Мо омӯзиши мавзӯи мулоимии Масеҳро идома медиҳем ва имрӯз ба Матто боби 21 рӯ меорем. Ман аз ояти 5 мехонам:
«Ба духтари Сион бигӯед: «Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд, фурӯтан ва бар хар савор, ва бар хари ҷавон, ки фарзанди хар аст.»» (Матто 21:5)
Ин танҳо чанд рӯз пеш аз салиб кашида шудани Исои Масеҳ рӯй дод. Ӯ бо фурӯтанӣ ба Ерусалим омад. Ин чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки ӯ бо рӯҳ ва иродаи таҳаммул кардани маломат ва радкунӣ ва азобҳо барои ҷалол ва шарафи Худо омад. Ӯ бо фурӯтанӣ, бе исён, аммо бо иродаи азоб кашидан омад.
Мулоимии Масеҳ ва иродаи мо барои азоб кашидан
Мо метавонем аз худ бипурсем: Оё мо низ барои ҷалол ва шарафи Худо азоб кашиданро мехоҳем? Оё мо барои Масеҳ ва барои Инҷил азоб кашиданро мехоҳем? Дар Аъмол боби 5, мо дар бораи масеҳиёни аввал мехонем, ва азбаски онҳо барои Масеҳ шаҳодат доданд, онҳо таъқиб карда шуданд; онҳо ҳатто латукӯб карда шуданд. Ва дар он ҷо дар Аъмол 5:41 гуфта шудааст, ки аксуламали онҳо чӣ буд?
«Пас, онҳо аз ҳузури шӯро рафтанд, шодӣ мекарданд, ки сазовори беҳурматӣ барои ном дониста шуданд.» (Аъмол 5:41)
Чӣ гуна муносибат! Онҳо онро бо фурӯтанӣ қабул карданд ва ҳатто онро шараф донистанд, ки барои номи Масеҳ азоб кашанд. Чӣ қадар борҳо мо аз азобҳо гурехтаем! Аммо Павлус дар Филиппиён 1:29 мегӯяд, ки ба онҳо на танҳо ба Масеҳ имон овардан, балки барои ӯ азоб кашидан низ дода шудааст. Ин ҳамчун тӯҳфа, ҳамчун шараф, ҳамчун имтиёз барои Худо ва барои Худованд Исо азоб кашидан пешниҳод шудааст. Биёед худро тафтиш кунем: Оё мо низ онро ҳамчун имтиёз барои таҳаммул кардани маломат барои ҷалоли Худо медонем?
Мулоимӣ ва ғазаби муқаддас
Мо ба Матто боби 21 бармегардем ва дар он ҷо дар ояти 12 гуфта шудааст:
«Ва Исо ба маъбади Худо даромад ва ҳамаи онҳоеро, ки дар маъбад мефурӯхтанд ва мехариданд, берун кард ва мизҳои саррофон ва курсиҳои фурӯшандагони кабӯтарҳоро чаппа кард.» (Матто 21:12)
Ва ӯ ба онҳо мегӯяд,
«Навишта шудааст: «Хонаи Ман хонаи дуо хоҳад номид, аммо шумо онро ғори роҳзанон кардаед.»» (Матто 21:13)
Ҳоло, мо дар ояти 5 дидем, ки Исо бо фурӯтанӣ ба Ерусалим меояд, ва дар ин ҷо мо рафтори муқобилро мебинем. Ӯ воқеан мизҳои саррофон ва курсиҳои фурӯшандагони кабӯтарҳоро чаппа мекунад. Ин рафтори комилан дигар аст. Ин чӣ гуна ба ҳам мувофиқат мекунад? Мулоимӣ аз як тараф, ва ин ғазаби муқаддас аз тарафи дигар?
