Шумо Худои худро то чӣ андоза хуб мешиносед? Ин як саволи хеле муҳим ва асосӣ барои ҳаёти мост, зеро ҳама чиз дар робита бо ҳаёти рӯҳонии мо воқеан ба ин савол вобаста аст. Парастиш, хидмат ва роҳи имони мо ба саволи «Шумо Худои худро то чӣ андоза хуб мешиносед?» вобаста аст. Худо мехоҳад моро ташвиқ кунад, ки дар шинохти шахсияти аҷиби Ӯ рушд кунем.
Дар Забур 145 Довуд мегӯяд:
Яҳува бузург аст ва сазовори ситоиши беандоза аст, ва бузургии Ӯ бетағйир аст. (Забур 145:3)
Худо беохир аст. Ин маънои онро дорад, ки Ӯ аз фаҳмиши мо берун аст. Мо ҳеҷ гоҳ Худоро пурра дарк намекунем, аммо хоҳиши Ӯ барои шумо ва ман ин аст, ки мо дар шинохти Ӯ рушд кунем ва шинохти Худо метавонад ба ҳаёти мо таъсири амалӣ расонад. Мо дар ин ҷаҳон шоҳидони Ӯ ҳастем ва мо бояд ба дигарон дар бораи бузургии Ӯ ва корҳои аҷиби Ӯ шаҳодат диҳем.
Довуд мегӯяд:
Ман дар бораи шукӯҳи ҷалоли бузургии Ту ва корҳои аҷиби Ту сухан хоҳам гуфт. (Забур 145:5)
Ҳар қадаре ки мо дар бораи Худо бештар донем, Ӯро бештар аз наздик шиносем, ҳамон қадар бештар бо имон амал хоҳем кард. Дар Дониёл боби 11 гуфта шудааст:
Аммо онҳое, ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва амал хоҳанд кард. (Дониёл 11:32)
Зеро ҳар қадаре ки шумо бо шахсе шинос бошед, ҳамон қадар ба он шахс бовар мекунед. Ҳар қадаре ки мо дар бораи Худо, дар бораи вафодории Ӯ, дар бораи бузургии Ӯ, дар бораи ҷалоли Ӯ бештар омӯзем, ҳамон қадар ба Ӯ бовар мекунем ва бо имон пеш меравем.
Таъсири амалӣ ва ваъдаҳои шинохти Худо
Ваъдаҳои аҷибе дар робита бо шинохти Худо мавҷуданд, ки Худо дар каломи худ ба мо додааст. Ман ба яке дар 2 Петрус боби 1 ишора кардам, ки дар он гуфта шудааст:
Файз ва осоиштагӣ дар шинохти Худо ва Исои Худованди мо ба шумо афзун гардад. (2 Петрус 1:2)
Ҳар қадаре ки мо дар бораи кӣ будани Худо бештар омӯзем, ҳамон қадар аз файз баҳравар мешавем ва ҳамон қадар сулҳи Худоро, ки аз фаҳмиш болотар аст, эҳсос мекунем. Оё ин хоҳиши шумост? Агар ин хоҳиши шумо бошад, пас шумо бояд дар бораи бузургӣ ва ҷалоли Худо, дар бораи он чизе ки Ӯ дар каломи худ ба мо ошкор кардааст, омӯзед.
Худованд Исо як бор аз шогирдонаш саволи хеле муҳимро пурсид ва Ӯ гуфт: «Шумо маро кӣ мегӯед?» Ҳоло, агар касе аз шумо ин саволро пурсад, «Исои Масеҳ барои шумо шахсан кист?» ҷавоби шумо чӣ хоҳад буд? Оё шумо ҷавоб медиҳед: «Ӯ наҷотдиҳандаи ман аст»? Эҳтимол ин дуруст аст. Аммо оё Ӯ аз ин ҳам бештар нест? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Ӯ Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳост. Ӯ аввалин ва охирин, «Ман ҳастам»-и бузург аст. Ӯ чӯпони мо, саркоҳини мо, вакили мост. Дар каломи Худо ин қадар ҷалолҳо мавҷуданд, ки каломи Худо мегӯяд, ки Ӯ аз писарони одам зеботар аст. Ӯ комилан зебост. Савол ин аст, ки мо дар бораи Ӯ чӣ медонем ва дар назари бузургии Ӯ чӣ метавонем ба дигарон расонем?
