Дар ин рӯзҳои душвор, ки ҷанг боз сар задааст; вақте ки дар бисёр хонаҳо ва дар бисёр дилҳо ташвиши ҷиддӣ вуҷуд дорад; чӣ қадар хушбахт аст, ки аз лабони Худованди муборакамон Исо ин суханони рӯҳбаландкунандаро мешунавем:
«ХУШҲОЛ БОШЕД!»
Маҳз ҳамин чиз мӯъмини ҳақиқиро дар Ӯ аз он чизе, ки бар ӯ омада метавонад, бартарӣ медиҳад ва ба ӯ имкон медиҳад, ки дар Ӯ, ки ӯро рӯҳбаланд кардан мехоҳад, чӣ қадар захираи бебозгашт дорад, дарк кунад.
Дар кӯл
Биёед қиссаи зебои Матто 14:22-33-ро хонем. Шогирдон, чунон ки Худованд фармуда буд, дар киштӣ ба тарафи дигар мегузаштанд; шом буд ва тӯфон бархост.
«Киштӣ акнун дар миёнаи баҳр буд, ки мавҷҳо онро мепартофтанд; зеро ки бод муқобил буд» (ояти 24)
Тӯфон сахттар ба назар мерасид ва Худованд Исо бо онҳо набуд. Ӯ куҷо буд? Ӯ баромада буд
«ба кӯҳе танҳо» (ояти 23)
Ӯ чӣ кор мекард? Ӯ дуо мекард. Барои кӣ? Албатта барои онҳо, зеро ҳисоботи мувофиқ дар Марқӯс 6:48 ба мо мегӯяд, ки
«Ӯ онҳоро дид, ки дар қаиқронӣ заҳмат мекашанд» (Марқӯс 6:48)
Ин «дар посбонии чорум» буд, ториктарин соати шаб, вақте ки шояд умед аз байн рафта буд, «Исо назди онҳо рафт, ки бар баҳр роҳ мерафт» (ояти 25). Изтироби онҳо чунон бузург буд, ки Худованди худро нашинохтанд ва
«онҳо аз тарс фарёд заданд» (ояти 26)
Он гоҳ овози шиноси Ӯро шуниданд, ки мегуфт:
«Хушҳол бошед, ин Манам, натарсед» (ояти 27)
Ӯ қудрати худро бар бод ва мавҷҳо нишон дод ва вақте ки Ӯ ба киштӣ даромад, бод хомӯш шуд (ояти 32), зеро дар он ҷое ки Худованд Исо ҳаст, тӯфон буда наметавонад.
Оё инро касе мехонад, ки ҳоло дар тӯфон аст, ки шароити ӯро танҳо худаш ва Худованд медонанд? Гӯш кунед, дӯсти азиз. Ӯ баланд шудааст ва аз он ҷое ки Ӯ дар ҳузури Худост, мебинад, медонад, дӯст медорад, ғамхорӣ мекунад, барои шумо дуо мекунад. Ӯ ҳоло барои шумо шафоат мекунад. Ӯ шояд шароити шуморо тағйир надиҳад, аммо дар гӯши шумо пичиррос мезанад: «Хушҳол бошед, ин Манам, натарсед».
«Бале», мегӯяд касе, «ман ҳамаи инро медонам, аммо метарсам». Аҳ! шумо шояд мисли Петрус бошед. Ӯ аз Худованд хоҳиш кард, ки ӯро ба назди Ӯ бар об биёрад, ва Ӯ ин корро кард. Петрус воқеан
«бар об роҳ рафт, то назди Исо равад» (ояти 29)
аммо дарҳол,
«вақте ки ӯ боди сахтро дид, тарсид» (ояти 30)
На сахттар аз он вақте ки ӯ киштиро тарк кард, аммо чашмашро аз Худованд гирифта, бодро дид, ба захираи худ такя карда, Худовандро берун гузошт, ки ин метавонист натиҷаи ҷиддӣ дошта бошад. Чӣ қадар мулоим буд сарзаниши Худованди муборак, чӣ қадар пурқувват буд дасти Ӯ;
«ва вақте ки онҳо ба киштӣ даромаданд, бод хомӯш шуд. Он гоҳ онҳое, ки дар киштӣ буданд, омада, Ӯро ибодат карданд ва гуфтанд: «Ба ростӣ Ту Писари Худо ҳастӣ» (ояти 33)
Мо мутмаин ҳастем, ки онҳо ин таҷрибаро ба ҳеҷ чиз иваз намекарданд, зеро онҳо Худованди худро ба таври комилан нав шинохтанд. Мо Петрусро сарзаниш карда наметавонем, ҳамин тавр не? зеро мо ба ӯ хеле монанд ҳастем. Агар Худованд моро сарзаниш кунад, чӣ қадар бо муҳаббат ин корро мекунад! ва мо мебинем, ки дили Ӯ ба мо майл дорад; қудрати Ӯ ҳамеша барои мо дастрас аст, хидмати коҳинии Ӯ беист аз номи мо иҷро мешавад ва вақте ки мо хушҳол ҳастем, худро ҳамчун ибодаткунандагон дар пойҳои Ӯ мебинем.
