САВОЛ: Дар 1 Таслӯникиён 3:13 гуфта шудааст, ки Исо «бо ҳамаи муқаддасони Худ» хоҳад омад. Ин ҳама муқаддасон кистанд?
«Худи Худо ва Падари мо, ва Худованди мо Исои Масеҳ, роҳи моро ба сӯи шумо рост кунанд. Ва Худованд шуморо афзун гардонад ва дар муҳаббат ба якдигар ва ба ҳама фаровон созад, чунон ки мо ба шумо мекунем, то ки дилҳои шуморо дар қудсият дар пеши Худо ва Падари мо беайб гардонад, ҳангоми омадани Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи муқаддасони Худ.» 1 Таслӯникиён 3:11-13
ҶАВОБ: Аъмол 17:1-10 ба мо мегӯяд, ки ҳавворӣ Павлус дар Таслӯникӣ се рӯзи шанбе, ё тақрибан се ҳафта буд. Дар ин муддат чанд нафар наҷот ёфтанд. Павлус ба онҳо ҳақиқатҳои асосиро таълим дод ва онҳоро насиҳат кард, ки ба Худо, ки онҳоро ба Малакути Худ даъват карда буд, муносиб рафтор кунанд. Вақте ки яҳудиёни беимон ва мухолиф шӯришро барангехтанд, ин бародарони нав Павлусро шабона ба Берӯя фиристоданд.
Ин аввалин имондорон дар Таслӯникӣ барои он ситоиш шуданд, ки «аз бутҳо ба Худо рӯ оварданд, то ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат кунанд ва Писари Ӯро аз осмон интизор шаванд, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Тас. 1:9-10 НКҶВ). Дар қатори дигар ҳақиқатҳо, равшан аст, ки Павлус ба онҳо дар бораи омадани Худованд таълим додааст. Онҳо интизори бозгашти Ӯ буданд. Аммо, чунон ки дар мавриди бисёре аз имондорон имрӯз аст, ин имондорони нав дар бораи пайдарпайии рӯйдодҳои марбут ба бозгашти Худованд, рӯйдоде, ки мо аксар вақт онро Омадани дуюми Худованди мо меномем, чандон равшан набуданд. Мо аз норавшании онҳо дар ин мавзӯъ баҳра бурдаем, зеро ин як сабаби муҳими ду номае буд, ки Рӯҳ Павлусро илҳом бахшид, то ба онҳо нависад.
Он ки Худованд бо ҳазорон муқаддасони Худ ба ин замин бармегардад, то бар бехудоён доварӣ кунад, кайҳо пеш аз Тӯфон аз ҷониби Ҳанӯх пешгӯӣ шуда буд (Ҳас. 5:22-24; Ибр. 11:5; Яҳудо 14-15). Тӯфон дар Ҳастӣ 6-8 баръало иҷрои ин пешгӯӣ набуд, ва мо наметавонем ба ягон вақт ё рӯйдоди дигар дар таърих ишора кунем, ки ин пешгӯӣ иҷро шудааст. Он ҳанӯз интизори иҷрошавӣ аст.
Ваҳй 1:7 ба Омадани дуюми намоёни Худованди мо ба ин замин ишора мекунад, ки дар он ҷо Ӯ рад ва маслуб карда шуд. Ваҳй 19, бо забони рамзӣ, ба мо тафсилоти иловагӣ дар бораи вақти ин рӯйдод медиҳад. Зинокори бузург – он системаи динии экуменикӣ, ки ҳамаи масеҳиёни эътирофкунандаро (шояд ҳатто дигар динҳоро) дар бар мегирад – дар давраи Мусибати Бузург доварӣ ва сарнагун карда мешавад. Осмон аз ин доварии одилона шодӣ мекунад. Муқаддасони Худо дар курсии доварии Масеҳ пайдо мешаванд ва мукофотҳои худро барои корҳое, ки дар ҷисми худ кардаанд, мегиранд. Онҳое, ки Калисоро ташкил медиҳанд, ба таври дастаҷамъӣ ҳамчун зани Барра, ё арӯс, ки бо либоси катонӣ оро дода шудаанд, ки амалҳои одилонаи муқаддасонро ифода мекунад, дида мешаванд. Дигар муқаддасони Худо дар осмон ҳамчун меҳмонони зиёфати арӯсии Барра дида мешаванд.
На ҳама муқаддасон як қисми Калисо мебошанд. Эфсӯсиён 5:25-33 ба мо нишон медиҳад, ки Калисо Арӯси Масеҳ аст. Калисо дар Пантикост оғоз ёфт – вақте ки Рӯҳи Муқаддас 120 имондорро ба як ҷисм таъмид дод – ва он дар Раптура ба итмом мерасад. Меҳмонони арӯсӣ Исроил ва дигар муқаддасони Аҳди Қадимро аз Одам сар карда дар бар мегиранд. Кӯдакони бармаҳал ва исқотшуда, кӯдакони хурдсол, ки пеш аз он ки Худо онҳоро масъул донад, мемиранд ва онҳое, ки Худо онҳоро аз ҷиҳати ақлӣ нотавон медонад, низ ба ин гурӯҳи бузурги меҳмонон дохил мешаванд. Ин кори аҷибе, ки Худованди мо дар Ҷолҷота анҷом додааст, барои ҳамаи онҳое, ки ин наҷоти бузургро, ки Худо ба онҳо озодона пешниҳод мекунад, рад ё беэътиноӣ намекунанд, кофӣ аст.
