Мен озод аёлман!
Уч йил давом этган умидсизлик ва учта коллеждан сўнг, мен саволларимга жавоб йўқ деб қарор қилдим.
Ҳаёт мен учун шунчаки коллаж эди тажрибалардан – қанчалик ғайриоддий бўлса, шунча яхши. Ўрта мактабдан бери мен маъно излаб ҳар қандай тажрибани татиб кўрдим, чекиш/ичиш/кўнгилхушлик қилиш одатларидан бошлаб. Мактаб ва коллежда мен турли ҳаракатларга қўшилдим – атроф-муҳит ва урушга қарши ҳаракатлардан тортиб фуқаролик ҳуқуқларигача.
Ҳали ҳам қониқмаган ҳолда, муаммоим руҳий очлик бўлса керак деб ўйладим. Мен Шарқ фалсафаси, йога, астрология ва Зенни ўргандим. Дўстларим билан саёҳат қилдик, ўқидик, муҳокама қилдик ва ЛСД қабул қилдик. Мен психотерапевтлар, учрашув гуруҳлари, коммуналар ва сиз номлай оладиган бошқа ҳар қандай субмаданият тажрибаларига бордим, ҳаёт саволларига якуний жавобларни излаб.
Охир-оқибат, жамиятнинг ўзгариш учун ягона умиди мактаблар орқали эканлигига ишонч ҳосил қилдим, шунинг учун ўзимни “эркин мактаблар”да тадқиқот ва ўқитишга бағишладим. Мен психологияни чуқур ўргандим, нафақат болалар ҳақида билиш учун, балки ўзимни ҳам тушуниш учун.
Ниҳоят, мен фаол иштирок эта бошладим феминистик ҳаракатда. Қўлимга тушган ҳамма нарсани ўқидим ва аёллар ўқув гуруҳлари, митинглар ва онгни ошириш гуруҳларини ташкил қилдим. Мен аёллар ҳуқуқлари, жумладан, аборт ҳақидаги эътиқодларим ҳақида жуда очиқ гапирдим. Биз жуда ўзимизга тўқ эдик, деб ўйладим, ва эркакларга эҳтиёжимиз йўқ эди.
Лекин онгимни ошириш ва ўзимни қандай ҳимоя қилишни ўрганишимга қарамай, очиғини айтсам, мен ҳеч қачон ҳақиқий озод бўлмадим. Уч йил давом этган умидсизлик ва учта коллеждан сўнг, мен саволларимга жавоб йўқ деб қарор қилдим.
Ажабланарлиси шундаки, шахсиятим инқирозга учраган пайтда, жуда яқин дўстим “Масиҳий бўлди” ва менга Масиҳнинг тирилишининг тарихий фактлари ва аҳамияти ҳақида лента берди. Дастлаб мен шубҳа билан қарадим ва эътиборсиз бўлдим, муаммоларимни аёл сифатида менга бўлган муносабатга боғладим. Бироқ, лентани қанча кўп тингласам, муаммоим ижтимоий, эмоционал, психологик, экологик, сиёсий ёки жинсий эмаслигини, балки руҳий эканлигини тушуна бошладим. Мен Худосиз яшашга ҳаракат қилаётган эдим.
Мен Исо ким эканлигини ҳеч қачон тушунмаган эдим – У Худо инсон бўлиб туғилган, менинг гуноҳларим учун жазони бепул совға сифатида тўлаш учун ўлишга туғилган. Лекин лентани қанча кўп тингласам, фактлар мени Унинг “йўл, ҳақиқат ва ҳаёт” (Юҳанно 14:6) эканлигига ва ҳеч ким У орқали бўлмаса, Худога кела олмаслигига рози бўлишга мажбур қилди.
Ҳаётимда биринчи марта, мен Нажоткорга муҳтож гуноҳкор эканлигимни тушундим, шунинг учун Исога гуноҳларим учун Унинг тўловига ишонаётганимни айтдим ва Ундан ҳаётимни бошқаришини сўрадим. У мени дарҳол ўзгартира бошлади.
У энг чуқур эҳтиёжларимни қондирганида, мен ўз нафсоний истакларимга қул бўлиш ўрнига бошқаларни севишим мумкинлигини топдим. У менга ҳаётнинг маъноси ҳақидаги саволларимга жавоб берди. Ва У билан шахсан танишиш мени онгни ошириш орқали эриша олмаган барча нарсаларга эришишга озод қилди.
Муқаддас Китобни ўрганганимда, мен Худо эркаклар ва аёлларни тенг даражада қадрлашини аниқ тушундим. Унинг менга бўлган севгиси ва қадрини ҳис қилиш мени айб, қўрқув, хавотир ва маъносизликдан озод қилди. Энди тинчлик, қувонч, севги ва эркинлик мустаҳкам, кундалик воқеликдир. Ниҳоят, мен ким эканлигимни – Исо Масиҳда – тушундим.
МУАЛЛИФ ҲАҚИДА: Жанет Максим бахтли турмуш қурган, эркин ёзувчи ва уч қизнинг онаси.
