Мо омӯзиши мавзӯи фурӯтании Масеҳро идома медиҳем ва имрӯз ба Матто боби 21 муроҷиат мекунем. Ман аз ояти 5 мехонам:
«Ба духтари Сион бигӯ: «Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд, фурӯтан ва бар хар савор, ва бар курра, ки зодаи хар аст».» (Матто 21:5)
Мебинед, ин ҳамагӣ чанд рӯз пеш аз салибии Исои Масеҳ рӯй дод. Ӯ бо фурӯтанӣ ба Ерусалим омад. Ин чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки ӯ бо рӯҳ ва иродаи таҳаммул кардани маломат ва раддия ва азобҳо барои ҷалол ва шарафи Худо омад. Ӯ бо фурӯтанӣ, бе исён, вале бо иродаи азоб кашидан омад.
Фурӯтании Масеҳ ва иродаи мо барои азоб кашидан
Мо метавонем аз худ бипурсем: Оё мо низ барои ҷалол ва шарафи Худо азоб кашидан мехоҳем? Оё мо барои Масеҳ ва барои Инҷил азоб кашидан мехоҳем? Дар Аъмол боби 5, мо дар бораи аввалин масеҳиён мехонем, ва азбаски онҳо барои Масеҳ шаҳодат доданд, онҳо таъқиб карда шуданд; онҳо ҳатто латукӯб карда шуданд. Ва дар он ҷо дар Аъмол боби 5, ояти 41 гуфта шудааст, ки аксуламали онҳо чӣ буд?
«Пас, онҳо аз ҳузури шӯро рафтанд, шодӣ мекарданд, ки сазовори он дониста шуданд, ки барои ин Ном беҳурматӣ кашанд.» (Аъмол 5:41)
Чӣ гуна муносибат! Мебинед, онҳо инро бо фурӯтанӣ қабул карданд, ва ҳатто онро шараф донистанд, ки барои номи Масеҳ азоб кашанд. Чанд маротиба мо аз азобҳо гурехтаем! Аммо Павлус дар Филиппиён 1, ояти 29 мегӯяд, ки ба онҳо на танҳо ба Масеҳ имон овардан, балки барои Ӯ азоб кашидан низ дода шудааст. Мебинед, ин ҳамчун тӯҳфа, ҳамчун шараф, ҳамчун имтиёз барои Худо ва барои Худованд Исо азоб кашидан пешниҳод шудааст. Биёед худро тафтиш кунем: Оё мо низ онро имтиёз медонем, ки барои ҷалоли Худо маломат кашем?
Фурӯтанӣ ва рашки муқаддас
Мо ба Матто боби 21 бармегардем, ва дар он ҷо дар ояти 12 гуфта шудааст:
«Ва Исо ба маъбади Худо даромад, ва ҳамаи онҳоеро, ки дар маъбад мефурӯхтанд ва мехариданд, берун кард, ва мизҳои саррофон ва курсиҳои касонеро, ки кабӯтар мефурӯхтанд, чаппа кард.» (Матто 21:12)
Ва ӯ ба онҳо мегӯяд,
«Навишта шудааст: «Хонаи Ман хонаи дуо хоҳад номид, аммо шумо онро ғори роҳзанон кардаед».» (Матто 21:13)
Ҳоло, мо дар ояти 5 дидем, ки Исо бо фурӯтанӣ ба Ерусалим меояд, ва дар ин ҷо мо рафтори муқобилро мебинем. Ӯ воқеан мизҳои саррофон ва курсиҳои касонеро, ки кабӯтар мефурӯхтанд, чаппа мекунад. Ин рафтори комилан дигар аст. Ин чӣ гуна ба ҳам мувофиқат мекунад? Фурӯтанӣ аз як тараф, ва ин хашми муқаддас аз тарафи дигар?
Мебинед, ин хеле осон ба ҳам мувофиқат мекунад. Вақте ки сухан дар бораи Масеҳ шахсан мерафт, ки одамон ба ӯ шахсан ҳамла мекарданд ва ӯро рад мекарданд, ӯ омода буд, ки ҳамаи инро бо рӯҳи фурӯтанӣ таҳаммул кунад. Аммо вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Падараш ва хонаи Падараш мерафт, Худованд Исо бо рашки муқаддас барои манфиатҳои Падараш бархост. Ва мебинед, ин барои мо низ хеле муҳим аст. Вақте ки сухан дар бораи мо меравад, мо бояд бо фурӯтанӣ ҷавоб диҳем, ва мо бояд омода бошем, ки маломат ва азобҳо ва раддияро бе муқовимат, бе нохоҳӣ таҳаммул кунем. Аммо вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Худо ва хонаи Худо меравад, мо бояд воқеан барои ҳуқуқҳои Худо бархезем. Мо бояд ин рашки муқаддасро барои манфиатҳои Худо нишон диҳем. Ин як нуқтаи хеле муҳим аст. Чанд маротиба бо мо баръакс аст: вақте ки сухан дар бораи мо меравад, мо ба муқовимат оғоз мекунем, ва вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Худо меравад, мо кам ё зиёд бепарво мешавем. Биёед фурӯтании Масеҳро нишон диҳем, ва биёед рашки муқаддаси Масеҳро низ нишон диҳем, ва ҳардуро дар лаҳзаи мувофиқ.
Намунаҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид
Аҳди Қадимро ба ёд оред. Мусоро ба ёд оред. Ӯ фурӯтарин марде номида шуд, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекард. Аммо мебинед, вақте ки мардум гӯсолаи тиллоӣ сохтанд, ва Мусо аз кӯҳ фуромад ва дид, ки мардум чӣ кардаанд, ӯ дар он ҳолат бо хашми муқаддас амал кард, ва ин комилан дуруст буд. Аммо баъдтар, вақте ки ӯ аз ҷониби хоҳару бародарони худ, аз ҷониби Ҳорун ва Мириам ҳамла карда шуд, ӯ бо фурӯтанӣ, бе дифоъ аз худ, ҷавоб дод. Ӯ кори дурустро дар вақти дуруст кард, ва ин аст он чизе ки мо бояд омӯзем.
Ҳавворӣ Павлус, вақте ки дид, ки дар байни Қӯринтиён ихтилоф вуҷуд дорад, чӣ гуна аксуламал нишон дод? Мо дар 1 Қӯринтиён, дар боби 1, ояти 10 мехонем:
«Ҳоло, эй бародарон, шуморо ба исми Худованди мо Исои Масеҳ насиҳат медиҳам.» (1 Қӯринтиён 1:10)
Мебинед, дар ин ҷо ӯ бо салоҳияти ҳавворӣ сухан мегӯяд, ва ӯ онҳоро бо салоҳият насиҳат медиҳад, зеро сухан дар бораи манфиатҳои Худо, дар бораи ягонагии имондорон мерафт. Аммо баъдтар, вақте ки сухан дар бораи худаш мерафт, ва вақте ки ӯ аз ҷониби Қӯринтиён барои ҳавворияташ ва барои хидматаш ҳамла карда шуд, ӯ ба таври комилан дигар аксуламал нишон дод. Ва дар он ҷо мо дар 2 Қӯринтиён 10, ояти 1 мехонем:
«Аммо ман худам, Павлус, шуморо бо фурӯтанӣ ва мулоиматии Масеҳ илтимос мекунам.» (2 Қӯринтиён 10:1)
Мебинед, ин як равиши комилан дигар аст, ва мо низ бояд дар ҳаёти худ фарқ гузорем.
Тақлид ба Масеҳ
Ман мехоҳам бо суханони Румиён боби 15 хотима диҳам. Дар он ҷо дар бораи Масеҳ дар ояти 3 гуфта шудааст:
«Зеро Масеҳ низ худро хушнуд накард.» (Румиён 15:3)
Мебинед, Масеҳ намехост, ки дар ин ҷаҳон роҳат бошад. Аз як тараф, ӯ бо фурӯтанӣ омода буд, ки барои номи Худо азоб кашад, ва аз ҷониби одамон, маломати онҳоро қабул кунад, раддияи онҳоро бе муқовимат ва бе интиқом қабул кунад. Аммо аз тарафи дигар, Масеҳ барои манфиатҳои Худо бархост. Ва дар он ҷо дар Румиён 15, ояти 3 гуфта шудааст:
«Аммо чунон ки навишта шудааст: «Маломатҳои маломаткунандагони ту бар Ман афтоданд».» (Румиён 15:3)
Мебинед, Масеҳ худро бо манфиатҳои Худо як кард, ва ин аст он чизе ки мо дар маъбад, масалан, дидем. Ва аз ин рӯ, онҳое, ки Худоро маломат мекарданд ва Худоро рад мекарданд, онҳо ба таври худкор Худованд Исои Масеҳро низ маломат ва рад карданд. Ин қадар ӯ бо манфиатҳои Падараш як буд. Биёед ба ӯ тақлид кунем. Биёед худро хушнуд накунем, балки биёед кӯшиш кунем, ки Худо ва Падари худро хушнуд кунем.
