ Исо ҳифз хоҳад кард.
Мағлуб кардани тӯфонҳо
Ҳоло мо ба Матто боби 14 мегузарем, ва ман мехоҳам ояти 27-ро бихонам:
Аммо Исо дарҳол ба онҳо сухан гуфта, гуфт: «Далер бошед. Ин Ман ҳастам. Натарсед». (Матто 14:27)
Дар ин ҷо, Худованд Исо шогирдони худро бо қаиқ фиристода буд, то кӯлро убур кунанд, ва ҳангоми убур кардани кӯл, тӯфон баланд шуд ва бод ба муқобили онҳо буд. Онҳо дар ҳақиқат бо бод ва мавҷҳо мубориза мебурданд. Дар посбонии чоруми шаб — яъне байни соати се ва шаши субҳ — онҳо чизеро мебинанд, ки бар об роҳ меравад, ва онҳо боз ҳам бештар метарсанд, зеро намедонанд, ки он чист. Онҳо фикр мекунанд, ки он арвоҳ аст, аммо дар асл, ин Писари Худост, ки барои наҷот додани онҳо меояд. Вақте ки Ӯ ба назди онҳо меояд ва ба онҳо мерасад, Ӯ мегӯяд: «Ин Ман ҳастам. Натарсед. Шуҷоъ бошед», ё «Далер бошед».
Мо аз ин омӯхта метавонем, ки Худованд Исо ҳамеша дар вақти муносиб меояд. Баъзан Ӯ иҷозат медиҳад, ки тӯфонҳо дар ҳаёти мо рӯй диҳанд, аммо вақте ки Ӯ иҷозат медиҳад, ки тӯфонҳо рӯй диҳанд, Ӯ ҳамеша мехоҳад ба мо нишон диҳад, ки Ӯ аз ҳар тӯфоне, ки рӯй дода метавонад, бузургтар аст. Худованд Исо қудрати ором кардани тӯфонро дорад, ва Ӯ қудрати гузарондани моро аз тӯфон низ дорад. Вақте ки Ӯ иҷозат медиҳад, ки тӯфон рӯй диҳад, Ӯ мехоҳад чизеро аз бузургӣ ва ҷалоли худ дар ҳаёти мо зоҳир кунад. Ин шогирдон, онҳо дарк карданд, ки Ӯ дар ҳақиқат Писари Худост. Вақте ки мо аз тӯфон мегузарем, Худованд ба мо мегӯяд: «Шуҷоъ бошед. Ин Ман ҳастам». Худованд дар паси тӯфон аст. Худованд дар тӯфон аст. Худованд моро аз тӯфон мегузаронад. Ва аз ин рӯ мо бояд далер бошем.
Осоиштагӣ дар мусибат
Дар Юҳанно боби 16 ояти 33, Худованд Исо мегӯяд:
Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон шумо мусибат доред, аммо шуҷоъ бошед. Ман ҷаҳонро мағлуб кардам. (Юҳанно 16:33)
Вақте ки Худованд Исо дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекард, Ӯ бо муқовимати зиёде аз душманони худ рӯ ба рӯ шуд, ва Ӯ ба шогирдони худ гуфт: «Агар шумо хоҳед, ки Маро пайравӣ кунед, шумо низ бо муқовимат рӯ ба рӯ хоҳед шуд, ва шумо аз бисёр, бисёр душвориҳо мегузаред». Аммо Ӯ мегӯяд: «Ман ҷаҳонро мағлуб кардам. Шумо бояд далер бошед. Ман роҳро пеш аз шумо тай кардам, ва агар шумо Маро пайравӣ кунед, шумо бояд огоҳ бошед, ки Ман ба ҳадаф расидаам, ва Ман шуморо низ то расидани шумо ба ҳадаф мегузаронам. Ва Ман мехоҳам ба дилҳои шумо осоиштагӣ диҳам. Ва агар шумо чашмони худро ба Ман нигоҳ доред, шумо аз ғолибон бештар хоҳед буд. Шумо онҳое хоҳед буд, ки дар ин ҷаҳон пирӯзӣ доранд. Пас, шуҷоъ бошед. Ман мехоҳам ба шумо дар ҳолатҳои кунунии шумо осоиштагӣ диҳам».
