Фикрҳои хира ақли маро фаро гирифтанд, вақте ки киштии хуб обҳои хокистарии Атлантикаи Шимолиро мебурид: фикрҳо дар бораи вазъият дар калисои эътирофкунандаи Худо, афзоиши дунявият, дур шудан аз ҳақиқат аз бисёриҳое, ки дар онҳо умед баста буданд, набудани қудрат дар хидмат ва шаҳодат, шумораи ками онҳое, ки ба назар мерасид, ки ҳақиқатро мисли қадимиён ба таври ҳақиқӣ пешниҳод карда метавонанд: ҳамаи ин чизҳо ақли маро фаро гирифтанд ва ман дар бораи онҳо фикр мекардам, вақте ки шабона хобида будам. Киштӣ дар баҳри тӯфонӣ аз як тараф ба тарафи дигар меғелид ва муҳити атроф ба фикрҳои ман мувофиқ буд. Ҳамин тавр шаб гузашт; сипас навбатдории посбонон иваз шуд; посбонии миёна ба субҳ ҷой дод ва вақте ки занг ин далелро эълон кард, овози кварталмейстер садо дод: «Ҳамааш хуб аст».
Киштӣ ҳанӯз ҳам меғелид ва меларзид ва торикӣ аз пештара амиқтар менамуд, аммо ин даъвати субҳ фикрҳои маро тағйир дод; ман ғарқ шудани киштии Павлусро ба ёд овардам ва чӣ тавр вақте ки чизҳо сиёҳтарин менамуданд, фариштаи Худо дар паҳлӯи ӯ истода гуфт: «Натарс, Павлус». Киштие, ки Павлус дар он сафар мекард, пора-пора шуд, аммо ҳамаи дастҳо ба саломат ба соҳил расиданд ва ба назар чунин мерасад, ки ин ҳодисаи илоҳӣ сабтшуда дорои аҳамияти пешгӯӣ аст: ҳар як созмони инсонӣ ҳамчун зарфҳои ҳақиқат ноком хоҳад шуд ва ҳамаи умедҳое, ки ба дасти инсон баста шудаанд, нобуд хоҳанд шуд, аммо кори Худо боқӣ хоҳад монд ва ҳар як ҷоне, ки аз ҷониби Рӯҳи файзбахши Ӯ ламс шуда ва ба Масеҳ оварда шудааст, ба саломат ба соҳил хоҳад расид, то дар он ҷо дар тамоми ҷалоли иҷрои мақсадҳои абадии Худо истода бошад.
Ин як мавзӯи рӯҳбаландкунанда буд ва вақте ки ман дар бораи он фикр мекардам, рӯҳияи ман баланд шуд, зеро «Ҳамааш хуб аст»-и шодмонӣ дар ҷони ман садо медод ва гарчанде ки ман медонистам, ки дар он эътирофи беимон, ки бо ҷаҳоне, ки Худованди худро куштааст, даст ба даст додааст, ҳеҷ тағйироти беҳтареро интизор шудан мумкин нест, «зеро мардони бад ва фиребгарон бадтар ва бадтар хоҳанд шуд» (2 Тим. 3:13), аммо дурнамои дурахшони ғалабаи Худо, сарфи назар аз ҳама чиз, ҳамчун нур дар торикӣ медурахшид. Фикрҳо ва имони мо бояд аз замин ба осмон, ба Он ки дасташ ҳукмронии маргро сарнагун кардааст ва ҳоло дар тамоми қудрати ҳаёти эҳё дар тахти Худо зиндагӣ мекунад, рӯ оваранд. Торикӣ мегузарад ва бо имон мо метавонем Ситораи дурахшони субҳро, ки аллакай медурахшад, бубинем ва медонем, ки ҳамааш хуб аст.
Вақте ки ниҳоят субҳ аз тирезаи кабина даромад, ман Тақвими Навиштаҳоро гирифтам, то матни рӯзро хонам. Он чунин буд:
«Ман, Худованд Худои ту, дасти рости туро хоҳам дошт ва ба ту хоҳам гуфт: Натарс; Ман ба ту ёрӣ хоҳам дод» (Иш. 41:13) ва «Ӯ ба хастагон қувват медиҳад» (40:29).
Ҳамин тавр имон аз ҷониби Худованди файзбахши мо мустаҳкам мешавад ва вақте ки Ӯ даст дорад ва қуввати Ӯ дар заъфи мо комил мегардад, мо посбонӣ хоҳем кард ва субҳро, «субҳи бе абрҳо»-ро интизор хоҳем шуд; торикии атрофи худро бо фарёди имон, «Ҳамааш хуб аст» шод хоҳем кард.
Ҷ.Т.М.
