Оила –Апрели 2013 – Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Дар бораи гулҳои зард ва бунафш
«Алаф хушк мешавад ва гулҳо пажмурда мешаванд, зеро нафаси ХУДОВАНД бар онҳо мевазад. Албатта, мардум алафанд. Алаф хушк мешавад ва гулҳо пажмурда мешаванд, аммо каломи Худои мо то абад пойдор аст». бар онҳо мевазад. Албатта, мардум алафанд. Алаф хушк мешавад ва гулҳо пажмурда мешаванд, аммо каломи Худои мо то абад пойдор аст». Ишаъё 40:7-8 NIV
Хонаи мо иҳота шудааст бо як қитъаи алафҳои бегонаи нимназоратшаванда, ки мо дар лаҳзаҳои васеътари худ онро ҳамчун майдони алафи худ меномем. Гӯё барои рафъи якрангӣ, сабзазор бо алафҳои бегонаи зардчатоб, ки гулҳои зард ном доранд, фаровон нуқтагузорӣ шудааст - ва мо гулҳои зардро бад мебинем!
Ғалаба кардан
Дар аввал мо онҳоро бодиққат, як ба як, кофта мебаровардем. Аммо дере нагузашта маълум шуд, ки кӯшиши мо ба қувваи ин гулҳои зард мувофиқат намекунад. Барои ёфтани усули муассиртари халос шудан аз алафҳои бегонаи номатлуб, мо як ширкатеро пайдо кардем, ки майдони алафи моро бо кимиёвӣ пошида, онҳоро якбора аз байн мебурд. Мо хидматҳои ин ширкатро истифода бурдем ва дере нагузашта дар атрофи хонаи мо ягон гули зард намонд.
Аммо баъд ҳамсоягони мо нигаронии худро дар бораи некӯаҳволии фарзандон ва ҳайвоноти хонагии худ бо мо мубодила карданд. Онҳо метарсиданд, ки гулҳои зард танҳо чизе нестанд, ки аз таъсири кимиёвии заҳролуд, ки ба майдони алаф пошида мешаванд, эҳсос хоҳанд кард. Вақте ки мо ба таркиб ва қувваи онҳо назар кардем, мо фавран шартномаи худро барои хидмати нигоҳубини майдони алаф бекор кардем. Тавре ки интизор мерафт, гулҳои зард бо қувваи нав баргаштанд.
Назорат
Баъд мо дар бораи як ширкати дигари нигоҳубини майдони алаф шунидем, ки ба муҳити зист эҳтироми бештар дошт. Намояндагони он ба мо гуфтанд, ки агар мо ба онҳо иҷозат диҳем, ки моддаҳои ғизоии табиӣ ва ғайризаҳрноки худро ба алафи мо пошанд ва тавсияҳои онҳоро оид ба нигоҳубини майдони алаф риоя кунем, эҳтимоли зиёд дорад, ки алаф бо чунин қувват сабзад, ки он гулҳои зард ва дигар алафҳои бегонаро, ки онҳо ба таври эвфемистӣ ҳамчун растаниҳои баргбаланд меномиданд, танҳо аз байн мебарад. Ин оқилона садо дод, аз ин рӯ мо ба онҳо гуфтем, ки ба кор шурӯъ кунанд. Албатта, моддаҳои ғизоӣ дар халос кардани майдони алафи мо аз гулҳои зард ба мисли кимиёвӣ муассир набуданд, аммо бо гузашти вақт мо дар майдони алафи худ камтар ва камтар аз онҳоро медидем.
Бояд қайд кард, ки гулҳои зард танҳо растаниҳои баргбаланд набуданд, ки дар баробари алафи мо мерӯиданд. Мо инчунин миқдори зиёди гулҳои бунафш доштем. Аммо мо ба гулҳои бунафш ба таври куллӣ дигар аз гулҳои зард менигаристем. Мо гулҳои нозуки онҳоро бо ранги бунафши амиқ ва баргҳои сабз, мудаввар ва сербаргро хеле ҷолиб меҳисобидем. Баъзан мо ҳатто як даста аз онҳоро барои оро додани мизи ошхонаи худ мечидем.
Муноқиша
Ҳоло ман медонам, ки афтодани инсон ба гуноҳ ба тамоми табиат таъсир расонд, аммо ман ҳеҷ далеле надорам, ки аъзоёни олами наботот эҳсосоти гуноҳкоронаи одамонро доранд ё онҳо ягон воситаи муошират бо ҳамдигар доранд. Бо вуҷуди ин, вақте ки ман дар бораи гулҳои зард ва бунафш дар майдони алафи худ фикр мекардам, ман натавонистам аз ин ақида даст кашам, ки гулҳои зард метавонанд нисбат ба гулҳои бунафш кина дошта бошанд.