На танҳо муҳим аст, ки мо ба чӣ бовар дорем, балки муҳим аст, ки мо ба кӣ бовар дорем. Ин аст он чизе ки ҳавворӣ Павлус ба Тимотиюс навиштааст. Ӯ мегӯяд: «Ман медонам, ки ба кӣ бовар дорам», ва ин ба ҳаёти ӯ таъсири амалӣ расонд, зеро ӯ омода буд, ки ҳама чизро барои ин шахсияти аҷибе, ки ба ӯ бовар дошт, қурбон кунад. Ҳар қадаре ки шумо дар бораи бузургии Худо бештар омӯзед, ҳамон қадар бештар хоҳед гуфт: «Ӯ комилан сазовор аст, ки ман омодаам ҳама чизро барои Ӯ тарк кунам». Аз ин рӯ, шинохти Худо барои ҳар яки мо як мавзӯи муҳим аст.
Хатари норасоии дониш
Хатари бузурге вуҷуд дорад, махсусан барои рӯзҳои мо, ва хатар дар он аст, ки мо хидмати динии беруна дорем, бе робитаи воқеӣ бо Худо ва шинохти Худо. Ин аллакай дар Аҳди Қадим буд. Ман дар бораи пайғамбар Ишаъё фикр мекунам. Ишаъё гуфт:
Аз ин рӯ, қавми ман аз сабаби надонистан ба асорат бурда мешаванд. (Ишаъё 5:13)
Онҳо хидмати динии беруна доштанд, аммо фаромӯш карда буданд, ки ба кӣ хидмат мекунанд, ва ин дар назари Худо даҳшатнок буд, ва аз ин рӯ онҳо ба асорат дода шуданд.
Барои Худо муҳимтар аст, ки мо дар бораи Ӯ дониш дошта бошем, на ин ки қурбонии сӯхтанӣ ё қурбониҳо биёрем. Ин аст он чизе ки мо дар Ҳушаъ боби 6, ё дар Ҳушаъ 4 мехонем, ки дар он гуфта шудааст:
Қавми ман аз сабаби надонистан нобуд мешаванд. (Ҳушаъ 4:6)
Агар мо Худоро аз даст диҳем, пас натиҷа таназзули рӯҳонӣ хоҳад буд. Эҳтимол барои муддате хидмати динии беруна хоҳад буд, аммо он аз шинохти Худо ҷудо шудааст, ва ин чизи хеле хатарнок аст. Аз ин рӯ, мо борҳо ва борҳо бояд ба он нуқта баргардем, ки мегӯем: «Ман мехоҳам дар бораи Ӯ бештар омӯзам. Ман мехоҳам Ӯро дар каломи Ӯ омӯзам ва мехоҳам дар шинохти ин шахсияти аҷиб рушд кунам».
Дар бораи Довуд фикр кунед. Довуд марде буд, ки ба дили Худо наздик буд, ва ӯ мегӯяд:
Ту мехоҳӣ, ки дар қисмҳои дарунӣ ҳақиқат бошад. (Забур 51:6)
Худо мехоҳад дар ҳаёти мо воқеиятро бубинад. Довуд дар ҳамон оят мегӯяд, зеро ӯ Худоро мешинохт:
Қурбониҳои Худо рӯҳи шикаста, дили шикаста ва пушаймон аст, эй Худо, Ту онро нахоҳӣ рад кард. (Забур 51:17)
Довуд медонист, ки барои Худо муҳимтарин чиз хидмати беруна, парастиш ё вазорат нест, балки пеш аз ҳама барои Худо, он чизе ки муҳим аст, масъала ва ҳолати дил аст. Пас шумо мебинед, ки шинохтани Худо ва донистани фикрҳои Ӯ то чӣ андоза муҳим аст.
Ду роҳи рушд дар шинохти Худо
Ҳоло мо метавонем дар бораи Худо омӯзем ва бо ду роҳ дар шинохти Ӯ рушд кунем. Пеш аз ҳама, мо метавонем тавассути хондан ва омӯхтани каломи Худо рушд кунем. Каломи Худо пур аз ҷалоли Худост ва дар бораи бузургии Ӯ шаҳодат медиҳад. Аммо мо бояд ба тафсилот биравем. Мо бояд сифатҳои Худоро омӯзем: ки Худо ҳамадон аст, ки Ӯ ҳамаҷост, ки Ӯ тавоно аст, ки Ӯ тағйирнопазир аст, ки Ӯ абадӣ аст ва бисёр чизҳои дигар. Шумо метавонед ин чизҳоро омӯзед ва ба Навиштаҳо нигоҳ кунед ва бубинед, ки онҳо дар куҷо ошкор шудаанд, ё шумо шахсияти Масеҳ ва ҷалолҳои аҷиби Ӯро омӯзед. Ин қадар чизҳое ҳастанд, ки мо метавонем омӯзем, ва ин тавр мо дар шинохти Худо ва Исои Масеҳ Худованди мо рушд мекунем.
