Хусусияти 1 – ноябри 2017 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Захираи дуо
Қисми зиёди пешгӯии Мико барои мо фаҳмидан душвор буда метавонад, аммо як изҳороте, ки дар Мико 7 сабт шудааст, барои рӯзҳои мо рӯҳбаландии бузурги амалӣ медиҳад. Пайғамбар эълон кард: «Бинобар ин ман ба Худованд назар хоҳам кард; ман Худои наҷоти худро интизор хоҳам шуд: Худои ман маро хоҳад шунид» (ояти 7).
Мико дар замоне зиндагӣ мекард, ки ба замони мо хеле монанд буд. Мувофиқи ин боб одамони солеҳ кам буданд (ояти 2), фасод фаровон буд (ояти 3), ва чунин менамуд, ки ба ҳеҷ кас бовар кардан мумкин нест (ояти 5). Вайроншавии оила маъмул буд, ва шумо наметавонистед ба садоқати наздиктарин одамон такя кунед (ояти 6). Дар чунин шароит чӣ кор кардан мумкин аст? Ба кӣ бовар кардан мумкин аст, вақте ки ҳама чиз ноумедкунанда менамояд?
Ҷавобе, ки Мико додааст, ҳам мухтасар ва ҳам ҷолиб аст. Сарфи назар аз чунин чизҳо – дар ҳақиқат, барои чунин чизҳо Мико ба Худованд назар мекард. Вақте ки кӯмаки инсонӣ ноком мешавад, ин аст он чизе, ки мо бояд кунем. Мо бояд дарк кунем, ки Худованд ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад. Мо бояд ҳар рӯз бо имон ба Ӯ назар кунем. Сабр низ лозим аст – ва ин чизест, ки Мико дар изҳороти навбатии худ баён кардааст: «Ман Худои наҷоти худро интизор хоҳам шуд». Агар мо аз нав таваллуд шуда бошем, Он ки моро наҷот додааст, «Худои наҷоти мост». Ӯ то ҳол «қодир аст, ки наҷот диҳад» онҳоеро, ки ба Ӯ бовар мекунанд – чунон ки се дӯсти Дониёл исбот карданд (Дониёл 3:17). Худои Наҷотдиҳандаи мо низ аз осмон боз меояд. Шояд омадани Ӯ хеле наздик аст – аммо Ӯ қодир аст, ки моро ҳоло аз озмоишҳо ва душвориҳое, ки дучор мешавем, наҷот диҳад, агар ин иродаи Ӯ бошад. Мо бояд сабру тоқат кунем, то Ӯ дар шароити мо дар вақт ва роҳи худ амал кунад.
Бузургтарин захираи имондор *дуо* аст. Мико низ арзиши инро медонист, зеро бо боварӣ тасдиқ кард: «Худои ман маро хоҳад шунид». Чӣ қадар хуб аст, ки мо медонем, ки Худои мо дуоҳои фарзандони Худро ҳар вақте ки онҳо ба Ӯ муроҷиат мекунанд, мешунавад. Мисли Мико, мо метавонем ҳис кунем, ки дар ҷомеаи фасодзада зиндагӣ дорем. Дар бисёр кишварҳо пешвоёни сиёсӣ нақша мекашанд ва зоҳиран тасмим гирифтаанд, ки паёми Китоби Муқаддасро хомӯш кунанд. Мардон ва занони худотарс кам ба назар мерасанд ва аз ҷониби бехудоён хеле зиёдтаранд. Дар чунин шароит мо бояд танҳо ба Худованд назар кунем ва сабр кунем. Дар дуо истодагарӣ кунед: дахолати илоҳӣ шояд аз он ки мо фикр мекунем, наздиктар бошад.
Даъват ва Ваъда Худованд Исо каме пеш аз маргаш ба шогирдонаш муроҷиат кард. Ӯ дар бораи тарк кардани онҳо ва ба назди Падари худ дар осмон баргаштан сухан гуфта буд, аммо онҳоро танҳо намегузошт. Пас аз рафтани Ӯ Рӯҳи Муқаддас фиристода мешуд, то бо онҳо бимонад ва хидмати Худро ҳамчун Тасаллидиҳанда иҷро кунад (Юҳанно 14:16). Аммо як захираи бузурги дигар ба ин шогирдон ваъда дода шуд – захираи дуо. Худованд Исо ваъда дод: «Ҳар чизе ки ба исми Ман талаб кунед, Ман онро ба ҷо меорам, то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад» (ояти 13).
Дар ин як оят ба мо дар бораи дуо бисёр чизҳо гуфта шудааст. Аввалин чизе, ки бояд қайд кард, доираи васеи он аст. Ҳамон тавре ки даъвати Инҷил ба «ҳар кӣ хоҳад» муроҷиат карда мешавад (Марқӯс 8:34), ҳамин тавр дуо низ муодили «ҳар чизе»-и худро дорад. Ҳеҷ мавзӯъе нест, ки барои дуо кардан хеле мураккаб бошад, ва ҳеҷ чизе нест, ки барои ба Худо овардан хеле ночиз бошад. Мо метавонем дар бораи масъалаҳое, ки ҳазорон одамони дигарро дар бар мегиранд, дуо кунем, ва мо метавонем дар бораи нигарониҳое, ки хеле шахсӣ ҳастанд ва ба ҳеҷ каси дигар маълум нестанд, дуо кунем. Чӣ қадар аҷиб аст, ки донем, ки мавзӯъҳои дуо бемаҳдуд ҳастанд, вақте ки мо ба назди Худои худ меоем!
Чизи дигаре, ки мо аз Наҷотдиҳандаи худ меомӯзем, ин аст, ки мо бояд ба исми Ӯ дуо кунем. Ин маънои онро надорад, ки танҳо номи Ӯро ба охири дуоҳои худ илова кунем. Талаботи мо бояд бо ризоияти илоҳии Ӯ мувофиқат кунанд ва набояд аз манфиатҳои худхоҳона бармеоянд. Худованд Исо ҳеҷ гоҳ иродаи худро, балки иродаи Падари Худро ҷустуҷӯ намекард. Ба ҳамин монанд, Ӯ ваъда медиҳад, ки агар мо ба исми Ӯ талаб кунем, Ӯ ба талаботи мо ҷавоб хоҳад дод.
Мо бояд инчунин қайд кунем, ки чаро ба мо ин дастур барои дуо дода шудааст. Ин «барои он аст, ки Падар дар Писар ҷалол ёбад» тавассути ҷавоб додани он дуоҳо. Дуои мо набояд барои қонеъ кардани хоҳишҳои худ, балки барои ҷалол додани Падари мо дар осмон бошад. Ӯ тавассути Писари худ ҷалол меёбад: аз ин рӯ, дуоҳои мо бояд ба исми Ӯ бошанд.
Барои имондор, дуо як имтиёзи бузург аст. Онҳое, ки наҷот наёфтаанд, дар бораи он чизе намедонанд. Биёед мо аз ин имконияти аз ҷониби Худо додашуда, чунон ки Мико кард, ҳар рӯз истифода барем – хоҳиши мо ҳамеша ин бошад, ки «Падар дар Писар ҷалол ёбад».
Аз ҷониби Мартин Жирард, мутобиқшуда, бо иҷозат, аз маводи нашршуда аз ҷониби www.skywaymessages.co.uk
