Аз ҷониби: Э.С.Н.
«Дар бораи ин чизҳо мулоҳиза кун; худро комилан ба онҳо бахш; то ки пешравии ту ба ҳама аён гардад» (1 Тимотиюс 4:15).
Мо ҳам дар хондан ва ҳам дар шунидан бисёр чизро аз даст медиҳем, зеро дар бораи ҳақиқате, ки шояд қабул кардаем ва дар он вақт ба мо мувофиқ менамуд, мулоҳиза намекунем, фикр намекунем ва захира намекунем. Мӯрча ба мо ҳамчун намунаи касе гузошта шудааст, ки барои зимистон омодагӣ мебинад. Мо мебинем, ки Худо ба мо барои баъзе вақтҳои хирае, ки шояд фаро расад, захираҳо медиҳад, аммо ба ҷои он ки мисли мӯрча бошем, вақте ки зимистон меояд, ниёз ба мо «мисли марди мусаллаҳ» меояд. Ин на танҳо шароити сахт аст, ки мисли зимистони сард эҳсос мешавад, балки мо ҳамчунин ғизое надорем, ки моро қавӣ гардонад, тасаллӣ диҳад ва гарм нигоҳ дорад, ва ҳама аз он сабаб, ки мо бо бисёр чизҳои дигар банд будем, аз нишастан дар пойҳои Ӯ ва мулоҳиза кардан дар бораи Каломи Ӯ беэътиноӣ кардем.
Ман боварӣ дорам, ки вақте ҷон ягон ҳақиқатро қабул мекунад, бояд бигӯяд, ки рӯзе ба ман ин лозим мешавад; бигзор ҳоло бубинам, ки он ба ман чӣ гуна мувофиқат мекунад ва оё ман онро аз Худо дорам. Ба ибораи дигар, оё ман онро мисли дигар моликияти моддие, ки ба даст овардаам, аз они худ кардаам?
Қабул кардан бе андеша кардан танҳо дар ниҳоят ҷонро бештар беҳосил мегузорад, танҳо аз он сабаб, ки агар шумо бифаҳмед, ки он ҷаззобияти рӯякӣ дошт, аммо барои шумо истифода ё фоидаи доимӣ надошт, шумо қадршиносии ҳар чизро аз даст медиҳед. Ҳайвони пок бояд ҳамчунин ҳайвони хоиданкунанда бошад! Танҳо хӯроки хуб кофӣ нест; «хоидани алаф» бояд пайравӣ кунад.
Мулоҳиза кунед ва татбиқи ҳақиқии ҳама чизеро, ки аз Каломи Худо мешунавед ё меомӯзед, барои худ пайдо кунед; он чизеро, ки шумо дар ҳақиқат меомӯзед, ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунед ва он ба шумо кӯмак мекунад, ки то омадани Худованди мо барои Ӯ зиндагӣ кунед.
Бигзор Худованд ин шумораи ***-ро истифода барад