Дуюм, мо метавонем дар шинохти Худо тавассути таҷриба рушд кунем. Ин маънои онро дорад, ки ҳар қадаре ки мо ба Ӯ бовар кунем ва бо имон қадамҳо гузорем, ҳамон қадар бештар эҳсос мекунем, ки Ӯ чӣ гуна моро дастгирӣ мекунад ва чӣ гуна Ӯ вафодор аст ва чӣ гуна Ӯ ба дуо ҷавоб медиҳад. Довуд аз таҷриба гуфт: «Худованд чӯпони ман аст; ман ба чизе эҳтиёҷ надорам». Ин чизе буд, ки ӯ дар ҳаёти худ таҷриба карда буд, ва аз ин рӯ ӯ метавонист дар бораи ин ба дигарон шаҳодат диҳад.
Ҳавворӣ Павлусро гиред. Ӯ ба Филиппиён мегӯяд:
Худои ман ҳамаи эҳтиёҷоти шуморо мувофиқи сарватҳои худ дар ҷалол дар Исои Масеҳ таъмин хоҳад кард. (Филиппиён 4:19)
Ӯ дар бораи «Худои ман» сухан меронад, Худое, ки ӯ таҷриба карда буд, Худое, ки ӯ медонист, вафодор аст. Ӯ мегӯяд: «Ӯ на танҳо нисбат ба ман вафодор аст, балки нисбат ба шумо низ вафодор аст». Ин хеле муҳим аст. Ҳавворӣ Павлус, вақте ки наҷот ёфт, аввалин саволе, ки ӯ дод, ин буд: «Ту кистӣ, Худованд?» Ин саволе буд, ки ӯро дар тӯли умраш ҳамроҳӣ мекард. Ӯ савол медод: «Ту кистӣ, Худованд? Ман мехоҳам дар шинохти Ту рушд кунам».
Дар Филиппиён боби 3 Павлус мегӯяд:
Ман ҳама чизро аз сабаби аълои шинохти Исои Масеҳ талафот меҳисобам. (Филиппиён 3:8)
Барои ӯ рушд дар шинохти Худованд Исо ин қадар муҳим буд, ки ӯ дигар чизҳоро талафот меҳисобид. Савол барои мо ин аст, ки оё мо ин тафаккурро дорем? Оё шинохти шахсияти Масеҳ, шинохти шахсияти Худо, барои мо муҳимтарин чиз дар ҳаёти мост? Агар ин тавр бошад, пас мо бояд дигар чизҳоро як сӯ гузорем ва ба ин тамаркуз кунем. Омӯхтани Навиштаҳо вақтро талаб мекунад. Барои гузоштани қадамҳо бо имон кӯшиш лозим аст. Инҳо чизҳое ҳастанд, ки ба мо дар рушд дар шинохти Худо кӯмак мекунанд.
Як бор Худо ба Шимъӯни Петрус ваҳй дод, ва Петрус гуфт: «Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ». Ин хеле ҷолиб аст. Вақте ки шогирдон аз кӯл гузаштанд ва Исоро диданд, ки дар болои об роҳ меравад ва чӣ гуна Ӯ ба қаиқ даромад ва чӣ гуна Ӯ тӯфонро ором кард, вақте ки онҳо ба тарафи дигар омаданд, фарёд заданд: «Ба ростӣ, Ту Писари Худо ҳастӣ». Мебинед, чизҳои муайяне ҳастанд, ки мо бояд бо Худованд таҷриба кунем, то дар шинохти Ӯ рушд кунем. Ин хоҳиши Худо барои шумо ва ман аст.
Насиҳати хотимавӣ
Ман мехоҳам бо суханони аҷиби охирини ҳавворӣ Петрус хотима диҳам. Суханони охирини шахс таъсири махсус доранд. Ин бояд дар мавриди мо низ бошад. Дар ин ҷо дар 2 Петрус 3 ӯ мегӯяд:
Аммо дар файз ва дар шинохти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд кунед. (2 Петрус 3:18)
Пас аз худ ин саволро пурсед: «Шумо Худои худро то чӣ андоза хуб мешиносед?»
