Шикаст ё Ғалаба?
Оё шумо ягон бор шунидаед ки чӣ тавр пирӯзии Веллингтон бар Наполеон дар Англия эълон шуд? Дар он рӯзҳо телевизион, радио, телефон ва ҳатто телеграф набуд. Хабари ҷанги таърихӣ бо киштии бодбонӣ ба соҳили ҷанубии Англия омад ва сипас бо семафор – системаи сигналҳои парчам – то Лондон расид.
Аз болои калисои Винчестер дар ҷануби Англия семафор оҳиста-оҳиста паёмро ҳарф ба ҳарф навиштанро оғоз кард: «ВЕЛЛИНГТОН ШИКАСТ ХӮРД...»
Ногаҳон, тумани ғафс шаҳрро фаро гирифт ва парчамҳо дигар намоён набуданд. Паёми дилшикаста ва нопурра то Лондон ғамгинӣ ва ноумедиро паҳн кард: «Веллингтон шикаст хӯрд.»
Вақте ки туман ниҳоят бардошта шуд, семафори калисо боз намоён шуд ва ҳама метавонистанд хонанд: «ВЕЛЛИНГТОН ДУШМАНРО ШИКАСТ ДОД.» Хабари хуш мисли оташ дар тамоми Англия паҳн шуд ва мардумро аз ғамгинӣ ба шодӣ овард.
Ин ҳикоя ба ҷанги бузурги дигаре, ки дар рӯзи марги Исои Масеҳ дар салиби Ҷолҷото рух дод, хеле шабоҳат дорад. Дар тӯли се соати торикӣ ва азоб, ки пас аз марг омад, Худо Ӯро барои гуноҳҳои шумо ва ман ҷазо дод!
Ба пайравони Ӯ дар он рӯзи торик, чунин менамуд, ки Исои Масеҳ комилан шикаст хӯрдааст ва ҳама умедҳои дурахшони онҳо аз байн рафтаанд. Онҳо фикр мекарданд, ки Ӯ онҳоро аз душмани бузургашон, Марг, наҷот медиҳад; аммо ҳоло зоҳиран Ӯ низ шикаст хӯрда буд.
Суханони ноумедонаи ду нафар аз пайравони Ӯ чунин менамуд, ки эҳсосоти ҳамаро ифода мекунанд: «Мо умед доштем, ки Ӯ ҳамон касест, ки Исроилро наҷот медиҳад» (Луқо 24:21 NKJV). Аз нуқтаи назари инсонӣ, чунин менамуд, ки Исо шикаст хӯрдааст!
Аммо як ҳодисаи бузурги дигар рух дод ду рӯз пас. Пас аз он ки Масеҳ маслуб ва дафн шуд, он чизе ки шикасти комил менамуд, бузургтарин пирӯзии рӯҳонӣ дар таърихи ҷаҳон гардид. Пасха онро ёдбуд мекунад: эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон!
Вақте ки торикӣ ва ғамгинии даҳшатнок бардошта шуд, ба онҳое, ки ба Исо эътимод доштанд, паёми пурҷалоли пирӯзӣ омад – Исо аз қабр эҳё шуд. Исо душманро шикаст дод!
Ин ки Исо душманро шикаст дод, на танҳо қариб 2000 сол пеш хабари хуш буд; он инчунин барои шумо ва ман имрӯз хабари бузург аст: «Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд» (Ибр. 9:28).
Маҳз тавассути марг ва эҳёи Ӯст ки онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, аз ғуломии гуноҳ ва марг озод мешаванд. Исо гуфт: «Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам. Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, агарчи бимирад, зинда хоҳад шуд» (Юҳанно 11:25).
Оё шумо мехоҳед ин пирӯзиро аз Худованд Исои Масеҳ пирӯзии худ барои абадият гардонед? Агар ҳа, имрӯз ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр..
Ин мақола аз рисолаи Пасха мутобиқ карда шудааст, «Шикаст ё Ғалаба?»
.
