Масъалаҳо– Декабри 2023 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Бо имон зиндагӣ кунед
Масеҳ маркази диққат аст
Ҳар як насли масеҳиён бояд кафолат диҳад, ки он ба Худованд Исои Масеҳ содиқ мемонад. Мо бояд ба ваҳйе, ки Худо ба мо дар Каломи муқаддаси Худ дар бораи Писари Худ додааст, зиндагӣ кунем. Ин фаҳмиш бояд динамикӣ бошад, ба ҳаёти мо таъсир расонад; он ҳамчунин бояд барои мо азиз бошад. Дар ҳақиқат, азизӣ чунон аст, ки бо файзи Ӯ, ҳеҷ чиз набояд моро аз он ҷудо карда тавонад. Ин сабаби асосии навиштан буд Нома ба ибриён. Онҳо ташвиқ карда шуданд, ки ҳам беҳтар фаҳманд, ки ба кӣ имон овардаанд ва ҳам ба аълои беҳамтои Масеҳ диққати ҷиддӣ диҳанд. Ин омилҳо ба ҳар як васвасаи инкор кардани Ӯ муқобилат мекунанд. «Худовандо, ба мо кӯмак кун, ки бо қувваи нави тароватбахш аз нав бубинем, ки Ту ягонаи зебо ҳастӣ» (Суруди Сурудҳо 5:16-ро баррасӣ кунед).
Имони наҷотбахш ба Худованд Исои Масеҳ ва танҳо ба Ӯст. Он ба дигар касе нест; зеро Худо ба ҷаҳон каси дигарро бо ин суханон муаррифӣ накардааст: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ розиям; Ӯро гӯш кунед» (Мат. 17:5 KJV). Ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас дар назди Худои Муқаддас, ки мо бо Ӯ сарукор дорем, фоида надорад. Ӯ ё гуноҳкорро наҷот медиҳад, ё гуноҳкор маҳкум аст.
Имони афзоянда
Барои онҳое, ки ба воситаи имон наҷот ёфтаанд, афзоиш дар муносибати нав бо Худо, ки ба воситаи марги Масеҳ ба вуҷуд омадааст, бояд моро ба роҳравии торафт наздиктар бо Ӯ водор созад. Ба ибораи дигар, имони наҷотбахш бояд боиси, масалан, нигоҳ доштани имон, имони пирӯзӣ, имон дар бораи дуо ва имон барои гирифтани баракатҳои илоҳӣ гардад. Инҳо маҳз ҳамон гуна далелҳое мебошанд, ки мо дар мардону заноне, ки дар галереяи пурҷалоли имони Ибриён 11 пайдо мешаванд, дучор мешавем.
Имон аз Худо метарсад
Имон ва файз, албатта, ҷудонашавандаанд. Онҳое, ки барои наҷоти ҷон имон овардаанд, бояд доимо файзро талаб кунанд, «ки ба воситаи он мо метавонем Худоро бо эҳтиром ва тарси илоҳӣ қабул кунем» (Ибр. 12:28). Мо қайд мекунем, ки шояд нишонаи асосии қаллобӣ дар бисёре аз имони имрӯза беэҳтиромӣ ва ҷасорати комили он бо Худост, ки на ба Масеҳ, балки ба худ асос ёфтааст. Ҳар яки мо бояд аз худ бипурсем, ки оё мо фикр мекунем, ки бояд нишон диҳем, ки аз Худо метарсем. Агар мо Ӯро қабул кунем, аз Ӯ тарсидан хуб аст. Шахсоне, ки дар Ибриён 11 номбар шудаанд, аз Худо метарсиданд; шаҳодате, ки ҳаввориён ба мо гузоштанд, нишон медиҳад, ки онҳо низ аз Худо метарсиданд; ва Худованди мо худаш аз Худо метарсид, тарсу итоати Ӯ як буд (5:7-9).
Имон оварда, мо бояд дар имон шаҳодати арзандае диҳем. Мо бояд дар имон афзоиш ёбем; ва имони мо бояд дар итоати фаъол ба Худо дида шавад.
Бо имон сафед карда шуд
Ба воситаи Масеҳ мо бо имон сафед карда мешавем (ниг. Рум. 1:16-17; Ғал. 3:11). Сафедкунӣ ба хотири Ӯст, аммо мо онро бо имон қабул мекунем – на бо аъмоли нек ё аъмоли шариат. Ба масеҳиён хотиррасон карда мешавад, ки имон ба Худованд Исои Масеҳ буд, ки дар ҳаёти онҳо фарқияти муҳимро ба вуҷуд овард (Ибр. 10:38). Он фарқияти оқибати абадӣ ба вуҷуд овард: аз ин рӯ, ба қафо нигоҳ накунед. Бо эълон шудани одилона ба воситаи имон ба Худованд Исои Масеҳ, шумо зиндагӣ хоҳед кард. «Мо аз онҳое нестем, ки ба ҳалокат бармегарданд; балки аз онҳое, ки барои наҷоти ҷон имон доранд» (ояти 39). Бори дигар, асоси дастур барои зиндагӣ бо имон Масеҳ аст – бо имон ба Ӯ ва барои Ӯ зиндагӣ кунед.
Далели муҳим
Зиндагӣ бо имон ба Масеҳ далели муҳим аст, ки мо ба воситаи имон ба Ӯ наҷот ёфтаем. Ҳарчанд мо ноарзандаем, мо дар қатори онҳое, ки то рӯзе, ки пуррагии наҷот ошкор хоҳад шуд, ҳисоб ва мӯҳр карда шудаем (Эфс. 4:30). Дар ин ҷисм, дар ин ҷаҳон, ки ба Худо ва имон мухолиф аст, дар ин соҳаи нопадидшаванда, ки Шайтон ҳоло озодона сайр мекунад – мо метавонем сабаби дард ва нола дошта бошем (Рум. 8:22). Аммо ин ҳақиқат боқӣ мемонад: одилон бо имон зиндагӣ хоҳанд кард. Ҳалли дигар нест. Аммо шукр Худо, дар шаҳодати Ибриён 11 мо мефаҳмем, ки дар замонҳои гузашта ин ҳалли кофӣ буд. Ин кофӣ будани доимӣ барои мо низ ҳаст.
Оё Устоди мо, ки ҳоло дар осмон аст, ба воситаи Рӯҳи Худ ба мо он чизеро, ки қаблан гуфта буд, хотиррасон намекунад? «Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт: аммо шод бошед; Ман ҷаҳонро мағлуб кардам» (Юҳ. 16:33). Танҳо зиндагӣ бо имон метавонад моро ба таҷрибаи ғалабае, ки дар ин ҷо ба мо пешниҳод шудааст, водор созад!
Аз ҷониби Дэвид Омоҷола (аз «Зиндагӣ бо имон» мутобиқ карда шудааст)
