Зеботар аз суруди паррандагон
Суруди паррандагон садои зебост. Аммо, садои фарзандони Ӯ, ки Ӯро ҳамду сано мегӯянд, барои Худо чӣ қадар зеботар аст. Дарк кардани он ки худи Масеҳ гуфтааст: «Шумо аз бисёр гунҷишкҳо қиматтаред» (Мат. 10:31 NKJV ), суруди ҳар як масеҳӣ дар назари Худо як амали хеле арзишманд ва муқаддас аст.
Асри 21 ба мӯъмини масеҳӣ бузургтарин имкониятеро фароҳам меорад, ки то ҳол барои ҳамду санои Худо ҳамчун воситаи ибодат, рушди рӯҳонӣ ва шаҳодат ба ҷӯянда вуҷуд дошт. Чӣ қадар ганҷинаи бой ва гуногуни гимнҳо ва сурудҳои ҳамду саноро мо дар китобҳои сурудҳои калисои худ пайдо мекунем!
Калисоҳо дар ҳама қисматҳои ҷаҳон хидмати мусиқии худро дар шакли хорҳо, гурӯҳҳои ҳамду сано ва дигар гурӯҳҳои овозӣ ва асбобӣ васеъ мекунанд. Бисёре аз калисоҳо инчунин дарёфтанд, ки чорабиниҳои махсуси мусиқӣ як воситаи муассири башоратдиҳӣ мебошанд. Як калисо хидмати мусиқии махсуси худро барои қабули беш аз 2300 нафар Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда дар тӯли се сол масъул медонад. Гарчанде ки аксари калисоҳои мо наметавонанд интизор шаванд, ки ба ин қадар одамон бирасанд, аммо мо метавонем мусиқиро як ҷалби рӯҳонӣ ба ғайримуъмин пайдо кунем.
Новобаста аз он ки чанд гурӯҳи мусиқии махсус калисои шумо дошта бошад, шумо узви муҳимтарини калисо ҳастед – ҷамъомад! Ҳар касе, ки гап зада метавонад, суруд хонда метавонад! Аён аст, ки қобилияти сурудхонӣ фарқ мекунад. Баъзе одамон шояд дар оҳанг насароянд; дигарон шояд якранг бошанд. Аммо ҳар кас метавонад ба Худованд «садои шодӣ» барорад (Заб. 66:1; 81:1; 95:1; 98:4; 100:1 KJV). Ҳамчун қабулкунандагони некии Худо, ҳар як масеҳӣ сабаби сурудхонӣ дорад. Дар асл, Худо моро ба сурудхонӣ ташвиқ мекунад, чунон ки дар якчанд порчаҳои Навиштаҳо нишон дода шудааст. Масалан, Забур 30:4 мегӯяд: «Худовандро ҳамду сано гӯед, эй муқаддасони Ӯ». Ва Эфсӯсиён 5:19 ба мо мегӯяд: «Бо якдигар бо забурҳо, гимнҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед». Ин суханони рӯҳбаландкунанда ба мо намегӯянд, ки мо чӣ қадар хуб суруд хонем, балки танҳо ин ки Худо мехоҳад, ки мо суруд хонем.
Аз ҳама чизҳое, ки дар саҳнаи мусиқии масеҳии имрӯза рӯй медиҳанд, муҳимтарин ва аз ҷиҳати рӯҳонӣ эътибортарин иштироки шахсӣ аст – вақте ки ҳар як мӯъмин дар бораи Худо ба Худо ҳамду сано мехонад! Ва ин шумо ва маро дар бар мегирад. Забурнавис навиштааст: «Шодӣ дар дили ман баланд мешавад, то даме ки ман бо сурудҳои ҳамду сано ба Ӯ мебароям». (Заб. 28:7 TLB); ва «Ту барои ман ин қадар корҳо кардӣ, эй Худованд. Тааҷҷубовар нест, ки ман шодам! Ман аз шодӣ месароям! (Заб. 92:4 TLB).
Ҷон Уэсли, башоратдиҳандаи англисии асри 18 ва асосгузори методистҳо, дар китоби худ бо номи «Гимнҳои интихобшуда бо оҳангҳои замимашуда» (1761) чанд сухани рӯҳбаландкунанда дар бораи сурудхонӣ дар калисо навиштааст. Онҳо то ҳол барои масеҳии асри 21 арзиш доранд: «Бубинед, ки шумо бо ҷамъомад то ҳадди имкон зуд-зуд ҳамроҳ мешавед. Бигзор дараҷаи ночизи заъф ё хастагӣ шуморо боздорад. Агар сурудхонӣ барои шумо салиб бошад, онро бардоред ва шумо онро баракат хоҳед ёфт ... Бо қувват ва далерӣ суруд хонед. Эҳтиёт бошед, ки гӯё ниммурда ё нимхоб бошед, суруд нахонед; балки овози худро бо қувват баланд кунед. Аз овози худ дигар натарсед ва аз шунида шудани он шарм надоред ... Аз ҳама муҳим, рӯҳонӣ суруд хонед. Дар ҳар як калимае, ки месароед, ба Худо назар кунед. Ҳадафи писандидани Ӯро бештар аз худ ё ягон махлуқи дигар дошта бошед».
Дафъаи дигар, ки шумо дар хидмати ибодат иштирок мекунед ва шумо имконият доред, ки Худоро ҳамду сано гӯед, идома диҳед! Даҳон ва дили худро кушоед ва имтиёзи бузурги худро ҳамчун мӯъмин ба Худои Падар, Писар ва Рӯҳулқудс бо сурудхонӣ дар ҷамъомади мӯъминон истифода баред! Ва дар хотир доред, ки барои Худо суруди шумо аз суруди паррандагон хеле зеботар аст.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Роҷер Уэйн Ҳикс аз хидмати пурравақти мусиқии калисо ба нафақа баромадааст ва ҳоло ҳамчун мушовири мусиқии калисо дар Мобил, Алабама, ИМА хидмат мекунад.
