«То даме ки ман биёям, тиҷорат кунед». (Луқо 19:11-27).
Он чизе ки Худованд дар халқи Худ мехоҳад, ин аст, ки онҳо бо тамоми дил ба Худаш тааллуқ дошта бошанд.
Ин маънои ҷудо шудан аз машғулиятҳои оддии дунёро надорад. Аммо савол ин аст, ки оё ин машғулиятҳо дилро ба худ ҷалб мекунанд ва ҳадафи мо мешаванд? Ё ин ки, ҳангоми иҷрои ин машғулиятҳо, дил барои Масеҳ озод аст? Оё пешрафт дар дунё фикрҳои моро пур мекунад? Ё ин ки, ҳангоми таъмин кардани чизҳои ростқавлона дар назари ҳама одамон, мо дар ҳақиқат дар байни одамон ва дар назди одамон ҳамчун онҳое зиндагӣ мекунем, ки аз они худ нестанд, балки бо нарх харида шудаанд — ҳамчун онҳое, ки аз муҳаббати Масеҳ маҷбур шуда, кӯшиш мекунанд, ҳарчанд суст бошад ҳам, на барои худ, балки барои Ӯ, ки барои мо мурд ва эҳё шуд, зиндагӣ кунанд? Ҳама даъват шудаанд, ки барои Масеҳ зиндагӣ кунанд. Ва барои Масеҳ зиндагӣ кардан маънои гирифтани ҷои Ӯро дар муносибат бо дунё дорад. «Онҳо аз дунё нестанд, — гуфт Ӯ, — чунон ки Ман аз дунё нестам». Гузоштани ҳолатҳои хаёлӣ ва пурсидан, ки хатти ҷудоӣ дар куҷо бояд кашида шавад, осон аст.
Дили дар муошират бо Масеҳ буда, ҳарчанд шояд намедонад, ки чӣ тавр принсипҳоро муқаррар кунад, ба осонӣ фарқ мекунад, ки чӣ ба Ӯ мувофиқ аст ва чӣ Рӯҳи Ӯро ғамгин мекунад. Дар ҳақиқат, танҳо масеҳиёне, ки мехоҳанд бо дунё омехта шаванд, дар ин масъала душворӣ доранд.
Дунё ба қадри кофӣ зуд дарк мекунад, ки чӣ дар як масеҳӣ мувофиқ аст ва чӣ номувофиқ, ва бе душворӣ арзиши шаҳодати додашуда аз ҷониби як имондори дунявиро баҳо медиҳад. Агар дил дар ҳақиқат ба Масеҳ содиқ бошад, он беихтиёр ба Ӯ шаҳодат медиҳад ва аз дунёе, ки Ӯро намешиносад, ҷудо мешавад. Рӯҳ ва ҳадафҳои дунё наметавонанд дар ҷоне, ки аз Масеҳ пур аст, ҷой дошта бошанд. Пайгирии чизҳои дунё ба касе, ки муҳаббаташ ба чизҳои болоӣ нигаронида шудааст, беарзиш менамояд.
