Сабаби камии умумии ҳаёти рӯҳонӣ ва баракат дар ин рӯзҳо чист?
Мухбири шумо Ҳ.Э.Ҳит бисёр саволҳо медиҳад, аммо ин савол дар асоси ҳамаи онҳост. Масеҳият, барои аксарияти онҳое, ки то ҳол онро эътироф мекунанд, як чизи расмӣ шудааст ва агар расмӣ бошад, пас мурда; ва агар мурда бошад, дигар воситаи ҳаёт ва баракат барои дигарон нест.
«Эҳёи бузург», ки мухбири шумо барои он оҳ мекашад, бояд дар дохили худи ӯ ва дар дигар мо, ки «камии умумии ҳаёти рӯҳонӣ ва баракатро» ҳис мекунем, оғоз шавад. Он вақте оғоз мешавад, ки мо ба Худованд на танҳо бо лабони худ, балки дар дил мегӯем: «Худовандо, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» Агар мо худро бечунучаро дар ихтиёри Ӯ нагузорем, мо расмӣ ва мурда мешавем. Ин овардани «як қисми муайян» ва нигоҳ доштани боқимонда барои ХУД, дар ҳоле ки ба Ӯ «Худованд» гуфтан, Рӯҳулқудсро ғамгин мекунад, кори файзбахши Ӯро дар дохили мо бозмедорад ва ҳамаи кӯшишҳои моро дар хидмат бефоида мегардонад.
Агар мо «қисмеро нигоҳ дорем», мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мисли Ҳанониё мурда хоҳем буд, вақте ки ҷавонон «ӯро печонда, берун бурданд ва дафн карданд». Аммо «ганҷе ҳаст, ки бояд орзу кард ва равған дар манзили хирадмандон» (Масалҳо 21:26). Хирадмандон онҳое мебошанд, ки Худованд дар Юҳанно 14:23 дар бораи онҳо сухан меронад.
Падар ва Писар бо онҳо зиндагӣ мекунанд ва ин чӣ ганҷи дилхоҳест! Рӯҳ низ дар он ҷо бо ҳама хидматҳои мубораки худ ҳузур дорад, зеро равған рамзи Ӯст. Ва касе, ки ин дар бораи ӯ дуруст аст, «мисли дарахте хоҳад буд, ки дар назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст, ки меваи худро дар мавсими худ медиҳад; барги ӯ низ пажмурда нахоҳад шуд: ва ҳар коре, ки мекунад, муваффақ хоҳад шуд». Ӯ «дар соли хушксолӣ ғамгин нахоҳад шуд ва аз мева додан боз нахоҳад монд».
