Ба чӣ бояд эътимод кунем?
Эътимод ба Навиштаҳо
Бар хилофи бисёре аз он чизе ки имрӯз мешунавем, он чи Худо мегӯяд, ҳамеша боэътимод аст. Аммо, мо бояд эҳтиёт бошем, ки ҳама чизеро, ки одамон ба Худо нисбат медиҳанд, бе савол қабул накунем. Маълум аст, ки одамон Навиштаҳо – Китоби Муқаддас –-ро «таҳриф» мекунанд, то он чизеро, ки мехоҳанд, бигӯянд (2 Пет. 3:16 ESV ). Мо метавонем аз тафсири нодуруст бо муқоисаи як порча бо дигар Навиштаҳои марбут ба он пешгирӣ кунем (1 Қӯр. 2:13-ро баррасӣ кунед). Эътимод ба тафсири дурусти Навиштаҳо дар асл эътимод ба Худост, зеро Ӯ Муаллифи он аст!
Эътимод ба Худо
«Худо ... ростдилонро наҷот медиҳад» (Заб. 7:10). Ӯ моро аз азоб, хатар, беморӣ ва ғуломии гуноҳ раҳо хоҳад кард. Ӯ барои хӯрок, нӯшокӣ, либос ва ҳама чизҳои дигари зарурии моддии мо таъмин хоҳад кард. Дар натиҷа, мо набояд тарсем. Шахсе, ки ба Худо барои ҳама чиз, аз ҷумла таъмини бисёр мушкилоти зиндагӣ, эътимод дорад, метавонад бе ташвиш зиндагӣ кунад. Ба мо гуфта шудааст: «Худро ... зери дасти пурқудрати Худо фурӯтан созед ... ҳамаи ташвишҳои худро бар Ӯ партоед, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Пет. 5:6-7). Муаллифи Забур 37:25, ки муддати тӯлонӣ зиндагӣ кардааст, гуфт: «Ман ҷавон будам, ва акнун пир шудам, вале надидаам, ки одилон тарк карда шаванд ё фарзандони онҳо нон гадоӣ кунанд». Инчунин, дар тӯли асрҳо тасаллии бузурге буд, ки «бидонем, ки барои онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ҳама чиз барои некӣ кор мекунад, барои онҳое, ки мувофиқи иродаи Ӯ даъват шудаанд» (Рум. 8:28). Инҳо ростдилон мебошанд.
Чӣ тавр мо ростдил мешавем?
Мо ростдил оғоз намекунем! Худо дар бораи инсоният мегӯяд: «Онҳо фосид шудаанд, корҳои зишт мекунанд, касе нест, ки некӣ кунад. ХУДОВАНД аз осмон ба фарзандони одам менигарад, то бубинад, ки оё касе ҳаст, ки фаҳмад, ки Худоро меҷӯяд. Ҳама аз роҳ баргаштаанд: ҳама якҷоя фосид шудаанд, касе нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест» (Заб. 14:1-3). Мо аксар вақт ин далелро бо гуфтани «Ҳеҷ кас комил нест» нарм мекунем.
Аммо, инсон мехоҳад комил бошад, ва Худо ба мо имконият медиҳад, ки агар ба Ӯ эътимод кунем ва иродаи Ӯро иҷро кунем, комил шавем. ХУДОВАНД ба шумо даъват фиристодааст: «Биёед, ҳоло, биёед, бо ҳам муҳокима кунем ... гарчанде ки гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; гарчанде ки онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд» (Иш. 1:18). Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд: «Хуни Исо Писари Ӯ моро аз ҳама гуноҳ пок мекунад. Агар гӯем, ки гуноҳ надорем, худро фиреб медиҳем, ва ҳақиқат дар мо нест. Агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳама беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳ. 1:7-9).
Оё шумо ҳоло ба Худованд Исо эътимод намекунед? Иқрор шавед, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва ниёзи худро ба Наҷотдиҳанда эътироф кунед. Ба Ӯ, ки хуни худро барои шумо дар салиб рехт, то шумо бахшида шавед, имон оваред. Сипас, Худовандро пайравӣ кунед, ба хоҳишҳои Ӯ барои шумо, ки дар Китоби Муқаддас омадаанд, итоат кунед. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