Шаби хиёнати Ӯ
Мо ба саҳнаи дигар мегузарем, ва оҳ чӣ қадар таъсирбахш аст! Ин шабе буд, ки Худованд хиёнат карда шуд, соати ғами амиқи Ӯ. Аммо бо он муҳаббати худфаромӯшона, ки ҳамеша Ӯро нишон медод, Ӯ на дар бораи худ, балки дар бораи шогирдони ғамгини худ фикр мекард. Ӯ ба онҳо гуфт, ки чӣ қадар онҳоро дӯст медорад (Юҳанно 13:34); дар бораи Хонаи Падар (Юҳанно 14:2); дар бораи омадани Ӯ барои онҳо (ояти 3); дар бораи ҳамроҳии Ӯ бо онҳо (ояти 18); дар бораи омадани Рӯҳи Муқаддас барои сокин шудан дар онҳо (ояти 16); дар бораи муҳаббати Падар (оятҳои 21,23); дар бораи имтиёзе, ки дар ғайбати Ӯ барои Худо мева овардан аз они онҳо хоҳад буд (Юҳанно 15); ва дар бораи шаҳодат додан барои Ӯ дар ин ҷо (Юҳанно 16). Ҳоло мо ба суханони охирине мерасем, ки Ӯ пеш аз дохил шудан ба Боғ ба онҳо гуфт. Чӣ қадар мо суханони охирини онҳоеро, ки моро дӯст медоранд ва мо онҳоро дӯст медорем, қадр мекунем, ва мо ин суханони охирини Худованди муборакамон Исоро қадр мекунем. Биёед Юҳанно 16:33-ро хонем.
«Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон шумо душворӣ хоҳед дошт; аммо ХУШҲОЛ БОШЕД: Ман ҷаҳонро мағлуб кардам» (Юҳанно 16:33)
Тӯфони сахттарин, ки то ҳол будааст, дар арафаи сар задан бар Ӯ буд ва бо вуҷуди ин Ӯ дар бораи осоиштагӣ сухан гуфт. Ӯ аллакай дар бораи «осоиштагии Ман» сухан гуфта буд. Маҳз дар он шаби шабҳо Ӯ дар бораи «осоиштагии Ман» ва «шодии Ман» сухан гуфт (Юҳанно 14:27; Юҳанно 15:11); ва хоҳиши Ӯ ин буд, ки дар тӯфонҳое, ки онҳо бояд аз онҳо мегузаштанд, онҳо осоиштагӣ ва шодии Ӯро дошта бошанд. Онҳо душворӣ хоҳанд дошт, ва доштанд, то даме ки дар ҷаҳон буданд, аммо дар ҳамаи ин Ӯ мехост, ки онҳо сухани охирини Ӯро ба ёд оранд: «Хушҳол бошед, Ман ҷаҳонро мағлуб кардам».
Чӣ сухани аҷибе! Дар чанд соат Ӯ бар салибе мурда овезон хоҳад шуд ва фавран пас аз он дар қабри мӯҳршуда хоҳад хобид, ва Ӯ гуфт: «Ман ҷаҳонро мағлуб кардам». Он чизе, ки ба назар шикасти мутлақ менамуд, бузургтарин ғалабае хоҳад буд, ки то ҳол маълум шудааст. Агар онҳо ба азоб кашидан даъват мешуданд, ва буданд — Агар онҳо ба ҷони худ гузоштан даъват мешуданд, ва буданд — Агар ба назар мерасид, ки душман пирӯз шудааст, ва ин тавр буд; онҳо дар қудрати Ӯ, ки гуфт: «Хушҳол бошед, Ман ҷаҳонро мағлуб кардам», ғолибон хоҳанд буд. Дар ин сарзамини муборак мо ба азоб кашидан даъват нашудаем, чунон ки онҳо буданд; аммо Калом ба мо мегӯяд, ки
«Мо бояд аз бисёр душвориҳо ба Малакути Худо дохил шавем» (Аъмол 14:22)
Шояд баъзеҳо ин саҳифаҳоро мехонанд, ки махсусан дар ин таҳаввулоти ҳозира, инро таҷриба мекунанд. Баъзеҳо аз он сабаб, ки онҳо бояд ба хидмати миллии навъе машғул шаванд, ва ин маънои тарк кардани наздикон ва машғул шудан ба кореро дорад, ки ба ҳеҷ ваҷҳ мувофиқ нест. Волидон ва писарон, шавҳарон ва занон, падарон ва фарзандон ҷудо мешаванд; ғам бар бисёр хонаҳо хоҳад нишаст ва пешгӯиҳои торик бисёр дилҳоро пур хоҳанд кард. Мо мехоҳем, аммо, ба хонандагони худ нишон диҳем, ки маҳз дар ин ҷо имконият барои нишон додани он аст, ки файзи Масеҳ чӣ кор карда метавонад. Мо ба Касе тааллуқ дорем, ки ҳамаи инро медонад; ки ба мо осоиштагӣ ва шодии Худро пешниҳод мекунад; ки ба мо мегӯяд, ки дар ҷаҳон мо душворӣ хоҳем дошт; аммо ки ба мо фармон медиҳад: «Хушҳол бошед!» ва дар Номи Ӯ, ки ҷаҳонро мағлуб кардааст, ғолибон бошем.
