«…ҳама чизро зарар меҳисобам, барои бартарии дониши Исои Масеҳ Худованди ман: ки барои Ӯ ҳама чизро аз даст додам, …то ки Масеҳро ба даст орам» (Фил 3:8).
Вақте ки Маҳмуд, фатҳкунандаи Ҳиндустон, шаҳри Гуҷаротро забт кард, ӯ, чун одати худ, ба нест кардани бутҳо шурӯъ кард. Яке аз онҳо, ки понздаҳ фут баландӣ дошт, коҳинон ва пайравонаш аз ӯ хоҳиш карданд, ки онро нигоҳ дорад. Ӯ ба илтиҷои онҳо гӯш надод ва бо гирифтани болға ба он як зарба зад, ки ба ҳайрати ӯ, аз тасвири шикаста борони ганҷҳо — марворид ва алмос — ганҷинаи бебаҳо, ки дар дохили он пинҳон буд, ба пойҳояш рехт! Агар ӯ бутро нигоҳ медошт, ин ҳама сарватро аз даст медод. Биёед бутҳои худро нигоҳ надорем. Нест кардани онҳо ба манфиати мост. Агар онҳоро шиканем, ганҷҳои осмон, тӯҳфаҳо ва файзҳои Рӯҳи Муқаддас ба дилҳои мо мерезанд; аммо агар бутҳои худро нигоҳ дорем, сарватҳои бешуморро аз даст медиҳем.
Агар Ӯро Худованди ҳама тоҷ нагузоред, Ӯро аслан Худованд тоҷ нагузоштаед.
Бути азизтарине, ки ман медонистам, >Ҳар он чӣ он бут бошад, >Ба ман ёрӣ деҳ, ки онро аз тахти Ту канда гирам, >Ва танҳо Туро ибодат кунам.
В.К.
Ҷ.М.Н.