Ин хеле осон ба ҳам мувофиқат мекунад. Вақте ки сухан дар бораи Масеҳ шахсан буд, ки одамон ба ӯ шахсан ҳамла карданд ва ӯро рад карданд, ӯ омода буд, ки ҳамаи онро таҳаммул кунад ва ҳамаи онро бо рӯҳи фурӯтанӣ тоб орад. Аммо вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Падари ӯ ва хонаи Падари ӯ буд, Худованд Исо бо ғазаби муқаддас барои манфиатҳои Падари худ бархост. Ва ин барои мо низ хеле муҳим аст. Вақте ки сухан дар бораи мост, мо бояд бо фурӯтанӣ ҷавоб диҳем ва мо бояд омода бошем, ки маломат ва азобҳо ва радкуниро бе мубориза, бе нохоҳӣ таҳаммул кунем. Аммо вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Худо ва хонаи Худост, мо бояд воқеан барои ҳуқуқҳои Худо бархезем. Мо бояд ин ғазаби муқаддасро барои манфиатҳои Худо нишон диҳем. Ин як нуқтаи хеле муҳим аст. Чӣ қадар борҳо бо мо баръакс аст: вақте ки сухан дар бораи мост, мо ба мубориза бармегардем, ва вақте ки сухан дар бораи манфиатҳои Худост, мо кам ё зиёд бепарво мешавем. Биёед фурӯтании Масеҳро нишон диҳем ва биёед ғазаби муқаддаси Масеҳро низ нишон диҳем, ва ҳарду дар лаҳзаи мувофиқ.
Намунаҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид
Дар бораи Аҳди Қадим фикр кунед. Дар бораи Мусо фикр кунед. Ӯро фурӯтарин марде меномиданд, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекард. Аммо вақте ки мардум гӯсолаи тиллоӣ сохтанд, ва Мусо аз кӯҳ фуромад ва дид, ки мардум чӣ кор кардаанд, ӯ дар он ҳолат бо ғазаби муқаддас амал кард, ва ин комилан дуруст буд. Аммо баъдтар, вақте ки ӯро бародарону хоҳарони худаш, Ҳорун ва Мириам ҳамла карданд, ӯ бо фурӯтанӣ, бе дифоъ аз худ, ҷавоб дод. Ӯ кори дурустро дар вақти дуруст кард, ва ин чизест, ки мо бояд омӯзем.
Ҳавворӣ Павлус, вақте ки дид, ки дар байни Қӯринтиён ихтилоф вуҷуд дорад, чӣ гуна аксуламал нишон дод? Мо дар 1 Қӯринтиён 1:10 мехонем:
«Ҳоло ман шуморо, бародарон, ба номи Худованди мо Исои Масеҳ насиҳат медиҳам.» (1 Қӯринтиён 1:10)
Дар ин ҷо ӯ бо салоҳияти ҳавворӣ сухан мегӯяд ва онҳоро бо салоҳият насиҳат медиҳад, зеро сухан дар бораи манфиатҳои Худо, дар бораи ягонагии имондорон буд. Аммо баъдтар, вақте ки сухан дар бораи худаш буд, ва вақте ки ӯро Қӯринтиён барои ҳавворияти ӯ ва барои хизмати ӯ ҳамла карданд, ӯ ба таври комилан дигар аксуламал нишон дод. Ва дар он ҷо мо дар 2 Қӯринтиён 10:1 мехонем:
«Аммо ман худам, Павлус, шуморо бо фурӯтанӣ ва нармии Масеҳ илтимос мекунам.» (2 Қӯринтиён 10:1)
Ин як равиши комилан дигар аст, ва мо бояд фарқиятро дар ҳаёти худ низ ба вуҷуд орем.
Тақлид ба Масеҳ
Ман мехоҳам бо суханони аз Румиён боби 15 хотима диҳам. Дар он ҷо дар бораи Масеҳ дар ояти 3 гуфта шудааст:
«Зеро Масеҳ низ худро писанд накард.» (Румиён 15:3)
Масеҳ намехост, ки дар ин ҷаҳон роҳат бошад. Аз як тараф, ӯ бо фурӯтанӣ омода буд, ки барои номи Худо азоб кашад, ва аз ҷониби одамон, маломати онҳоро, радкунии онҳоро бе мубориза ва бе интиқом қабул кунад. Аммо аз тарафи дигар, Масеҳ барои манфиатҳои Худо бархост. Ва дар он ҷо дар Румиён 15:3 гуфта шудааст:
«Аммо чунон ки навишта шудааст: «Маломатҳои маломаткунандагони ту бар Ман афтодаанд.»» (Румиён 15:3)
Масеҳ худро бо манфиатҳои Худо як кард, ва ин чизест, ки мо дар маъбад, масалан, дидем. Ва аз ин рӯ, онҳое, ки Худоро маломат карданд ва Худоро рад карданд, онҳо ба таври худкор Худованд Исои Масеҳро низ маломат карданд ва рад карданд. Ин қадар ӯ бо манфиатҳои Падари худ як буд. Биёед ба ӯ тақлид кунем. Биёед худро писанд накунем, балки биёед кӯшиш кунем, ки Худо ва Падари худро писанд кунем.