«Шумо ҳам мисли мо ба майдони алафи ин одамон тааллуқ надоред», - ман тасаввур мекардам, ки гулҳои зард ба гулҳои бунафш шикоят мекунанд. «Ва бо вуҷуди ин, онҳо бо мо мисли ҷинояткорони оддӣ муносибат мекунанд ва муддате ҳатто ба муқобили мо ҷанги кимиёвӣ эълон карданд. Ҳама вақт онҳо шуморо қадр мекунанд ва аз шумо гулдастаҳо месозанд, то хонаи худро оро диҳанд. Мо ҳам мисли шумо зебоем. Дар асл, мо зардчатоби дурахшон ҳастем, на бунафши хира мисли шумо, ва баргҳои мо зебо кандакорӣ шудаанд, на оддӣ мисли шумо; ва онҳо ҳатто хӯрданӣ ҳастанд. Ин одилона нест!»
Маҳкум кардан
Вақте ки ман ин баҳсро байни гулҳои зард ва бунафш дар майдони алафи худ тасаввур мекардам, моҳияти он ба виҷдони худам расид. Ман фикр мекардам, ки чӣ қадар эҳтиёткор ҳастам, то худро аз «гуноҳҳои гули зард», ба монанди зино ва дуздӣ ва мастӣ, озод нигоҳ дорам ва чӣ қадар нафрат дорам, вақте ки инҳоро дар ҳаёти дигарон мебинам. Аммо Худованд ба ман хотиррасон кард, ки дар ҳаёти ман гуноҳҳои дигаре ҳастанд, ки ман онҳоро хеле ҷолиб меҳисобам. Баъзан ман ҳатто онҳоро ба намоиш мегузорам ва дар бораи онҳо фахр мекунам. Албатта, ман ҳамеша инро ба таври хеле оқилона мекунам, то он қадар худписандӣ ё фахрӣ садо надиҳад.
Ман ба Худованд шукр мегӯям, ки Ӯ ба ман иҷозат додааст, ки аз ин гуноҳҳои ошкоро ва нафратовар, ки дигарон бо онҳо мубориза мебаранд, дур истам. Баъзан рӯзи якшанбе пас аз вохӯрӣ мо одамонро барои хӯроки шом даъват мекунем ва аввалин чизе, ки ман медонам, ин аст, ки ман аз он чизе, ки баъзеҳо «воизи бирён» номидаанд, лаззат мебарам. Ин хӯрок аз шарҳ додани заъфҳои теологии паёми субҳ ва нишон додани дониш ва фаҳмиши олии ман дар бораи чизҳои Китоби Муқаддас иборат аст.
Иқрор шудан
Вақте ки ман фаҳмидам, ки чӣ кор карда истодаам, ба зону афтодам ва аз Худованд хоҳиш кардам, ки маро аз ғурур, худписандӣ ва ҳисси ғурури худ бахшад. Ҳатто вақте ки ман ин гуноҳҳоро иқрор мекардам, ба ёдам омад, ки идома додани онҳо ва иқрор кардани нокомии такрории ман кори бефоида хоҳад буд. Албатта, ширкати дуюми нигоҳубини майдони алаф медонист, ки сирри воқеии бехатар нигоҳ доштани растаниҳои номатлуб аз майдонҳои алаф чист – ғизо додани некӣ бадиро аз байн мебарад.
Ҳоло ман сирри озод нигоҳ доштани ҳаёти худро аз он гуноҳҳое, ки ман ин қадар дӯст медоштам, медонистам. Ман бояд ба ғизо додани ҷони худ бо Каломи Худо бештар таваҷҷӯҳ мекардам - онро меомӯхтам, аз ёд мекардам ва дар бораи он мулоҳиза мерондам. Бо ин ва танҳо бо ин ман метавонистам умедворам, ки ҳаёти пурқуввати рӯҳонӣ инкишоф диҳам, ки дар он гуноҳҳо барои рушд ҷои кам ё тамоман надоранд – на танҳо гуноҳҳои даҳшатнок, балки онҳое, ки ин қадар ҷолиб ва қаноатбахшанд.
Шукргузорӣ мекунам, Худованд, барои гулҳои зард ва бунафш дар майдони алафи ман ва он чизе, ки Ту ба ман тавассути онҳо меомӯзӣ.
Муаллиф номаълум
