Хизмат– феврали 2014 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Оё ман бояд?
Ин порча аз номаест, ки мо гирифтем, ки мушкилоти шахсиеро нишон медиҳад, ки дар итоаткорона ба Худованд хидмат кардан ва ба роҳнамоии Ӯ ҳассос будан метавонад аз сар гузаронад.
Яке аз бачаҳо дар ҳуҷрае, ки дар наздикии ман буд, ду-се рӯз аз кормандони ислоҳотӣ Китоби Муқаддас мепурсид; аммо онҳо онро пайдо карда натавонистанд. Ман мехостам ба ӯ Китоби Муқаддас диҳам, аммо ман танҳо ҳамон якторо истифода мебурдам.
Баъд ба ман Китоби Муқаддаси дигар, як Китоби Муқаддаси хуби омӯзишӣ дода шуд. Ҳамин ки онро гирифтам, Рӯҳ ба ман гуфт, ки онро ба бачае диҳам, ки онро мепурсид. Ман гуфтам: «Худовандо, ман ин Китоби Муқаддасро нав гирифтам ва онро хеле мехоҳам». Пас, ман ба бача нота навиштам ва гуфтам, ки ӯ метавонад инро «истифода барад», то даме ки Китоби Муқаддаси худро пайдо кунад. Ман нотаро нафиристодам, аммо онро навиштам, то вақте ки онро ба ӯ расонида метавонам, онро омода дошта бошам.
Хуб, тақрибан 20 дақиқа гузашт дар давоми он ман бо Рӯҳ мубориза мебурдам, зеро Ӯ ба ман таъсир мекард, ки диҳам Китоби Муқаддаси навро ба он мард, на танҳо ба ӯ қарз диҳам. Ниҳоят, дар дили худ онро раҳо кардам ва нотаи дуюм навиштам, ки ӯ метавонад Китоби Муқаддасро дошта бошад. Худо медонист, ки ман чӣ қадар мехостам онро нигоҳ дорам, аммо ман боз ҳам бештар мехостам ба Худованд итоат кунам.
Ман ба тирезаи дари ҳуҷраи худ рафтам ва диққати он мардро ҷалб кардам (ӯ рост дар рӯ ба рӯи ман аст) ва ба ӯ гуфтам: «Ман барои ту Китоби Муқаддас дорам» – Китоби Муқаддаси навро барои дидани ӯ боло бардоштам. Тасаввур кунед, ки чӣ қадар ҳайрон шудам, вақте ки ӯ яке аз худашро боло бардошт ва гуфт: «Онҳо онро дирӯз ба ман доданд, аммо ба ҳар ҳол ташаккур».
Вой! Ман дарҳол Худоро ҳамду сано гуфтам– на барои он ки Ӯ ба ман иҷозат дод, ки Китоби Муқаддасамро нигоҳ дорам, балки барои он ки Ӯ дили маро озмуд. Ман хурсанд будам, ки ин озмоишро гузарондам, зеро танҳо як-ду рӯз пеш ман бо касе дар бораи зарурати кушода будани дилҳои мо ба Худо сӯҳбат кардам, то мо ба дигарон баракат бошем.
Ман дар Масеҳ рушд мекунам ва инро дӯст медорам!
Номаълум