Дарҳол пас аз зиёфати арӯсии Барра ба мо бозгашти намоёни Масеҳ ба ин замин барои иҷрои доварӣ, фурӯ нишондани бадӣ ва барпо кардани Малакути Худ пешниҳод карда мешавад. Ӯ «бо ҳамаи муқаддасони Худ» (1 Тас. 3:13) бармегардад, на танҳо бо Калисо. Пеш аз Мусибат мурдагон дар Масеҳ аз мурдагон эҳё хоҳанд шуд, онҳое аз мо, ки дар он вақт зиндаем, тағйир хоҳанд ёфт ва ҳамаи мо якҷоя барои мулоқот бо Худованд дар ҳаво бардошта хоҳем шуд. 1 Таслӯникиён 4:13-18 ин умеди пурҷалолро, ки маъмулан Раптура номида мешавад, дар пеши мо мегузорад.
Дар айни замон рӯҳ ва ҷони имондоре, ки мемирад, барои бо Масеҳ будан меравад. Филиппиён 1:23 мегӯяд, ки ин «хеле беҳтар аст». Ҷисм дафн карда мешавад ё ба таври дигар партофта мешавад. Аммо дар Раптура рӯҳ ва ҷони имондор бо ҷисми ӯ муттаҳид хоҳанд шуд, аммо ин ҷисм тағйир хоҳад ёфт, «ба ҷисми пурҷалоли Ӯ мувофиқ хоҳад шуд» (Фил. 3:21). Ҳамин тариқ, пас аз Раптура мо бо Худованд дар осмон ҳамчун шахсони комил – рӯҳ, ҷон ва ҷисм хоҳем буд. Мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд, ҳеҷ гоҳ дигар ҷудо нахоҳем шуд. Ин қисмати мубораки ҳамаи мурдагон дар Масеҳ аст.
Вақте ки Худованд Исо барои доварӣ кардан ба замин бармегардад, мо бо Ӯ алоқаманд хоҳем буд ва аз паси Ӯ хоҳем рафт. Мукофотҳое, ки Ӯ барои садоқат ба Ӯ дар давоми умри мо медиҳад, дар давоми Ҳазорсола, ҳукмронии 1000-солаи Масеҳ, баҳра бурда мешаванд.
Биёед ин мавзӯи бузургро ҷамъбаст кунем. Дар Раптура ҳамаи мурдагон дар Масеҳ эҳё хоҳанд шуд ва масеҳиёни зинда тағйир хоҳанд ёфт ва якҷоя бо онҳо бардошта хоҳанд шуд. Ҳеҷ мурдаи наҷотнаёфта ба ин гурӯҳ дохил нахоҳад шуд. Мо имондорон дар пеши курсии доварии Масеҳ пайдо хоҳем шуд, то дар бораи чӣ гуна зиндагӣ кардани худ ҳисобот диҳем ва дар он ҷо барои ҳамаи корҳое, ки Ӯро хушнуд кардаанд, мукофот хоҳем гирифт. Ин вақт пас аз зиёфати арӯсии Барра хоҳад буд, вақте ки мо дар ҷалол ҳамчун Арӯс ва Зани Барра намоиш дода мешавем. Дар ин муддат замин зери хашми сазовори Худо, ҳафт соли мусибат, ки нимаи дуюми он Мусибати Бузург номида мешавад, ларзида хоҳад буд. Дар охири ин давра Худованд ба таври намоён ба замин бо ҳамаи муқаддасони Худ (на танҳо Арӯси Худ), ки қаблан барои бо Ӯ будан бардошта шуда буданд, бармегардад. Ӯ бо лашкарҳои ин ҷаҳон ва пешвоёни онҳо мубориза хоҳад бурд. Ин лашкарҳо бар зидди Ӯ, бар зидди ин «ҳамла аз кайҳон», чунон ки онҳо шояд онро ном баранд, муттаҳид хоҳанд шуд. Ӯ дар асл мубориза нахоҳад бурд, балки бо каломи даҳони Худ комилан пирӯз хоҳад шуд. Худованд Исо пас аз он халқҳоро доварӣ хоҳад кард, Малакути Худро барпо хоҳад кард ва дар адолат 1000 сол ҳукмронӣ хоҳад кард. Дар ин муддат Шайтон баста хоҳад шуд ва барои фиреб додани халқҳо нотавон хоҳад буд. Мо бо Ӯ 1000 сол ҳукмронӣ хоҳем кард.
Ин хулоса танҳо моро то Ҳазорсола мебарад, на ба ҳолати абадии имондор. Мо дар ин мақола каме аз савол берун рафтем, боварӣ дорем, ки шарҳҳои иловагӣ барои дуруст дарк кардани чизҳо кӯмак мекунанд.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