Павлус, маҳбус
Ҳоло мо ба саҳнаи дигар мегузарем, ки онро дар Аъмол 23:11 меёбем. Ҳавворӣ Павлус аз бисёр душвориҳо мегузашт. Ӯ маҳбус буд, ва шояд ӯ аз худ мепурсид: «Оё ман хато кардам? Оё ман роҳи худро гирифтам, ва оё ин натиҷа аст?» Дар хомӯшии шаб ӯ овози шиносеро шунид, овозеро, ки ӯ дар роҳ ба Димишқ шунида буд. Ҳамон овозеро, ки шогирдон дар замин шуниданд, Павлус аз ҷалол шунид, ва он гуфт: «Хушҳол бошед, Павлус!» Боз як далели дигар, ки
«Исои Масеҳ [ҳамон] дирӯз, ва имрӯз, ва то абад аст» (Ибриён 13:8)
Номи Павлусро гиред, хонандаи ташвишовар, номи худро гузоред, ва Ӯро бишнавед, ки ба шумо мегӯяд: «Хушҳол бошед...»
Ҳоло биёед бубинем, ки Павлус чӣ гуна тавонист ин хушҳолиро ба дигарон расонад. Оё мо дар ин ҷо Аъмол 27-ро мехонем? Ӯ маҳбус буд, ки ба Рум мерафт. Тӯфони сахте бехатарии киштӣ ва ҳамаи сарнишинонро таҳдид мекард. Дар асл мо мехонем, ки
«ҳама умед, ки мо наҷот ёбем, аз байн рафта буд» (ояти 20)
Дар он лаҳза Павлус бархост ва бо садои эътимоди мутлақ гуфт:
«ХУШҲОЛ БОШЕД!»
ва ӯ илова кард: «Ман ба Худо бовар дорам». Ӯ ба экипажи киштӣ гуфт, ки чӣ гуна дар шаб як Паёмбари фаришта ба ӯ паём овард; он чунин буд: «НАТАРС, ПАВЛУС». Ӯ итминон дошт, ки ба Рум хоҳад расид; ва, гуфт ӯ, «Худо ба ту ҳамаи онҳоеро, ки бо ту сафар мекунанд, додааст». Ӯ ба онҳо дар бораи имони худ ба Худо итминон дод, вақте ки гуфт: «Ман ба Худо бовар дорам», ва боз як бор ба онҳо фармон дод: «Хушҳол бошед!» Онҳо ҳанӯз вақти душворе доштанд, аммо Павлус ҳокими вазъият буд ва амалан ҳокими киштӣ шуд. Ӯ ба онҳо дар бораи бехатарии онҳо итминон дод, ҳарчанд ин ғайриимкон менамуд; ӯ
«ба Худо дар ҳузури ҳамаи онҳо шукр гуфт» (ояти 35)
Оромона ӯ ба хӯрок хӯрдан оғоз кард.
«Он гоҳ ҳамаи онҳо хушҳол шуданд, ва онҳо низ каме гӯшт хӯрданд» (ояти 36)
Мо намехоҳем, ки касе ба мо пешниҳод кунад, ва на ба худамон иқрор шавем, ки мо ба Худо бовар надорем, аммо оё мо метавонем дар ин вақти фишор, дар он чизе ки мо ҳоло аз он мегузарем, ростқавлона бигӯем: «Ман ба Худо бовар дорам, ки ин тавр хоҳад шуд»? Ин як саволи душвор аст, биёед бо он рӯ ба рӯ шавем; шубҳаҳо ва тарсҳои зиёди худро ба Худованд бигӯем; ва Ӯро бишнавем, ки ба мо мегӯяд: «Хушҳол бошед!» Он гоҳ биёед бигӯем: «Ман ба Худо бовар дорам»; ва пас аз он ки Ӯро барои худ исбот кардем, ба назди бисёр ҳамбоварони хаста, ташвишовар, шубҳаноки худ равем ва ба онҳо бигӯем: «Хушҳол бошед... зеро ман ба Худо бовар дорам, ки ин тавр хоҳад шуд, чунон ки ба ман гуфта шуд».
