1 Вақоеънома 4:9-10 мавзӯи китобест, ки соли 2001 дар рӯйхати бестселлерҳои Ню-Йорк Таймс 35 ҳафта дар ҷои 1-ум қарор дошт.ДуоиЁбес Ҳама чизро тағйир дод«Ва Ёбес аз бародаронаш мӯҳтарамтар буд; ва модараш ӯро Ёбес номид, гуфта: “Зеро ки ӯро бо дард зоидаам”. Ва Ёбес Худои Исроилро дуо карда, гуфт: “Эй кош, маро баракат диҳӣ ва ҳудуди маро васеъ гардонӣ, ва дасти Ту бо ман бошад, ва маро аз бадӣ нигоҳ дорӣ, то ки ба ман дард нарасад!” Ва Худо он чиро, ки ӯ хост, ба ӯ дод». 1 Вақоеънома 4:9-10**NKJV Вақте ки мо дар бораи мардоне фикр мекунем, ки барои Худо дар ҷаҳон осори худро гузоштаанд, номҳои зиёде ба хотир меоянд: Довуд, Дониёл, Илёс, Павлус ва ғайра. Чанд нафари мо Ёбесро ба ин рӯйхат дохил мекардем? Шояд номи ӯ ҳатто ошно набошад, зеро он танҳо як маротиба дар Навиштаҳо, дар 1 Вақоеънома 4:9-10 зикр шудааст. Аммо ин ду оят мардеро муаррифӣ мекунанд, ки барои Худованд фарқият гузоштааст. Он, ки мо дар бораи Ёбес кам медонем, бояд кунҷковии моро барангезад. Хусусан, агар ӯ марде буд, ки фарқият гузоштааст. Зеро агар Ёбес барои Худованд фарқият гузошта тавонад, мо ҳам метавонем. Роберт Мюррей МакЧейн, воизи маъруфи Шотландия, изҳороте дод, ки ҳар як имондор бояд аз ёд кунад: «Худо на истеъдодҳои бузургро, балки монандӣ ба Исоро бештар баракат медиҳад».1 Изҳороти МакЧейн дуруст аст, зеро ҳадафи Худованд барои ҳар як имондор монанд будан ба Масеҳ аст (Рум. 8:29). Азбаски ин тавр аст, пас мо метавонем дар минтақае, ки Худо моро ҷойгир кардааст, фарқ кунем. Ғайр аз ин, азбаски ин он чизест, ки Худованд аз мо интизор аст, мо бояд донем, ки кадом хислатҳо барои фарқият гузоштан барои Масеҳ заруранд. Биёед ба чаҳор соҳаи ҳаёти Ёбес назар андозем, ки ӯро марде сохтаанд, ки барои Худо фарқият гузоштааст. Марди хислат Биёед аввал ба хислати Ёбес назар андозем. Дар ояти 9 мехонем: «Ёбес аз бародаронаш мӯҳтарамтар буд». Дар ибрӣ, ибораи «мӯҳтарамтар» маънои «вазнинтар»-ро дорад. Нависандагони қадим навиштаанд: «Ёбес аз бародаронаш вазнинтар буд». Вақте ки ин нависандагон ин ибораро истифода мебурданд, онҳо мегуфтанд, ки ӯ марди амиқ, марди хислат буд. Хислат чист? Нависандаи англисии асри 19, Ҷорҷ Элиот онро ҳамчун «тақдир»2 муайян мекунад. Ин махсусан дар робита ба ҳаёти фикрии мо дуруст аст. Фикрҳое, ки мо ба онҳо машғул мешавем, дар амалҳои мо ифода хоҳанд ёфт. Як нависанда инро чунин баён кардааст: «Фикр бикор, амал дарав. Амал бикор, одат дарав. Одат бикор, хислат дарав. Хислат бикор, тақдир дарав». Мо ҳар рӯз хислатҳои худро шакл медиҳем ва ба ин васила тақдирҳои худро шакл медиҳем, на аз рӯи наҷоти абадӣ, балки аз рӯи фоиданокии худ барои Худо. Мо метавонем ба намунаи марде пайравӣ кунем, ки ин шиорро дар мизи худ нигоҳ медошт: «Ҳоло чӣ тавр, пас ҳамон тавр». Вақте пурсиданд, ки ин чӣ маъно дорад, ӯ ҷавоб дод: «Агар ман ҳоло танбал бошам, пас аз 10 сол ҳам танбал хоҳам буд. Аммо агар ман ҳоло кор кунам, дуо кунам ва эътимод дошта бошам, пас аз 10 сол ҳам ҳамин тавр хоҳам буд». Ёбес ин шиорро дар амал татбиқ кард. Ки Худои худро медонист Дуюм, биёед ба муносибати Ёбес бо Худо назар андозем. Ӯ ба «Худои Исроил» дуо кард. Ӯ Худоро медонист – ки Ӯ тавоно ва боэътимод аст ва Ӯ дуоро мешунавад. Ёбес инчунин медонист, ки чӣ гуна ҳаётро бояд ба сар барад, то ба Худо наздик шавад ва дуои ӯ иҷобат шавад. Агар мо фарқият гузоштанӣ бошем, мо низ бояд Худои худро донем. Дар китоби «Донистани