Мо метавонем омӯзем, ки мо бояд Худовандро ҳамчун шогирдони содиқ пайравӣ кунем. Мо бояд муқовиматро интизор шавем, аммо мо бояд далер бошем, зеро Худованд моро то расидани мо ба хонаи осмонӣ мегузаронад.
Далерӣ барои хидмат
Ниҳоят, мо ба Аъмол боби 23 мегузарем. Дар Аъмол боби 23, мо дар бораи Ҳавворӣ Павлус мехонем, ки дар вазъияти хеле душвор қарор дошт. Ӯ дар зиндон буд. Ӯ аллакай аз ҷониби душманони худ пора-пора шуда буд. Ва ҳоло мо дар ояти 11 мехонем:
Аммо шаби дигар, Худованд дар паҳлӯи ӯ истода, гуфт: «Шуҷоъ бошед, зеро чунон ки шумо дар бораи Ман дар Ерусалим шаҳодат додед, ҳамон тавр шумо бояд дар Рум низ шоҳид бошед». (Аъмол 23:11)
Мебинед, дар лаҳзае, ки Павлус эҳтимол дар ҳақиқат рӯҳафтода ва афтода буд, Худованд ба ӯ зоҳир мешавад, то бандаи худро тақвият диҳад. Мо инро борҳо меёбем, махсусан дар вақтҳое, ки мо афтодаем, Худованд меояд, то моро тақвият диҳад ва моро рӯҳбаланд кунад, то идома диҳем ва таслим нашавем. Худованд Павлусро дар робита ба хидмати ӯ рӯҳбаланд кард. Ӯ мегӯяд: «Шумо дар бораи Ман дар Ерусалим шаҳодат додед. Ман мехоҳам, ки шумо дар бораи Ман дар Рум низ шаҳодат диҳед». Мебинед, баъзан Худованд моро ба ҷойҳои гуногун мефиристад, ки дар он ҷо мо бояд барои Ӯ шаҳодат диҳем, ва вақте ки мо бояд ҷойҳоро иваз кунем, бо ин бисёр номуайяниҳо алоқаманданд. Аммо Худованд мегӯяд: «Рӯҳафтода нашавед. Ман бо шумо хоҳам буд, ва Ман ба шумо барои шаҳодат додан кӯмак хоҳам кард. Ман ба шумо дар иҷрои вазифаҳое, ки ба шумо додаам, кӯмак хоҳам кард».
Ва дар Аъмол боби 27, вақте ки Павлус дар ҳақиқат ба Рум бештар ва бештар наздик мешавад, ӯ ваҳйи дигаре аз Худованд Исо мегирад, ва ӯ рӯҳбаланд мешавад. Он чизе, ки ӯ ҳоло карда метавонад, ин аст, ки ӯ ҳатто метавонад дигаронро рӯҳбаланд кунад, зеро ӯ худаш аз ҷониби Худованд рӯҳбаланд шуда буд. Ва мо дар ояти 25 мехонем:
Аз ин рӯ, шуҷоъ бошед, мард, зеро ман ба Худо имон дорам, ки ҳамин тавр хоҳад шуд, чунон ки ба ман гуфта шудааст. (Аъмол 27:25)
Мебинед, вақте ки мо аз Худованд рӯҳбаландӣ мегирем, мо метавонем дигаронро рӯҳбаланд кунем, ва мо метавонем ба ваъдаҳои Каломи Худо эътимоди нав дошта бошем. Ин аст он чизе, ки Ҳавворӣ Павлус тавонист ба дигарон интиқол диҳад: онҳоро рӯҳбаланд кунад, то ба Худованд новобаста аз ҳолатҳо эътимод кунанд. Биёед мо низ ба Худованд эътимод кунем. Ӯ Худои тамоми рӯҳбаландӣ аст, ва Ӯ ба шумо ва ба ман имрӯз мегӯяд: «Шуҷоъ бошед».
