Танҳо як роҳи халосӣ
Тақрибан 80 нафар мардон, ки бо оташсӯзии ҷангал мубориза мебурданд, дар дом афтода буданд ва аз ин бехабар буданд. Сарнишини ҳавопаймои хурд, хатарро дида, ҷони худро зери хатар гузошт ва ба қадри кофӣ паст парвоз кард, то паёмҳои вазнинро партояд ва онҳоро аз хатари наздик огоҳ кунад. Паёмҳои ӯ ба оташнишонон гуфтанд, ки онҳоро оташ иҳота кардааст, аммо сарнишин роҳи халосиро медид ва метавонист онҳоро ба ҷои амн роҳнамоӣ кунад.
Мардон ба огоҳии ӯ бовар карданд ва фавран ба ӯ итоат карданд. Онҳо фавран асбобҳои худро партофтанд ва аз паси роҳнамои худ дар осмон рафтанд. Онҳо аз долони танг, ки бо алангаи оташ иҳота шуда буд, гузаштанд ва ҳама бехатар ба шоҳроҳ расиданд.
Ҷолиб аст, ки ин мардон барои баҳс кардан дар бораи паёме, ки аз боло омада буд, истодагарӣ накарданд, то бубинанд, ки оё он воқеӣ аст ё не. Онҳо инчунин бо кӯшиши пайдо кардани роҳи халосии худ ҳеҷ гуна хатарро ба дӯш нагирифтанд. Онҳо ба ягона шахсе бовар карданд, ки тамоми манзараро медид. Онҳо барои наҷоти ҷони худ давиданд ва наҷот ёфтанд.
Худо, ки танҳо Ӯ тамоми манзараи ин ҷаҳони мушкилро мебинад, Писари Худро барои наҷоти одамон фиристодааст ва Ӯ онҳоро даъват мекунад, ки ба паёме, ки ба онҳо додааст, яъне Китоби Муқаддас, бовар кунанд.
Чӣ қадар бефоида аст кӯшиши пайдо кардани роҳҳои дигар барои наҷот додани худ! Ба ҳамаи мо кӯмак аз боло лозим аст – ва Исои Масеҳ ҳамон касест, ки Худо барои наҷоти мо фиристодааст. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Исо ... моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Тас. 1:10). Ва Исо гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6).
Ба Ӯ бовар кунед! Исо ягона роҳи халосии мо, ягона роҳи мо ба амнияти абадӣ дар осмон аст. Агар ба шумо кӯмаки бештар лозим бошад, бо мо тамос гиред. Мо ба шумо чизе мефиристем.
Муаллиф номаълум
