ПАЁМИ СОЛИ НАВӢ
Ин кӯдак барои ҷанг таваллуд шудааст
«Зеро ҳар ҷанги ҷанговар бо ғавғои ошуфта ва либосҳои дар хун ғарқшуда аст; аммо ин бо сӯхтан ва сӯзиши оташ хоҳад буд. Зеро барои мо кӯдаке таваллуд шудааст, барои мо Писаре дода шудааст». Ишаъё 9:5-6 KJV
Ин ҷанг ба «кӯдаке, ки таваллуд шудааст... Писаре, ки дода шудааст» чӣ иртибот дорад? Ҳама чиз! Тамоми ҳадафи омадани Ӯ ба даст овардани пирӯзӣ бар гуноҳ, марг ва дӯзах буд (1 Қӯр. 15:54-57).
Ҳар ҷанг ошуфта ва хунин аст, ва ҷанги Ҷанговари мо низ чунин буд, ки «дар назди Понтиюс Пилат шаҳодати нек дод» (1 Тим. 6:13). Аз як тараф, Пилати ошуфтаро занаш огоҳ карда буд, ки бо он марди одилона коре надошта бошад ва медонист, ки Исо аз сабаби ҳасад ба ӯ супурда шудааст; аз тарафи дигар, ӯ аз издиҳоми мардум метарсид ва аз ин рӯ Исоро ба марг маҳкум кард.
Либосҳои Масеҳ дар хуни худаш «ғарқ» шуда буданд, вақте ки онҳо пушти Ӯро қамчинкорӣ карданд, мӯйро аз рӯи Ӯ кашиданд ва тоҷи хорро ба сари Ӯ фишурданд. Аммо «ҷанг» дар он ҷо қатъ нашуд, балки чунон ки Ишаъё пешгӯӣ карда буд, вақте ки Масеҳ дар салиб овезон буд, хашми Худо бар гуноҳи мо аланга зад ва Ӯ оташи довариро бар худ гирифт (Ишаъё 53:3-12). Гуноҳҳои мо сӯзиши кофӣ буданд: «Мо Исоро мебинем, ки... барои азоби марг... бояд маргро барои ҳар як инсон бичашад» (Ибр. 2:9). Сӯхтан комил буд: тамоми «сӯзиши оташ» вақте ки Ӯ «гуноҳ барои мо... то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем» (2 Қӯр. 5:21) истеъмол шуд.
Барои ин ҷанг, «барои мо кӯдаке таваллуд шудааст»; барои ин пирӯзӣ, «барои мо Писаре дода шудааст». Ҷавоби мо бояд ҳамду сано ва ибодат бошад.
Аз ҷониби Том Стир