Худо», Ҷ. И. Пакер мегӯяд, ки одамоне, ки Худоро медонанд, дорои: нерӯи бузург барои Худо (Дон. 11:32); фикрҳои бузург дар бораи Худо (Дон. 2:20-23 ва 9:4, 7, 9, 14); қаноатмандии бузург дар Худо (Рум. 8:1, 16, 28, 30, 33, 35; Дон. 3:16-18); ва ҷасорати бузург барои Худо (Аъм. 4:29; 5:20) мебошанд.3 Ки тарафи Худоро гирифт Сеюм, на танҳо Ёбес Худоро медонист, балки ӯ тарафи Худоро низ гирифт. Номи ӯ маънои «дард» ва «ғам»-ро дорад. Мо тасаввуроте пайдо мекунем, ки чӣ боиси ғами ӯ шудааст, вақте ки дуои ӯро мехонем. Ӯ дуо кард: «Маро аз бадӣ нигоҳ дорӣ, то ки ба ман дард нарасад». Ёбес дарёфт, ки анҷом додани бадӣ танҳо дард ва ғам меорад. Ӯ гуноҳро чунон ки Худо мебинад – бад ва нафратовар – медид. Азбаски Ёбес гуноҳро аз нуқтаи назари Худо медид, ӯ мехост боварӣ ҳосил кунад, ки он дар ҳаёти ӯ пайдо нашавад. Мутаассифона, мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки гуноҳ ҷалол дода мешавад. Вэнс Ҳавнер ин мушоҳидаи ғамангезро баён кард: «Замоне буд, ки гуноҳ моро ба ҳайрат меовард. Аммо бо пешрафти шустани мағзи сар, он чизе ки замоне моро ба ҳайрат меовард, ҳоло танҳо моро шод мекунад».4 Агар мо нуқтаи назари Худоро қабул кунем, мо нафрат ба гуноҳро инкишоф медиҳем. Ин ҳам боиси он мегардад, ки мо дар ҷаҳон фарқият гузорем. Ин дар изҳороти Ҷон Уэсли инъикос ёфтааст: «Ба ман 100 марде диҳед, ки Худоро дӯст доранд ва аз гуноҳ нафрат доранд, ва ман ҷаҳонро тағйир медиҳам». Марди дуогӯй Соҳаи охирине, ки мо баррасӣ хоҳем кард, дуои Ёбес аст. Ҳеҷ кас наметавонад танҳо фарқият гузорад. Ҳамаи мо бояд ба Худои Қодир такя кунем, ва қудрати Ӯро танҳо тавассути дуо ба даст овардан мумкин аст. Ҷолиб он аст, ки ягона чизе, ки Китоби Муқаддас дар бораи Ёбес ба мо мегӯяд, дуои ӯст. Дуо дар ҳаёти имондор хеле муҳим аст, аммо мо хеле кам дуо мекунем. С. Д. Гордон ба мо аҳамияти дуоро хотиррасон кард, вақте ки ӯ гуфт: «Бузургтарин коре, ки ҳар кас метавонад барои Худо ва барои инсон анҷом диҳад, дуо кардан аст».5 Ҳарчанд тамоми дуои Ёбес муфид аст, ман мехоҳам танҳо ба қисми охири ояти 10 тамаркуз кунам: «Ва Худо он чиро, ки ӯ хост, ба ӯ дод». Оё мо ҳам ҳамин қадар гуфта метавонем? Касе имондореро, ки Худо ба дуои ӯ ҷавоб надодааст, ба марди кал, ки кӯшиш мекунад мӯйсафедкунанда фурӯшад, муқоиса кардааст. Чаро мо фарқият гузошта наметавонем? Зеро мо дуо намекунем – ва дуо намекунем, то дуоҳои мо иҷобат шаванд. Вақте аз Спёрҷон пурсиданд: «Сирри қудрати шумо чист?» ӯ пурсандаро ба маҷлиси дуо дар таҳхонаи Метрополитан Табернакл ишора кард ва гуфт: «Сирри ман дар он аст, ки мардуми ман барои ман дуо мекунанд». Мо метавонем фарқият гузорем, агар дуо кунем. Ёбес кард. Оё мо фарқият гузорем ё бепарво бошем? Интихоб аз они мост. ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Бонар, А., Ҳаёти Роберт Мюррей МакЧейн, саҳ. 3, Баннер оф Трут, Карлайл, 1978.
- Луғати иқтибосҳои Оксфорд, саҳ. 201, Оксфорд Юниверсити Пресс, Оксфорд, 1980.
- Пакер, Ҷ. И., Донистани Худо, саҳ. 24-30, Ҳоддер ва Стоутон, Лондон, 1973.
- Ҳестер, Д. Ҷ., Китоби иқтибосҳои Вэнс Ҳавнер, саҳ. 215, Бейкер Бук Ҳаус, Гранд Рапидс, 1986.
- Гордон, С. Д., Суҳбатҳои ором дар бораи дуо, саҳ. 12, Флеминг Ҳ. Ревелл Ко., Чикаго, 1904. ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Майкл Кэмпбелл бо ҳамсар ва се фарзандаш дар Уотервилл, Мэн зиндагӣ мекунад. Мақолаи ӯ бори аввал даҳ сол пеш дар ин моҳ дар ин маҷалла нашр шуда буд.
