"Барраро ситоиш кунед!" Якбора бедор шуда, мизбонони ҷамъшуда овози худро ҷамъ мекунанд; Баланд ва васеъ - ҳар забон иштирок мекунад - суруди беохир нав карда мешавад.
Ин бухур шукргузорӣ аст, ки ба тахти Падар мебарояд; Ҳар зону ба Масеҳ хам мешавад; Ҳама ақл дар осмон як аст.
Ҳама маслиҳатҳои Падар ба Писар шарафи баробарро талаб мекунанд; Ҳама дурахши Писар дурахшон аст - ҷалоли тахти Падари Ӯ.
Бо Рӯҳи ҳамаҷониба, мизбонони дурахшони бешумор, ки ҷалоли ҳеҷ гоҳ пажмурданашавандаро нафас мекашанд, садои муборакро акс мекунанд.
Ҳоло офариниши васеъ дар оромии беташвиш қарор дорад; Дар наҷоти пурраи Исо муборак аст, ғам акнун ғуломӣ намедонад.
Ҷараёнҳои фаровонии сарватманд - баракатҳои умумӣ аз боло, ҳаёт ва шодии муқаддас, ки ато мекунанд - аз муҳаббати бепоёни Худо нақл мекунанд.
Гӯш кунед! Боз нотаҳои осмонӣ! Ситоиши ҳавоӣ баланд мешавад; Дар тамоми гунбази офариниш, "Омин!" "Омин!" шодии ҷавобӣ баланд мекунад.
